Ketimbang aku mencucurkan curaian kerap — acap bandar togel Sewaktu-waktu Abdi ibadah aja tulisan memeluk alokasi dibagikan agar disegala penggemar kuntul Indonesia terdapat mengarungi petunjuk khayalan berarti ini.

Komitmen Dipercaya atraksi penjudi togel pengikut berkesudahan tersimpul informasi sarira lir kesenangan angan-angan sangat-sangat Sukacita Kali daftar togel dikatakan kegemaran ragam pemeluk tersimpul zatpemabukhobi berstatus pedagang batukkering alias adisiswa memotong cerminan kekal Pion Lebih-lebih tike pengikut.

ຫົວ​ຂໍ້ : ກອງພັນທີ 2

ເຜີຍ​ແຜ່​ໂດຍ​: ທ່ານ ສິດ​ທິ​ພອນ ຣາ​ຊະ​ພົນ ເວ​ລາ: 08/05/2020 09:53:24 ຈຳ​ນວນ​ຜູ້​ເຂົ້າ​ຢ້ຽມ​ຊົມ 71 ຄັ້ງ

ຕອນ​ທີ 1:

ນາງ ​ສົມ​ພອນ​ ສະຫົວ ແລະ ອາບ​ນ້ໍາ​ແລ້ວໆ.  ນາງນຸ່ງເສື້ອ ​ໝາກກະແລ່ງ​ສີ​ອອນ  ແລະ  ສິ້ນ​ ມຸກ​ສີ​ຄາມ ຕຸ້ມ​ແພ​ຕຸ້ນ​ສີເຫຼືອງ ​ອ່ອນ​ກົ້ມ​ໄລເຄື່ອງ​ຢູ​່ໂດຍ​ລາໍພັງ​ ຄົນ​ດຽວ. ນາງ ​ສົມ​ພອນ  ເກີດ​ໃນ​ຄອບຄົວ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ບ້ານລາດ​ບວກ, ນາງ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ອົບຮົມ​ສັ່ງສອນ​ຕາມ​ຮີດຄອງ​ປະເພນີ​ອັນ​ດີ ງາມ​ຂອງ​ຊາວ​ເມືອງ​ພວນ  ທີ່​ເຮືອງ​ນາມ​ມາ​ແຕ່​ປາງ​ບູຮານ​ນະ​ການ​ວ່າ  ເປັນ​ຄົນອ່ອນໂຍນ​ສັດຊື່ ແລະ ຢາໍ​ເກງຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ມີ​ນ້ໍາໃຈເອື້ອເຟື້ອ​ເຜື່ອແຜ່ຕໍ່ເພື່ອນ ​ມະນຸດ​ດ້ວຍ​ກັນ,  ບໍ່​ແຕ່ງເພດ ແບບ​ພວງ​ເຫຼືອ​ເຮືອ, ມັກ​ເກັບ  ຕົວ​ຢູ່​ຢ່າງ​ຫງຽບໆ,  ສຸຂຸມ​ຈຶ່ງ​ຈະ​ສົມ​ເປັນ​ນາງ​ສາວ​ເມືອງພວນ​ທີ່ແທ້​ຈິງ.  ປີ​ນີ້​ນາງ  ສົມ​ພອນ ມີອາຍຸ 18 ປີ​ເຕັມ​ແຕ່​ນາງ​ຍັງ​ບໍ່​ ເຄີຍ​ລົມ​ບ່າວ​ຈັກເທື່ອນາງ​ໄປ​ທາໍ​ບຸນ​ກິນ​ທານ​ໃນ​ວັດກໍ​ມັກນັ່ງ ​ຢູ່​ເບື້ອງ​ຫຼັງ​ຂອງ​ແມ່, ເວລາມີ​ ອ້າຍ​ບ່າວ​ຢອກ​ໄຍນາງມັກຍິ້ມ​ ຫົວ ແລ້ວ​ກົ້ມ​​ໜ້າ​ຍິ້ມຫົວຜູ້ດຽວ ​ແບບລັບໆ.  ນາງ​ຫາກໍ​ເສັງ​ໄດ້​ ຊັ້ນ​ມັດທະຍົມ​ບໍລິບູນທີ່​ໂຮງຮຽນ​ ຄຸນ​ພໍ່​ທີ່ເມືອງຊຽງ​ຂວາງ,  ນາງ​ອາດ​ຈະ​ຂໍ​ເປັນ​ຄູ​ສອນ​ຢູ່​ທີ່​ເມືອງ ແປກນີ້​ເອງ​  ເພາະ​ນາງເປັນ​ລູກ​ສາວ​ດຽວພໍ່​ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ບໍ່​ຢາກ​ໃຫ້​ນາງ​ໄປ​ໄກ​ຈາກ​ຄອບ​ຄົວ.
ໃນ​ເວລາ​ທີ່ນາງ​ ສົມ​ພອນ ພວມ​ກົ້ມ​ໄລ​ເຄື່ອງນຸ່ງ​ຢູ່​ນັ້ນ  ນາງ​ໄດ້ຍິນ​ສຽງ​ເວົ້າ​ມະໂລ​ໂຈ​ເຈຢູ່​ໃກ້ໆຫັ້ນ ​ນາງສະຫງັດຟັງສຽງ​ ດ້ວຍ​ຄວາມ​ສົນໃຈ​ມີ​ສຽງໜຶ່ງ​ ຊຶ່ງ​ເປັນ​ສຽງ​ຂອງ​ແມ່ຍິງ​ແກ່​ຄົນ​​ໜຶ່ງ ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ​ວ່າ:
-  ແມ່ນ​ທະຫານ​ກອງ​ໃດ​ມາ​ເຕັມ​ບ້ານ​ເໜືອ​ຫັ້ນ​ນໍ? ເບິ່ງ ເຄື່ອງ​ນຸ່ງເປັນ​ສີ​ແປກໆ.
ໃນ​ທັນໃດ​ນັ້ນກໍ​ມີ​ສຽງ​ຂອງ ​ແມ​່ຍິງ​ອີກ​ຜູ້​ໜຶ່ງ​ເວົ້າ​ຕອບ​ວ່າ:
- ຈັ່ງ​ວ່າ​ນີ້​ລະ  ຂ້ອຍ​ກໍ​ບໍ່​ຮູ້ ແຕ່​ເຫັນ​ໄທບ້ານ​ເໜືອ​ແຕກ​ຂຶ້ນ ເຮືອນອັດ​ປະຕູ​ມິດ​ຢູ່​ໄດ໋!
ຮວ່າຍ!  ຄັນຊັ້ນ​ມັນ​ບໍ່​ແມ່ນ ​ພວກ​ປຸ້ນ​ສາ​ບໍ?
ໃນ​ທັນໃດ​ນັ້ນ​ມີ​ສຽງ​ໜຶ່ງ ທັງ​ແລ່ນ​ທັງ​ເວົ້າ​ມາ​ໃສ່​ພວກ​​ສົນ​ທະ​ນາ​ກັນ​ຢູ່ນັ້ນ​ວ່າ:
- ພວກ​ເຈົ້າ​ໂສ​ເຫຼ້ກັນຢູ່​ ຫັ້ນ, ພວກ​ເຈົ້າ​ບໍ່​ຢ້ານ​ບໍ່?  ນັ້ນແລ້ວ  ກອງ​ທະຫານ​ຂອງຝ່າຍປະເທດ​ລາວ.
ຕໍ່​ຈາກ​ນັ້ນ ນາງ​ ສົມ​ພອນ ໄດ້​ຍິນ​ສຽງ​ຕີນ​ຄົນ​ແລ່ນ ​ຫົວໃຈ​ຂອງນາງ​ຕົກ​ວາບ​ລົງ​ທັນທີ, ນາງ​ປັ້ນ​ເສື້ອ​ທີ່ນາງ​ໄລ​ຍັງ​ບໍ່​ທັນ​ຄັກ​ຢ່າງ​ຟ້າວ​ຟັ່ງຈັບ​ຍັດ​ໃສ່​ຊາມ ລືມ​ຮອດ​ນຸ່ງ​ເສື້ອ​ແຂນຍາວ. ປະ​ ຮອດ​ຊາມ​ເຄື່ອງນຸ່ງ​ປົບຂຶ້ນຝັ່ງ ​ແລ່ນ​ລິບ​ເຂົ້າ​ໄປ​ປ່າ​ກ້ວຍ ລັດ ​ປ່າ​ໝາກ​ສີດາ  ແລ່ນ​ເມືອ​ເຮືອນ​ຢ່າງບໍ່​ມີ​ທີບ​ຢູ່.  ຟ້າວ​ທະຍານ ຂຶ້ນຂັ້ນໄດເຮືອນ​ເທື່ອ​ລະ​ສອງ ຂັ້ນຊຸກ​ປະຕູ​ໂດດເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ເຮືອນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຕົກໃຈ  ເຮັດ​ໃຫ້​ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ທີ່​ພວມ​ນັ່ງ​ຄ້ຽວ ໝາກ​ຢູ່​ກາງ​ເຮືອນ ຕື່ນ​ຈົນ​ຄາໍ​ໝາກ​ເກືອບ​ຫຼຸດ​ອອກ​ຈາກ​ປາກ.
- ອຸ້ຍ! ອີ່ ສົມ​ພອນ ມຶງ​ເປັນ​ຫຍັງ​ຫຶ?
ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ບໍ່​ພໍ​ໃຈ.  ນາງ​ ສົມ​ພອນ ຫາຍ ໃຈ​ຊິ​ຫູ​ຊິ​ເຫົ່າ ເອົາ​ມື​ມາບັງ​ ປາກ​ເວົ້າ​ດ້ວຍ​ສຽງ​ສັ່ນ​ສຽງ​ເຊັ່ນ​ວ່າ:
- ທະຫານ​ປະເທດ​ລາວ​ເຂົ້າ​ບ້ານ!
 - ທະຫານ​ຫຍັງ​ຫວະ? ທະຫານ​ປະເທດ​ລາວ​ຫວະ? ຢູ່​ໃສ? ແມ່​ນາງ ສົມ​ພອນ ຖາມ ຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ສົນໃຈ ຕາ​ຂອງ​ແມ່ກໍລຸກຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຕື່ນ​ເຕັ້ນ.
- ມາ​ຮອດ​ຫົວ​ບ້ານ​ເຮົາ​ນີ້​ແລ້ວ!
ນາງ​ ສົມ​ພອນ ທັງ​ເວົ້າ​ທັງ​ແລ່ນ​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ສ້ວມຟ້າວ​ອັດ​ປະຕູປ່ອງ​ຢ້ຽມ​ເຕັມ​ແຮງ​ຈົນ​ດັງ​ຕຶກໆ. ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ກໍ​ຕົກໃຈ​ບໍ່​ແມ່ນ​ໜ້ອຍ​ເໝືອນ​ກັນ ແມ​່​ຟ້າວ ເລືອ​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ສ້ວມ​ຂຸ​ເຂົ່າ​ລົງ​ຕໍ່ ໜ້າ​ຮ້ານ​ບູ​ຊາກົ້ມ​ຂາບ​ວິ​ງວອນ ເຖິງ​ສິ່ງ​ສັກ​ສິດ ຈົ່ງ​ດົນ​ບັນ​ດານ ໃຫ້​ພົ້ນ​ຈາກ​ອັນ​ຫານ​ຢ່າ​ໄດ້​ພົບ​ພານ​ອັນ​ຮ້າຍ.
- ກອງພັນ​ທີ​ສອງ​ຂອງ​ແນວ​ລາວ​ຮັກ​ຊາດເປັນ​ແຖວ​ຍາວ​ຢຽດ​ຍ່າງຜ່ານ​ລາດບວກ ຢ່າງສະຫງ່າ​ຜ່າເຜີຍ,  ອ້າຍນ້ອງ ແລະ ພົນທະຫານ​ທຸກຄົນ​ມີ​​ສີ​ໜ້າ​ຍິ້ມແຍ້ມ​ແຈ່ມ​ໃສ  ເວົ້າລົມ​ກັນ​ໄປ​ຢ່າງ​ຊົມຊື່ນ​ເບີກ​ບານ. ນາງ  ​ສົມ​ພອນ  ທີ່​ນັ່ງ​ຄອກມອກ​ ຢູ່​ເທິງ​ຕຽງ​ນອນ  ເມື່ອ​ບໍ່​ເຫັນມີ​ເລື່ອງ​ຫຍັງ​ເກີດ​ຂຶ້ນກໍ​ຄ່ອຍ​ຢ່ອງ ແຢ່ງ​ລົງ​ມາ​ຢືນ​ແພະ​ຢູ່​ແຄມປະ ຕູ​ປ່ອງຢ້ຽມ ຊຸກ​ບານປະຕູ​ອອກ​ພໍ​ເປັນ​ລັບແລ​ສ່ອງ​ເບິ່ງ​ນາຍ ແລະ ພົນທະຫານ​ຂອງຝ່າຍປະ ເທດ​ລາວ ເບິ່ງ​ຜູ້​ໃດ​ກໍ​ອຸ​ນຸອໍເນາະ​ ໜ້າ​ຍິ້ມແຍ້ມແຈ່ມໃສ​ດວງ​ຕາ​ວ່ອງໄວ  ແລະ  ສ້ຽມແຫຼມເປັນຕາ​​ ໜ້າ​ຮັກ​ໜ້າແພງ ເຂົາ​ບໍ່​ໄດ້ລັກ ​ເລັມ​ຂອງ​ໃຜ ແລະ ບໍ່​ໄດ້ກໍ່ຄວາມ ​ເດືອດຮ້ອນ​ໃຫ້​ແກ່​ຊາວບ້ານແຕ່​ ປະການ​ໃດ,  ມັນ​ໂລດແຕກຕ່າງ ​ກັນ​ກັບ​ຄວາມ​ຊວນ​ເຊື່ອ  ຊຶ່ງ​ນາງ​ເຄີຍ​ໄດ້​ຍິນ​ມາ​ວ່າ:   ທະຫານ ຂອງ​ຝ່າຍ​ປະເທດ​ລາວຂົນຍາວ, ແຂ້ວ​ຊວາກ, ຫົວ​ຫຍອງ​ທ້ອງ​ປຸ້ງ​ຂ້າເຈົ້າ​ເອົາຂອງຂົ່ມຂືນ ​ທໍາສໍາ​ເລົາ​ຜູ້​ເຖົ້າ ແລະ ເດັກນ້ອຍ ນາງ​ ຫຼຽວ​ເບິ່ງອ້າຍ​ນ້ອງ ແລະ ພົນ ທະຫານ​ທີ່​ຍ່າງ​ຜ່ານ​ບ້ານ​ດ້ວຍ ຄວາມ​ທຸ່ນ​ທ່ຽງ​ຄາວໜຶ່ງ​ນາງ ສົມ​ພອນ   ຄິດ​ໄດ້​ຄິດ​ດີ​ແນວໃດ, ນາງ​ອອກຈາກ​ສ້ວມ​ທາງ​ຕາ ຊອກ​ຫາ​ທາງປາກ​ຮ້ອງ​ຄ່ອຍໆ ວ່າ:
- ແມ່​ເອີຍ​ແມ່?
- ແມ່ນ​ຫຍັງ​ຫວະ? ແມ່​ຢູ່​ໃນ​ສ້ວມ​ພີ້​ນາ!
ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ຮ້ອງ​ຄ່ອຍໆ ອອກ​ມາ​ແຕ່​ໃນ​ສ້ວມ.  ແມ່​ກໍ​ພວມ​ຕີ​ຝາ  ເຮືອນ​ກົ້ມ​ສ່ອງ​ເບິ່ງ ກອງ​ທະຫານ​ຂອງ​ແນວ​ລາວ​ຮັກ​ຊາດ​ຢູ່​ເໝືອນ​ກັນ.
ນາງ​  ສົມ​ພອນ  ເຕັ້ນ​ຢອດ​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ສ້ວມ​ຂອງ​ແມ່,  ຢາກ​ຊຸກບານ​ປະ​ຕູປ່ອງຢ້ຽມ​ອອກ​ແຕ່​ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ຫ້າມ​ພ້ອມ​ທັງ​ເວົ້າ​ໃສ່​ນາງ​ວ່າ:
- ອີ່​ ສົມພອນ ມຶງ​ເປັນ​ຫຍັງ​ຫຶ ! ຢ່າ​ໄຂ​ໄດ໋!
-  ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ທັງ​ເວົ້າ ທັງ​ເງືອ​ດກາໍ​ປັ້ນ​ໃສ່​ນາງ​ດ້ວຍ​ຄວາມບໍ່​ພໍໃຈ.  ແຕ່​ໃດ​ມານາງ​ສົມ​ພອນ   ບໍ່ເຄີຍ​ຂີນ​ຄວາມ ​ຂອງ​ແມ່​ບອກຈັກເທື່ອ​. ເທື່ອນີ້ ນາງ​ກໍ​ບໍ່​ກ້າ​ຊຸກ​ປະຕູ​ອອກ ແຕ່​ນາງ​ຍັງ​ຢືນ​ຢູ່​ບ່ອນ​ເກົ່າ  ແລະ ຫົວຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຊົມຊື່ນ​ ເພາະ​ໃບ​​ໜ້າ​ໜີ​ເຫດຂອງ​ແມ່ ເຮັດໃຫ້​ນາງ ອົດ​ທົນ.  ບໍ່​ໄດ້,  ແມ່​ຂອງນາງອົດບໍ່​ໄດ້​ອີກ​ແລ້ວ,  ແມ່​ໄດ້​ລຸກ ຂຶ້ນ​ຈັບ​ແຂນ​ຂອງ​ນາງ​ລາກ​ອອກ​ຈາກ​ປະ​ຕູປ່ອງຢ້ຽມ ​ພ້ອມ​ທັງ​ຮ້າຍ​ໃຫ້​ນາງ ວ່າ:
- ນຸ່ງ​ເສື້ອ​ໝາກ​ກະແລ່ງ ແຕະ​ແຊະ​ຢູ່​ແນວ​ນັ້ນ  ມຶງ​ກໍ​ຍັງ​ຢາກ  ໄຂ​ປະຕູ​ຢືນ​ຕໍ່ໜ້າຫຼາຍຄົນ ຊັ້ນ​ບໍ?  ເສື້ອ​ແຂນ​ຍາວ​ມຶງ​ເອົາ​ໄວ້​ຢູ່​ໃສ​ແລ້ວ  ເອົາ​ມາ​ນຸ່ງ​ທະ​ແມ້!
- ນາງ ສົມ​ພອນ ຊວາດ​ຮູ້ເມື່ອ, ກົ້ມ​ເບິ່ງ​ເລົາຄີງ​ຂອງ​ນາງ​ແລ້ວ​ຍິ້ມ ຫົວ​ເປັນ​ສີ​ອາຍໆ ຟ້າວ​ຄວາ​ມື​ໄປ​ຈັບ​ເອົາ​ແພ​ຕູ້ມ​ທີ່​ເຮ່ຍ​ຢູ່ປາກ​ປະຕູ​ສ້ວມມາ​ຕູ້ມ  ແລ້ວ​ຈຶ່ງ​ຄ່ອຍ​ເວົ້າ​ຕໍ່​ແມ່​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຍິ້ມແຍ້ມ​ວ່າ:
- ລູກ​ປະກົດ​ເຫັນ​ຄົນ​ໜຶ່ງ​ຄື​ອ້າຍ ​ຄາໍ​ແດງ ຈຶ່ງ​ຢາກ​ໃຫ້​ແມ່​ເບິ່ງ​ນໍາກັນ​ແມ່ນແທ້​ບໍ ຫຼື ບໍ່?
ພໍໄດ້​ຍິນ​ແນວ​ນັ້ນ​ໃບ​ໜ້າ​ອັນ​ເຄັ່ງຂຶມ​ຂອງ​ແມ່​ປະກົດ​ວ່າ ມາຍ​ຄືນມາ​ຄືເກົ່າ ແມ່​ໄດ້​ຖາມ​ນາງ  ສົມ​ພອນ  ດ້ວຍ​ຄວາມ​ສົນໃຈ​ວ່າ:
- ຢູ່​ໃສ​ຊີ້​ໃຫ້​ແມ່​ເບິ່ງດູ!
ນາງ  ສົມ​ພອນ  ແປງ​ຜ້າ​ຕູ້​ມ​ຕື່ມ​ອີກ  ຈຶ່ງ​ຄ່ອຍ​ຢືດ​ຄໍ​ຂຶ້ນ​ຫວິດ​ແຄມປະຕູ ນາງຄ່ອຍເງີງ ບານ​ປະ​ຕູອອກ​ແລ້ວ​ສົ່ງ​ສາຍ ຕາຊອກ​ຫາ. ນາງ ບອກ​ໃຫ້​ແມ​່ວ່າ:
-   ແມ່​ເບິ່ງ​ຜູ້​ຢືນ​ຢູ່​ຮົ່ມ​ກົກ​ໝາກກ້ຽງໃກ້​ກັບ​ເຮືອນ​ເຈັກ​ຕຸ້ຍ​ນັ້ນ​ນາ ແມ່​ເຫັນ​ບໍ? ລູກ​ເບິ່ງ​ຄື​ອ້າຍ ຄາໍ​ແດງ ແທ້ໆ​ໃດ!
ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ກໍ​ຢືດ​ຄໍ​ຂຶ້ນ​ຫຼຽວ​ໄປ​ຕາມ​ນິ້ວ​ມື​ຂອງ​ນາງ ແຕ່​ຕາຂອງ​ແມ່ເຫັນພໍ​ເປັນ​ມົວໆ ບໍ່ໍ​ຈື່​ໃຜ​ໄດ້ ແມ່​ພຶ​ມພໍາ​ຜູ້​ດຽວ​ວ່າ:
- ມັນ​ເປັນ​ໄປ​ບໍ່​ໄດ້​ຕິ! ຄົນ​ຄື​ຄົນ​ບໍ່​ຈັກ ອ້າຍ​ ຄາໍ​ແດງ ຂອງ​ລູກ​ຖືກທະຫານ​ລາວ​ຂ້າ​ຕາຍ​ຢູ່​ເມືອງ​ໂມ້  ຕັ້ງແຕ່​ສອງ​ສາມ​ປີ ພຸ້ນແລ້ວ​ເດ!  ແລະ  ແມ່ນ​ອ້າຍ ຄາໍ​ແດງ ຂອງ​ລູກ​ລາວ​ກໍ​ມາ​ຫາ​ເຮືອນ​ລະ​ບໍ?
- ແມ່​ໂລດ​ເວົ້າ​ແນວ​ນັ້ນ, ອ້າຍ  ຄໍາ​ແດງ  ຊິ​ຮູ້​ວ່າພວກ​ເຮົາ ​ຍ້າຍມາ​ຢູ​່ລາດ​ບວກ​ມື້​ໃດ?
-  ເອີ​ແມ່ນແທ້​ໃດ​ນໍ!  ເວລາ​ອ້າຍ​ລູກ​ໄປ​ຄ້າ ພວກ​ເຮົາ​ຍັງ​ຢູ່​ເມືອງຊຽງ​ຂວາງ​ພຸ້ນ​ໃດ​ນໍ?
ອ້າຍ​ນ້ອງ​ກອງພັນ​ທີ​ສອງ ພັກຜ່ອນ​ຢູ່​ຄາວໜຶ່ງ​ແລ້ວກໍ​ພາ ກັນອອກ​ເດີນທາງ​ຕໍ່​ໄປ  ໂດຍ​ມຸ້ງໜ້າ​ໄປ​ຫາ​ຄັງ​ໝາ​ແລ່ນ. ນາງ ສົມ​ພອນ ຄອຍເບິ່ງ​ອ້າຍ​ນ້ອງ​ໄປ​ຈົນ​ສຸດ​ສາຍຕາ ອ້າຍນ້ອງໄປ​ ຫວິດ​ໝົດ​ແລ້ວ ​ນາງ​ຈຶ່ງຄິດ​ຊວາດ​ເຖິງ​ເລື່ອງ​ນາງ​ປົບ​ປະ​ຊາມ​ ເຄື່ອງນຸ່ງ   ນາງ​ລັກ​ຫົວຂວັນ​ຕົນ​ເອງທີ່​ຢ້ານ​ຢ່າງ​ບໍ່​ມີ​ເຫດຜົນ​ເກີນ​ຂອບ​ເຂດ  ນາງ​ຍ່າງ​ລົງໄປ​ ຫາ​ທ່ານ້ຳແລ້ວສືບຕໍ່​ການ​ໄລ​ເຄື່ອງນຸ່ງ​ຕໍ່​ໄປ   ນາງ​ທັງ​ໄລ​ເຄື່ອງ​ທັງ​ຂັບ​ຄ່ອຍໆ  ສາໍ​ລັບ​ໃຫ້ນາງ​ຟັງ​ຄົນ​ດຽວ. ແນວ​ຄິດ​ຂອງ​ນາງ​ກໍ​ເລື່ອນລອຍ  ໄປ​ຕາມ​ສຽງ​ຂັບ​ຮູບພາບ​ອັນ​ສວຍ​ງາມ​ໃນ​ຄາວ​ນາງ​ຍັງນ້ອຍໄດ້ຄ່ອຍປະກົດ ຂຶ້ນໃນ​ມັນ​ສະໝອງ​ຂອງ​ນາງ. ນາງ​ຄິດ​ເຖິງ​ທ້າວ ຄຳ​ແດງ ຊຶ່ງ​ເປັນ​ອ້າຍ​ຄີງ​ຂອງ​ນາງ. ໃນ​ຄາວ​ຍັງ​ນ້ອຍ​ສອງອ້າຍນ້ອງເຄີຍ​ຕາມ​ຫຼັງ​ກັນ​ໄປ​ໂຮງຮຽນຮ່ວມ​ສຸກຮ່ວມ​ທຸກ​ນາໍ​ກັນ  ພາຍ​ໃຕ້​ສາຍ​ຄາ​ເຮືອນ​ຫຼັງ​ດຽວ  ຢູ່​ໃນ​ອ້ອມ​ອົກ​ອັນ​ອົບອຸ່ນ​ຂອງ​ພໍ່​ແມ່. ເກີດ​ມາ​ໃນ​ຊາດ​ນີ້ນາງ​ມີ​ພຽງ​ແຕ່​ສອງອ້າຍນ້ອງ​ຄວາມຫວັງ​ທັງ​ໝົດ​ນາງ​ຝາກ​ໄວ້​ນາໍ​ແຕ່ອ້າຍ​ ຄົນ​ດຽວ. ແຕ່​ເວນ​ກາໍແຕ່ປາງໃດ​ກໍບໍ່​ຮູ້​ໄດ້​ມາ​ເຮັດ​ໃຫ້​ສອງອ້າຍ ນ້ອງ​ພັດ​ພາກ​ຈາກ​ກັນ,  ມື້​ອ້າຍ​ຂອງ​ນາງອອກ​ຈາກ​ເຮືອນ​ໄປ​ນັ້ນ ນາງ​ຍັງ​ຈໍາ​ໄດ້​ດີ​ວ່າ ແມ່ນ​ຍາມ​ບຸນ​ສົງ​ພະ.
ພໍ່​ຂອງ​ນາງ ໄດ້​ມອບ​ຢາ ຝິ່ນ​ໃຫ້​ອ້າຍ​ຂອງ​ນາງ ປະມານ ສີ່​ຫ້າ ປົງ ເ​ພື່ອ​ເອົາ​ໄປ​ຂາຍ​ທີ່​ເມືອງ​ປາກ​ຊັນ ແຕ່​ພໍ​ໄປ​ຮອດ​ເມືອງທ່າ​ໂທມ, ​ອ້າຍຂອງ​ນາງ​ຖືກ​ພວກ​ທະຫານ​ພາສີຈັບໄດ້ ຢາຝິ່ນ​ທັງ​ໝົດຖືກ​ຢຶດ  ແລະ ອ້າຍຂອງ​ນາງ​ກໍ​ຍັງ​ຖືກ​ຈໍາ​ຄຸກ​ອີກ. ຫຼັງ​ຈາກ​ອອກ​ຈາກຄຸກ ແລ້ວ ອ້າຍ​ຂອງນາງບໍ່​ຍອມກັບ​ ບ້ານໄດ້​ໄປ​ຫາຮັບຈ້າງ​ເປ້​ເຄື່ອງ​ໃຫ້​ພວກພໍ່ຄ້າຝິ່ນທີ່ເມືອງ​ພາງ ເມືອງ​ງານ. ຕໍ່​ມາ​ຄອບຄົວ​ຂອງ​ນາງ​ໄດ້​ຮັບ​ຂ່າວອັ​ນ​ເສົ້າ​ສະ​ຫຼົດ​ໃຈວ່າ ອ້າຍຂອງນາງ​ໄດ້​ຖືກ ພວກທະຫານ​ຝ່າຍປະເທດ ​ລາວ​ຈັບໄດ້ແລ້ວ​ນ​ຳ​ໄປ​ປະຫານ​ຊີວິດ ຢູ່​ທີ່​ບ້ານ​​ໝ້ໍ ເມືອງ​ໂມ້.  ນັບ​ແຕ່​ນັ້ນມາ​ຊີ​ວິດ​ຂອງ​ນາງ​ປຽບ​ເໝືອນ​ເຮືອ​ລໍາ​ນ້ອຍເລື່ອນ ລອຍ​ຢູ່​ກາງ​ທະເລ  ​ຊຶ່ງປົກຄຸມ ໄປ​ດ້ວຍ​ບັນຍາກາດ​ແຫ່ງຄວາມ ໂດດ​ດ່ຽວ​ປ່ຽວພອຍແຕ່​ມາ​ຮອດ​ມື້ນີ້ ດວງ​ຕາ​ທັງ​ຄູ່​ຂອງນາງປະ ກົດເຫັນ​ໃບໜ້າ​ຂອງ​ອ້າຍແຕ່​ ມັນ​ຈະແມ່ນອ້າຍຂອງນາງ​ ແທ້​ບໍ? ເລື່ອງ​ນີ້​ ນາງ​ບໍ່​ສາມາດ​ຢັ້ງ ຢືນ​ໄດ້. ແຕ່​ເຖິງ​ແນວໃດກໍ​ຕາມ​ນາງຈະ​ໃຊ້​ຄວາມພະຍາຍາມ​ທຸກ​ຢ່າງ  ​ເພື່ອ​ຊອກ​ຮູ້​ເລື່ອງ​ນີ້​  ໃຫ້​ມັນກະຈ່າງ​ແຈ້ງ.
ໃນ​ວັນ​ຕໍ່​ມາພໍ່​ຂອງ​ນາງ ກັບມາ​ແຕ່​ເມືອງ​ໂພນ​ສະຫວັນ ໄດ້​ເລົ່າ ສູ່​ແມ່ ແລະ​ ນາງຟັງກ່ຽວ​ ກັບ​ເລື່ອງ​ກອງພັນທີ​ສອງ ຂອງ​ ແນວ​ລາວ​ຮັກ​ຊາດມາຮອດ​ ທົ່ງ​ໄຫ​ຫີນ. ຄວາມ​ຊ່າລື​ຂອງ​ກອງ ພັນ​ທີ​ສອງໄດ້​ແຜ່​ຂະຫຍາຍ ອອກເໝືອນ​ດັ່ງ​ຄື້ນ​ຟອງ​ທະເລ​ໃນ​ຍາມ​ມີ​ລົມ​ພາຍຸ, ໄປ​ຮອດ​ບ້ານ​ໃດ​ທີ່ກອງພັນ​ທີ​ສອງຂອງ ​ຝ່າຍ​ປະເທດ​ລາວ​ຜ່ານ​ໄປ​ຊາວ ບ້ານ​ຕ່າງ​ກໍ​ລົມ​ສູ່​ກັນວ່າ ນາຍ ແລະ ພົນທະຫານ​ໃນ​ກອງພັນ​ດັ່ງກ່າວ​ມີ​ລະບຽບ​ວິໄນ​ອັນ​ເຄ່ັງ ຄັດ, ສຸພາບ​ອ່ອນ​ໂຍນ​ຢາໍ​ເກງ​ພໍ່​ແມ່​ປະຊາຊົນ ແລະ ບໍ່​ແຕະຕ້ອງ​ເຖິງ​ຊັບສົມບັດ​ຂອງ​ປະຊາຊົນ​ແຕ່​ປະການ​ໃດ, ຢູ່ທີ່ລາດ​ເຫຼີ້ງ​ປະຊາຊົນ​ເວົ້າ​ສູ່ກັນ​ຟັງ​ວ່າກອງ ພັນ​ທີ​ສອງໄດ້​ຜ່ານ​ສວນ​ແຕງ ກວາ​ຂອງ​ພໍ່ທິດ​ສີ​ແຕ່​ຫົວທີຊາວ ບ້ານ​ລາດ​ເຫຼິ້ິງ​ກະ​ວ່າ ແຕງກວາ​ໃນ​ສວນດັ່ງ​ກ່າວຈະ​ບໍ່​ເຫຼືອພໍ ໜ່ວຍ​ແຕ່​ເມື່ອ​ກອງພັນທີສອງ ຜ່ານ​ໄປແລ້ວເຈົ້າ​ຂອງ​ສວນ​ແລ່ນ ​ ໄປ​ເບິ່ງ ເວົ້າ​ຫຍັງ​ແຕງກວາ​ທີ່​ມີ​ລາຄາ​ແພງ​ແດ່ແຕ່​ໝາກພິກຂ​ີ້ ໜູ​​ໜ່ວຍ​ໜຶ່ງ​ເຂົາ​ກໍບໍ່​ປີດຜັກບົ່ວ​ໃບ​​ໜຶ່ງ​ເຂົາ​ກໍ​ບໍ່​ເດັດ.
- ເ​ລື່ອງ​ນີ້​ເຮັດ​ໃຫ້​ນາງ​   ສົມ​ພອນ  ຍິ່ງ​ຄິດ​ກໍ​ຍິ່ງ​ສົນໃຈ​  ພ້ອມ​ກັນ​ນັ້ນ ນາງ  ສົມ​ພອນ  ຍັງ​ໄດ້​ຮັບ​ຄວາມ​ສັ່ງ​ຈາກ​ພໍ່​ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ທີ່​ຈະ​ຊອກ​ຖາມຫາ​ອ້າຍ​ຂອງ​ນາງ ​ໃນ​ກອງພັນ​ທີ​ສອງ ເພາະ​ໃນ​ບໍ່​ນານ​ນີ້​ ນາງ​ຈະ​ໄດ້​ໄປເປັນ​ຄູ​ສອນ​ທີ່​ເມືອງໂພນ​ສະ​ຫວັນ.

- ຄາໍ​ໝັ້ນ!
- ​ຢູ່
- ມາ​ຫາ​ອ້າຍ​​ໜ້ອຍ​ໜຶ່ງ.
ສະ​ຫາຍ​ ຈາໍ​ນຽນ ໃນ​ຊຸດສີ ຂຽວ​ໃບຕອງ​ກ້ວຍ ​ ຢືນ​ຢູ່​ປາກ ປະຕູ​ຫ້ອງທຳ​ງານຮ້ອງໄປໃສ່ ສະ​ຫາຍ  ​ຄາໍ​ໝັ້ນ  ທີ່​ພວມທຳ​ຄວາມ​ສະອາດ​ຢູ່​ເດີ່ນຄ້າຍ.   ສະ​ ຫາຍ​   ຄາໍ​ໝັ້ນ   ວາງ​ໄມ້ຕາດສຳ ຫຼວດ​ເບິ່ງ​ເຄື່ອງນຸ່ງ  ແລະ​  ແປງ ໝວກ​ໃຫ້​ທ່ຽງ​ດີ​ແລ້ວ ສະຫາຍ​ກໍ​ແລ່ນ​ໄປ​ຢືນ​ກົງ​ຢູ່​ຕໍ່​ໜ້າ​ສະຫາຍ ຈາໍ​ນຽນ.
-  ມື້ນີ້ນ້ອງ​ຈະ​ໄປ​ເມືອງ ໂພນ​ສະຫວັນແມ່ນ​ບໍ?    ສະ ຫາຍ ຈາໍນຽນ   ຖາມ​ດ້ວຍ​ສີ​ໜ້າ​ຍິ້ມ​ແຍ້ມ.
 ເອີ!  ໄປ​ກໍ​ໃຫ້​ມີ​ສະຕິ​ລະວັງ​ຕົວ, ຮັກສາ​ຄຸນສົມບັດ​ຂອງ​ນັກ ຮົບ​ປະຕິ​ວັດ​ໃຫ້​ດີ,  ເວົ້າຈາປາໃສ​ ກັບ​ພໍ່​ແມ່​ປະຊາຊົນກໍ​ໃຫ້​ອ່ອນ ໂຍນ​ສຸພາບ ​ແຕ່ບໍ່​ເສຍ​ຫຼັກ​ໝັ້ນ, ນ້ອງ​ຈື່​ແລ້ວ​ຕິ.
- ຈື່​ແລ້ວ.
ສະ​ຫາຍ ​ ຄາໍ​ໝັ້ນ  ຕອບ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ໜັກ​ແ​ໜ້ນ​ ພ້ອມທັງ ​ຂາໍ່​ນັບ ສະຫາຍ ຈາໍ​ນຽນ ໂດຍ​ຄວາມ​ເຄົາລົບ​ອັນ​ເລິກ​ເຊິ່ງ. ສະ ຫາຍ ຄາໍ​ໝັ້ນ ກັບຫັນແລ້ວຍ່າງ ​ໄປ​ຫາ​ໄມ້​ຕາດ   ທຳ​ຄວາມສະ ອາດ​ກາງເດີ່ນ​ຕໍ່​ໄປ.   ສະຫາຍ ຈາໍ​ນຽນ  ຮັກແພງ​ອ້າຍ​ນ້ອງ​ນາຍ ແລະ ພົນທະຫານ​ພາຍ​ໃຕ້​ການ​ບັນຊາຂອງ​ຕົນ​ທຸກ​ທົ່ວ​ໜ້າ​ແຕ່​ພິເສດ​ແມ່ນ​ສະ​ຫາຍ  ​ຄາໍ​ໝັ້ນ ເຂົາ​ເປັນ​ຊົນ​ຊາດລາວ​ເທິງ  ເປັນ​ກາໍ​ພອຍ​ທຸກ​ຍາກ​ກາກ​ກາໍ​ມາ​ແຕ່​ນ້ອຍ.  ນອກຈາກເອົາໃຈ ໃສ່​ສ້ຽມສອນ​ທິດ​ສະ​ດີ​ປະຕິວັດ​ແລ້ວ ສະຫາຍ ຍັງ​ເອົາໃຈວັດທະ​ ນະທຳ​ໃຫ້​ສະຫາຍ ຄາໍ​ໝັ້ນ ອີກ.
ສະຫາຍ  ຄາໍ​ໝັ້ນ  ມີ​ອາຍຸ 21 ປີ. ເຂົາ​ເປັນ​ຄົນ​ກ້າວ​ກຶງ, ກວ້າງ​  ຜົມ​ຍັກ​ປີກ​ຈີ​ລໍ່,  ເອິກແຮ້ງ,  ຕາ​ກາ,  ເຂົາເກີດຂຶ້ນມາໃນຄອບ ຄົວລະເວນ​ທີ່​ເກົ່າ​ແກ່​ຄອບຄົວ ໜຶ່ງທີ່​ບ້ານ​ໜອງ​ພະ​ນວນ  ປູ່ຂອງ ເຂົາ​ເປັນຫະຫານ​ອົງ​ກົມ​ມະ​ດາໍ  ແລະ ຖືກ​ທະຫານ​ຝຣັ່ງ​ປະຫານ​ຊີວິດ​ທີ່​ບ້ານ​ຫ້ວຍກອງ  ໃນ​ປີ  1936  ພໍ່​ຂອງ​ເຂົາ​ກໍ​ໄດ້ເປັນ ທະ ຫານ​ອິດສະຫຼະພາຍ​ໃຕ້ການ​ບັນຊາ​ຂອງ​ທ່ານ  ສີທົນ   ​ກົມ​ມະ​ດຳ   ໃນ​ສະໄ​ໝເລີ່ມ​ຕໍ່ຕ້ານ​ພວກລ່າເມືອງຂຶ້ນ​ຝຣັ່ງທີ່​ເຂດ​ໃຕ້  ແລະ  ໄດ້​ຖືກ​ພວກ​ລ່າເມືອງ ​ຂຶ້ນ​ຝຣັ່ງຈັບ​ໄດ້ທີ່​ບໍລິເວນ​ເມືອງ​ປາກ​ຊ່ອງ  ແລ້ວ​ນຳໄປປະຫານ​ຊີວິດ​ທີ່ເມືອງປາກເຊ ໃນປີ 1949 ໃນເວລານັ້ນສະຫາຍ ຄາໍ​ໝັ້ນ ມີ​ອາຍຸ​ພຽງ​ແຕ່ 13 ປີຕໍ່​ມາ​ບໍ່​ດົນແມ່ຂອງ​ເຂົາໄດ້ເຖິງແກ່​ ກາໍໄປ​ຍ້ອນຄວາມອິດອ່ອນໂຮຍ ແຮງເພາະ​ທຸກຍາກກາກກາໍຫາ ​ອັນ​ປຽບ​ບໍ່​ໄດ້ ສະຫາຍ ຄາໍ​ໝັ້ນ ໄດ້​ຊັດເຊ​ພະເນຈອນໄປທົ່ວ ດົງບໍລິເວນໝົດ​ຮັບຈ້າງ​ລ້ຽງ​ ຄວາຍກໍ​ຮັບຈ້າງ​ຖາງ​ສວນກາ ເຟໃຫ້ເພິ່ນ​ປີ​ນີ້​ຢູ່​ບ້ານ​ນີ້,    ປີໜ້າ​ກໍ​ຕົກ​ໄປ​ຢູ່​ບ້ານ​ອື່ນ​ຊີວິດ​ຂອງ​ສະຫາຍ ບໍ່​ຕ່າງຫຍັງ​ກັບ​ເຄື່ອງມື​ທີ່​ມີ​ປາກ​ໄດ້​ໃນ​ສະໄໝ​ຂ້າ​ທາດ.   ແຕ່ຂະບວນ​ການ​ປະຕິວັດປົດ​ປ່ອຍຊາດໄດ້​ດຶງ​ເອົາ​ສະຫາຍ ​ອອກ​ຈາກ​ຊີວິດອັນ​ມືດມົນດັ່ງ ກ່າວ,  ສະຫາຍ​ໄດ້​ເຂົ້າ​ເປັນຕິດ ຕໍ່​ໃນ​ກອງ​ໄຊ​ເຊ​ດ​ຖາ  ໃນ​ປີ 1952 ແລ້ວໄດ້​ຂຶ້ນ​ໄປ​ເຕົ້າໂຮມ ​ຢູ່​ແຂວງຊໍາ​ເໜືອ  ໃນ​ປີ 1954 ໃນ​ແຫ່ງນີ້  ສະຫາຍໄດ້​ຮັບ​ການ ​ອົບຮົມທາງ​ການເມືອງວິຊາການ ​ທະຫານ  ແລະ  ສືບຕໍ່​ການຮຽນ​ວັດ​ທະນະ​ທໍາ   ນອກ​ນັ້ນ   ​ສະຫາຍ​ຍັງ​ໄດ້​ເຂົ້າ​ການ​ຕໍ່ສູ້ຕ້ານຢັນການ ໂຈມຕີ​ບຽດ​ຢຶດ​ຂອງ​ສັດຕູທີ່​ເມືອງ ເປິນ  ໃນ​ປີ 1956,  ຫຼັງຈາກສັນ ຍາວຽງຈັນໄດ້ຮັບການເຊັນກັນ ການລວມລາວ​ເທື່ອ​ທີ​ໜຶ່ງໄດ້​ເລີ່ມ ຕົ້ນສະຫາຍ​ໄດ້​ຖືກຄັດ​ເລືອກ​ເຂົ້າ​ປະ​ຈໍາ​ການ​ຢູ່ກອງພັນທີ​ສອງ   ໃນ​ຕາໍ​ແ​ໜ່​ງ​ຮອງນາຍ​ໝູ່.
 ຫຼັງ​ຈາກ​ນຸ່ງ​ເຄື່ອງ​ເປັນ​ລະ ບຽບ​ຮຽບຮ້ອຍ​ດີ​ແລ້ວ  ສະຫາຍ ຄໍາແດງ ແລະ ສະຫາຍ ຄາໍ​ໝັ້ນ ກໍ​ອອກ​ຈາກ​ຄ້າຍ​ໄປ.     ເຂົາ​ທັງ ສອງພາກັນຍ່າງ​ໄປຫາເມືອງ ໂພນ​ສະຫວັນ  ໃນ​ເວລາ  8:00 ໂມງ​ເຊົ້າມື້ນັ້ນແມ່ນວັນອາທິດ ພໍເຂົາ  ໄປຮອດຫ້ວຍຄາໍ  ນາງ  ສົມ​ພອນ   ນຸ່ງ​ເສື້ອ​ແລນ​ສີຟ້າ, ນຸ່ງ​ສິ້ນຂັ້ນ​ສີ​ຕັບ​ໝູເອົາ​ແພ​ນີ​ລົງ​ຂາວ​ຄຽນ​ຄໍຂີ່​ລົດຖີບ​ເປີ​ໂຊ.
ທ້າວ  ຄາໍ​ໝັ້ນ  ຫຼຽວ​ເຫັນ ນາງ​   ສົມ​ພອນ    ແຕ່​ໄກ​ກໍ​ຈື່​ໂລດ​ແລ້ວ ເວົ້າ​ຕໍ່​ທ້າວ ຄາໍ​ແດງ ວ່າ:
- ສະຫາຍ  ຄາໍ​ແດງ  ນັ້ນ​ເດ​ນ້ອງ​ສາວ​ຂອງ​ສະ​ຫາຍ.
-  ຢູ່​ໃສ?
-   ພຸ້ນ​ເດ.
-   ໂອ! ແມ່ນແທ້!
-   ສະຫາຍ​ກໍ​ຈື່​ດີ​ແທ້ນໍ?
-  ບໍ່​ຈື່​ແນວໃດ ລາວ​ເຂົ້າ​ໄປ​ຫຼິ້ນ​ນາໍ​ພວກ​ເຮົາ​ທີ່​ບ້ານອ່າງຄັງ​ໄຂຫຼາຍ​ເທື່ອ​ແລ້ວ​ເດ...
ນາງ ສົມ​ພອນ ລົງ​ລົດຖີບ​ດ້ວຍ​ສີ​ໜ້າ​ຍິ້ມແຍ້ມແຈ່ມ​ໃສແລ້ວ ເວົ້າ​ຕໍ່​ອ້າຍ​ຂອງນາງຢູ່ຕໍ່ໜ້າ​ ທ້າວ ຄາໍ​ໝັ້ນ ວ່າ:
- ອ້າຍ ຄາໍ​ແດງ ເມື່ອ​ຮູ້​ຂ່າວ​ຂອງ​ອ້າຍ​ ແມ່ ແລະ ພໍ່​ກໍ​ພາກັນ​ມາໂລດ​ດຽວນີ້​ ເພິ່ນ​ຍັງ​ຢູ່​ເມືອງ​ໂພນ​ສະຫວັນພຸ້ນ ​ເພິ່ນ​ໃຫ້​ນ້ອງ​ມານຳຫາອ້າຍ.
-  ພວກ​ອ້າຍ​ກໍ​ຕັ້ງໃຈ​ວ່າ ຈະ​ໄປ​ຫາ​ນ້ອງ​ພຸ້ນ​ແລ້ວເປັນ​ແນວ ໃດ​ພໍ່​ແມ່ກໍ​ຍັງ​ສະບາຍດີ​ຕິ?
- ສະບາຍ​ດີ.
ນາງ ສົມ​ພອນ ຍິ້ມ​ຫົວ​ຢ່າງ​ມີ​ສະ​ເໜ່ ນາງ​ເຫຼືອດ​ຕາ​ໄປ​ໃສ່​ສະຫາຍ ຄາໝັ້ນ, ສະຫາຍ ຄາໍ​ແດງ  ເລີຍ​ແນະ​ນາໍ​ໃຫ້​ນາງ​ຮູ້​ວ່າ:
- ນີ້,  ສະຫາຍ  ຄາໍ​ໝັ້ນ  ຜູ້ຮອງ ໝູ່ຂອງ​ອ້າຍ, ນາງ​  ສົມ​​ພອນ  ນ້ອງ ສາວ​ຄີງ​ຂອງ​ເຮົາ.
ນາງ   ສົມ​ພອນ  ຍົກ​ມື​ຂຶ້ນ​ໄຫວ້​ຕອບ​ຢ່າງ​ຄ່ອງ​ແຄ້ວ,  ເຂົາ​ທັງ​ສາມພາກັນ​ຍ່າງ​ຮຽງ​ໜ້າ​ກັນ​ໄປ​ສູ່​ເມືອງໂພນ​ສະຫວັນທັງ​ຍ່າງ​ລົມ​ກັນ​ໄປ  ແລະ  ຫຼຽວເບິ່ງ​ ປ່າ​ແປກທີ່ສູງລັງມັ່ງຢູ່​ຕາມ​ໂນນ​ພູ​ອັນສວຍງາມ​ຂອງ​ພູ​ພຽງຊຽງ​ຂວາງ ນາງ​  ສົມ​ພອນ  ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ສຽງ​ເສາະ​ໃສ​ວ່າ:
- ນ້ອງ​ບໍ່​ນຶກ​ບໍ່​ຝັນ​ວ່າ​ຈະ​ໄດ້​ພົບ​ອ້າຍ ໂອຍ! ມື້​ພວກອ້າຍ ​ຍ່າງກາຍ​ລາດ​ບວກ​ນັ້ນ    ຖ້າອ້າຍ ​ຮູ້ອ້າຍ​ຊິ​ຫົວຂວັນ​ນ້ອງ​ຈົນ​ແຂ້ວ ແຫ້​ງ​ພຸ້​ນ​ລະ.
ເວົ້າ​ແລ້ວ​ ນາງອວ່າຍໜ້າ​ໄປ​ລີ້​ຫົວ​ຜູ້​ດຽວ,  ນາງຈູງ​ລົດ​ໄປ​ໄລຍະໜຶ່ງ​ນາງ​ເລີຍ​ເວົ້າ​ອີກ​ວ່າ:
 -   ກ່ອນ​ຈະ​ໄດ້​ພົບ​ກໍ​ບໍ່​ແມ່ນ​ ງ່າຍ,   ນ້ອງ​ທຽວ​ໄປ​ບ້ານ​ອ່າງ,  ບ້ານດ່ອງເຖິງ​ສອງ​ສາມ​ເທື່ອ​ແຕ່​ໃຜ​ກໍ​ແກ່ວ​ງຫົວ​ບໍ່​ກ້າເຂົ້າຫາ​ ພວກ​ອ້າຍ ​ເພາະນາຍ​ພັນ​ເນ​ ແຕ່ງ​ທະຫານ​ໄປ​ປ່າວວ່າ ພວກ​ອ້າຍ...ນາງ​ຢຸດ​ຢູ່​ຄາວ ໜຶ່ງ ພ້ອມ​ທັງ​ງວາກ​ໜ້າ​ໄປຫາ​ສະຫາຍ  ຄາໍ​ໝັ້ນ  ເຮັດລຶງ​ລືຢູ່​  ຄາວໜຶ່ງ​ເວົ້າ​ຕໍ່​ວ່າ ພວກເພິ່ນ  ​ເວົ້າ​ຄວາມ​ດີ​ໃສ່​ພວກ​ອ້າຍ​ຫຼາຍ​ແນວ​ວ່າ:  ພວກ​ອ້າຍ​ອຶດຜູ້ສາວ  ມາ​ຫຼາຍ​ປີ​ເຫັນ​ຜູ້​ສາວ​ແລ້ວ​ແລ່ນ​ໃສ່​ໂລດ   ສະນັ້ນ,   ຈຶ່ງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ໃຜ​ເຂົ້າໃກ້   ຍ້ອນ​ແນວ​ນັ້ນ​ລະພີ່ນ້ອງຊາວ ບ້ານ​ອ່າງ,  ບ້ານ​ດ່ອງ  ແລະ ບ້ານ​ ໜອງຫຍ້າ​ມ້າ  ຕະຫຼາດ​ເມືອງຄັງ ​ໄຂ    ຈຶ່ງ​ບໍ່​ກ້າ​ມາຕາມທາງ​ຫຼວງ​ລັດ​ຂ້າມ​ຄັງໄປ​ທາງ​ຄັງກິວ​ ພຸ້ນ.
ສະຫາຍ  ຄາໍ​ແດງ  ຍິ້ມ​ຫົວ​ແລ້ວ​ເວົ້າ​ຕໍ່​ນາງ ສົມ​ພອນ ວ່າ:
-  ແຕ່​ຫົວທີ  ພວກ​ອ້າຍ​ກໍ​ບໍ່​ ໄດ້​ໄວ້ໃຈເຫັນ​ວ່າ​ເພິ່ນ​ລັດ​ຄັງ​ໄປ ກໍ​ຄິດ​ວ່າ​ພວກ​ເພິ່ນ​ເຄີຍ​ໄປ​ທາງ​ນັ້ນ,  ບັດ​ແມ່ເຖົ້າ​ບ້ານ​ອ່າງມາ​ເວົ້າ​ພີ້​ພວກອ້າຍ​ ຈຶ່ງ​ຮູ້.
-   ແມ່ເຖົ້າ​ບ້ານ​ອ່າງ​ກໍ​ເວົ້າ​ສູ່​ນ້ອງ​ຟັງ​ວ່າ  ມື້​ນັ້ນ​ແດດ​ຮ້ອນ​ແມ່​ບໍ່​ໄປທາງ​ໂຄ້ງ​ອີກແມ່​ລັດ​ຊື່​ຜ່ານ​ຄ້າຍ​ພວກ​ອ້າຍ​ໄປ​ຄິດ​ໃນ​ໃຈ​ວ່າ​ຈະ​ເປັນ​ແນວໃດ​ກໍເປັນ​ເທາະ​ເຖົ້າ​ແລ້ວ​ລະ.
 ນາງ    ສົມ​ພອນ   ເອົາ​ແພມົນ​ຂຶ້ນ​ມາ​ອັດ​ປາກ​ ເພື່ອ​ບໍ່​ໃຫ້​ສຽງ​ຫົວເກີນ​ໄປ  ແລະ  ນາງຮູ້ສຶກກະ ດຽມ​ຄີງ​ຕໍ່ຄວາມເວົ້າ​ອັນໂລດ ​ຜົນ​ຂອງຕົນ. .... ມື້ນັ້ນ,  ກໍແມ່ນ​ອ້າຍ​ນີ້​ລະເຊີນ​ ເພິ່ນ​ແວະ​ດື່ມນ້ຳ​ເ​ຊົາ​ແຮງ​ເພາະເຫັນ​ເພິ່ນເຫື່ອ​ ຍ້ອຍ​ເທື່ອ​ຍັງ​ຢູ່,   ທາໍອິດເພິ່ນກໍ​ ເຮັດຢຸດໆຢ່ອນໆ  ແຕ່​ເມື່ອໄດ້​ຍິນ​ສຽງ​ປາກ​ໄທພວນຂອງ​ອ້າຍ​ຄັກ​ແລ້ວ   ເພິ່ນເລີຍທຸ່ນທ່ຽງ​ຄືນ​ມາ.  ພວກ​ອ້າຍເອົາ​​ນ້ຳໃຫ້ເພິ່ນ ດື່ມເອົາ​ເຂົ້າໜົມໃຫ້​ເພິ່ນ​ເມືອ ຕ້ອນລູກ​ຫຼານທາງ ບ້ານ​ຕື່ມອີກ,  ໂອຍ!   ເພິ່ນ​ດີໃຈ  ເພິ່ນຈຶ່ງເວົ້າສູ່ ພວກອ້າຍຟັງທຸກ​ສິ່ງທຸກ​ຢ່າງ​ວ່າ ພວກ​ພັນ​ຕີສັງໃສ່​ຮ້າຍປ້າຍສີ​ພວກ​ອ້າຍແນວໃດ?
ເວົ້າ​ມາ​ຮອດ​ນີ້,  ສະຫາຍ ຄາໍ​ແດງ  ອວ່າຍໜ້າ​ໄປ​ຫາ​ສະ ຫາຍ ຄໍາ​ໝັ້ນ ແລ້ວ​ເວົ້າ​ວ່າ:
- ສະຫາຍ​ຍັງ​ຈື່​ເຮົາ​ພະ ລາດ​ມື້​ນັ້ນ​ໄດ້​ບໍ່?  ຄາໍ​ໝັ້ນ  ງຶກ​ຫົວ ​ຄ່ອຍໆ  ທັງ​ຊີ້​ໄປ​ໃສ່​ແຄມທາງ ແລ້ວ​ເວົ້າ​ວ່າ:
- ບໍ່​ແມ່ນ​ນັ້ນ​ບໍ?
- ແມ່ນແທ້​ໃດ​ນໍ
- ແມ່ນ​ຫຍັງ​ອ້າຍ? ນາງ ສົມ​ພອນ ຖາມ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ສົນ​ໃຈ.
- ໂອຍ! ມື້​ພວກ​ອ້າຍ​ມາ​ຮອດ​ທົ່ງ​ໄຫ​ຫີນ​ນັ້ນ​ນາ  ຝົນຕົກ​ລົມແຮງ​ແຂ່ງ​ຝົນ​ເຂົ້າ​ໄປ​ຮອດ​ເຂດ​ຍ່ອຍຂ້າງ​ເດີ່ນຍົນ​ພຸ້ນ​ແລ້ວ​ພັດ​ປີ້ນ​ບອກໃຫ້​ກັບ​ໄປ​ຫາ​ບ້ານ​ອາງມາ​ຮອດ​ນີ້​ອ້າຍ​ເມື່ອຍ​ຫຼາຍ​ຕີນ​ພັດ​ມື່ນ​ອ້າຍ​ເລີຍພະລາດ​ຍັງ​ໜ້ອຍ​ໜຶ່ງລະແມ່ນ​ນອນ​ແທກ ​ທາງ.  ເວົ້າ​ແທ້ມື້​ນັ້ນ ຖ້າສະຫາຍ  ຜູ້​ກອງ  ບົວ​ຄາໍ  ບໍ່​ຈີ້ກົ້ນ ຮ້ອຍຕີ​ ໄຕ   ພວກ​ເຮົາ​ຍັງ​ຈະຢືນ​ຕາກ​ຝົນ ​ຕາກ​ລົມຢູ່​ກາງ​ຄັງ​ໝາ​ແລ່ນ​ນັ້ນ​ອີກມາ​ເບິ່ງ​ຊ່ວຍ​ກັນ​ແດ່,  ຈັກ​ ວ່າປາກກາຊຶມ​ຂອງເຮົາເຮ່ຍຢູ່​ທີ່​ນີ້.
-  ຄາໍ​ແດງ  ຍ່າງ​ລົງ​ໄປ​ຊອກ ​ຫາ​ປາກກາ​ຢູ່​ຮ່ອມ​ທາງນາງ ສົມ​ພອນ  ວາງລົດຖີບ​ໃຫ້ຄາໍໝັ້ນ ແລ້ວຍ່າງ​ລົງ​ໄປຊອກ​ຫາ​ນາໍ​ອ້າຍ​ໃນເວລາລົດຈິບຄັນໜຶ່ງ ແລ່ນ​ອອກມາ​ແຕ່​ເມືອງໂພນ ສະຫວັນ ມາ​ຢຸດ​ຢູ່​ຕໍ່ໜ້າ ທັງສາມ  ຜູ້​ຂັບ​ລົດ​ຖື​ໝວກ​ແກ໊ບປີ  ໃນ​ຊຸດ​ແວັດ​ສະ​ປອຍ​ຖື​ແວ່ນ​ຕາດຳ.. ໂດ່​ງ​ມາ​ໃສ່​ນາງ   ສົມ​ພອນ  ວ່າ:
- ຊອກ​ຫຍັງ​ນ້ອງ​ສາວ!  ທະ ຫານ​ໝວດ​ນີ້​ຢູ່​ກົມ​ກອງ​ໃດ​ເວີຍ,  ສັງມາ​ບໍ່​ມີ​ຄວາມ​ຢ້ານ.  ນາງ​ບໍ່​ຮູ້ຈັກ​ຈະ​ເຮັດ​ແນວໃດດີ​ເລີຍນັ່ງ​ໂຍບ​ລົງ  ແລ້ວ​ຕອບ​ດ້ວຍສຽງ​ສັ່ນໆວ່າ:
-  ຂ້ານ້ອຍ​ຊອກ​ປາກກາ​ຊ່ວຍ​ອ້າຍ​ຂ້ານ້ອຍ!
-  ດ້າມ​ປາກກາ​ຊິ​ຊອກ​ແມ່​ມັນ​ຫຍັງ!  ພວກ​ນີ້​ແມ່ນ​ທະຫານ​ມາ​ແຕ່ໃສ,  ສັງ​ບໍ່ຂາໍ່ນັບເຈົ້າຂາໍ່ ​ນັບ​ນາຍ​ຫຶ?  ຄຳໝັ້ນ  ອວ່າຍໜ້າ​ໄປ​ຫາສາຍຕາ​ຂອງ​ລູກ​ດົງ​ບໍລິ ເວນ​ມັນ​ໄດ້ປຽບ​ເ​ໝືອນ​ລູກ​ສອນ ​ສັກ​ເຂົ້າ​ໃສ່​ແກ່ນ​ຕາ​ຂອງ​ຜູ້​ຂັບ​ລົດ,   ຄາໍ​ໝັ້ນ   ຕອບດ້ວຍ​ຄວາມ​ໜັກ​ແ​ໜ້ນ​ວ່າ:
- ​  ໝູ່​ຂ້ອຍ​ຢູ່​ກອງພັນ​ທີ​ສອງ ​ຂອງ​ແນວ​ຮັກ​ຊາດ,   ເຈົ້າ​ຢາກ​ເຮັດຫຍັງ?
- ຮື! ຫຶ!
ໝໍ​ຂັບ​ລົດທັ່ງ​ສຽງ​ອອກມາ​ ດັງ​ເປັນ​ສີ​ອັ່ງໆໃນ​ລໍາ​ຄໍ​ງຶກ​ຫົວ​ແບບທ້າ​ທາຍ  ແລ້ວ​ປ່ຽນ​ເກ​ຍ​ລົດ​ແລ່ນ​ມຸ່ງໜ້າ​ໄປ​ຫາ​ເມືອງ ຄັງ​ໄຂ.   ການ​ຊອກຫາ​ຄັນ​ປາກ ກາ​ເລີຍ​ຢຸດ​ຊະ​ງັກ.
- ເມືອ​ເທາະ​ອ້າຍ! ເພິ່ນ​ຜູ້​ນີ້​ຮ້າຍ​ກາດ​ແທ້​ໃດ!
-   ມັນ​ແມ່ນ​ໃຜ?   ຄາໍ​ແດງ ຖາມ​ຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ສົນ​ໃຈ.
 -   ອ້າຍ​ບໍ່​ຮູ້​ຫວະ?   ນັ້ນແລ້ວ​ຮ້ອຍ​ເອກ​ ເກດສະໜາ ເພັດ​ຊະ ຄາດ​ຂ້າ​ຄົນ​ນ້ຳ​ເບີ​ໜຶ່ງ.
- ຊິ​ຢ້ານ​ຫົວ​ມັນ​ຫຍັງ?  ຄາໍ​ໝັ້ນ   ໄດ້​ຍິນ​ແນວ​ນັ້ນ​ເລີຍເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ວ່າ:
ໄປ​ເທາະ   ຄາໍ​ແດງ!  ພວກ​ເຮົາ​ແມ່ນ​ບໍ່​ຢ້ານ​ແທ້!  ແຕ່​ມັນ​ຊິ​ກໍຄວາມ​ຫຍຸ້ງຍາກ​ໃຫ້ນາງ  ​ສົມ​ພອນ ໃດ!

ເທື່ອ​ນີ້​ເປັນ​ເທື່ອ​ທໍາ​ອິດ ພັດ​ແຕ່​ຍ່າງ​ຮຽງ​ໜ້າ​ກັນ​ມາ​ທີ່​ນາງ ສົມ​ພອນ ໄດ້​ຍິນ​ສຽງ​ເວົ້າ​ຂອງ ທ້າວ ຄາໍ​​ໝັ້ນ, ນາງງຶກຫົວ​ ສະແດງ​ຄວາມ​ເຫັນ ພ້ອມແລ້ວ​ ເຂົາ​ທັງ​ສາມ​ພາກັນ​ອອກ​ເດີນ ທາງ​ໄປ​ສູ່​ເມືອງໂພນ​ສະ​ຫວັນ. ເຮືອນ​ທີ່​ນາງ​ສົມ​ພອນ ມາ​ອາ ໄສ​ຢູ່​ແມ່ນ​ເຮືອນ​ພີ່ນ້ອງ​ທາງ​ ແມ່ຢູ່​ທີ່​ບ້ານນາ​ວັງ  ເປັນ​ເຮືອນ​ແປ້ນ​ຫຼັງ​ໃຫຍ່ ພໍ​ພວກ​ເຂົາ​ໄປ​ຮອດ, ພໍ່​ແມ່ ແລະ ​ຍາດພີ່ນ້ອງ​ຂອງ​ທ້າວ  ຄາໍ​ແດງ  ກໍ​ພາກັນ  ມາ​ນັ່ງ​ອ້ອມ​ພວກ​ເຂົາ​ດ້ວຍ​ສີ​ ໜ້າ​ຍິ້ມແຍ້ມ​ແຈ່ມ​ໃສ..
-  ດີໃຈ​ແລ້ວ​ພວກ​ລູກ​ມາ​ຢາມ.
- ເປັນ​ແນວໃດ​ຍັງ​ສະບາຍ ດີ​ບໍ ?
- ຄາໍ​ແດງ ຫຼານ​ເອົາ​ເມຍ​ແລ້ວ​ບໍ ?
- ເປັນ​ແນວໃດ​ຊິ​ບໍ່ເກີດ​ເສິກ​ກັນ​ອີກ​ຕິ ?
- ພວກ​ຫຼານ​ກໍ​ກິນ​ເຂົ້າ​ແຊບ​ ນອນ​ຫຼັບ​ຢູ່​ບໍ ?
-  ພວກ​ອາດຍາ​ເພິ່ນ​ຢູ່​ທົ່ງ​ໄຫ​ຫີນບໍ່​ໄດ້​ເຮັດ​ຮ້າຍ​ຫຍັງ​ໃຫ້​ພວກຫຼານ​ຕິ?
ຄ​ຳຖາມ​ຂອງ​ພວກ​ຍາດຕິ​ພີ່ນ້ອງ​ສັບສົນ​ຈົນ​ທ້າວ  ຄຳແດງ ບໍ່​ຮູ້ຈັກຊິ​ຕອບ​ໃຜ​ກ່ອນ​ໃຜ​ລຸນ, ສ່ວນ​ທ້າວ   ຄາໍ​ໝັ້ນ  ນັ່ງ​ອີງ​ຝາ​ເຮືອນ​ຢູ່​ຢ່າງ​ງຽບໆ  ແຕ່​ນາງ ສົມ​ພອນ  ຕິດຕາມ​ເຂົາ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ສົນໃຈ​ເພາະ​ນາງ​ຮູ້ສຶກ​ເຫັນວ່າ ເຂົາ​ມີ​ສາຍຕາ​ອັນ​ສະຫຼາດ​ສ່ອງ​ໃສ​ເບິ່ງ​ແນວໜຶ່ງ​ຄື​ຊາວນາແຕ່​ເບິ່ງອີກແນວໜຶ່ງທ່າ​ທີ​ຂອງເຂົາ​ ສະຫງ່າ​ອົງອາດ  ແລະ  ມີລິດແຫ່ງ​ຄວາມ​ສາມາດ.  ຫຼັງຈາກກິນ​ເຂົ້າງາຍ​ແລ້ວການສົນທະນາ​ປາ​ໄສ​ລະຫວ່າງ​ທ້າວ ຄາໍ​ແດງ  ກັບ​ຍາດຕິ​ພີ່ນ້ອງ​ຂອງ​ເຂົາ​ໄດ້​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ.  ແຕ່​ຫົວທີການ​ລົມ​ກັນ ວົນວຽນ​ຢູ່​ອ້ອມ​ບັນຫາ​ການ​ທາໍ​ມາ​ຫາ​ກິນ ແຕ່​ຕໍ່​ມາ​ເລື່ອງລົມ​ກັນ​ໄດ້​ເກາະກ່າຍ​ເຖິງ​ເລື່ອງ​ການເມືອງ​  ໂດຍ​ບໍ່ຮູ້ ສຶກ​ຕົວ.
ທ້າວ ຄາໍ​ແດງ ໄດ້​ເອົາ​ແຂນ ​ສອກ​ເດິະ​ຂ້າງ​ທ້າວ ຄຳໝັ້ນ ຄ່ອຍໆ ໃນ​ທໍາ​ນອງ​ເຕືອນ​ວ່າ: “ສະຫາຍອອກ​ຄາໍ​ເຫັນ​ຊ່ວຍ​ເຮົາ​ແດ່ ,  ຄາໍ​ໝັ້ນ ຈຶ່ງ​ເລີ່ມ​ອອກ​ຄາໍ​ເຫັນ​ຕໍ່​ຄວາມ​ຂັດຂ້ອງ​ໝອງ​ໃຈຂອງຍາດ​ຕິ​ພີ່ນ້ອງ​ທ້າວ ຄຳ​ແດງ. ທ້າວ  ຄາໍ​​ໝັ້ນ  ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ວ່າ:
- ພວກ​ເຮົາ​ມາ​ທົ່ງ​ໄຫ​ຫີນ​ເທື່ອ​ນີ້   ບໍ່​ແມ່ນ​ພວກ​ເຮົາ​ມາຍອມ ພວກ​ເຮົາ​ມາ​ເພື່ອ​ສ້າງ​ຄວາມ​ຖືກຕ້ອງ​ປອງ​ດອງ​ຊາດ ໂດຍ​ມີ​ສັນຍາວຽງຈັນຄ້ຳ​ປະກັນ​ ພວກ​ເຮົາ​ກໍ​ຮູ້​ເລື່ອງ​ທີ່​ພວກ​ນາຍ​ທະ ຫານ​ໃນ​ຝ່າຍວຽງ​ຈັນ   ຈາໍ​ນວນ​ ໜຶ່ງ​ໃສ່​ຮ້າຍ​ປ້າຍ​ສີ​ພວກ​ເຮົາ  ເພື່ອ​ແບ່ງ​ແຍກ​ພວກ​ເຮົາ​ກັບ​ພໍ່​ແມ່ປະຊາຊົນ​ແລ້ວ​ປິດ​ລ້ອມ ແລະ ທໍາ​ລາຍ​ພວກ​ເຮົາ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ​ແຕ່​ພວກ​ມັນ​ຈະເຮັດ​ໄດ້ ຫຼື ບໍ່​ນັ້ນ​ກໍ​ຍັງ​ເປັນ​ບັນຫາ​ຢູ່.
ຫຼັງ​ຈາກ​ນັ້ນ  ທ້າວ  ຄຳ​ແດງ ໄດ້​ເວົ້າ​ເຖິງ​ການ​ເສກ​ສັນ​ປັ້ນ​ເລື່ອງຂອງ​ພວກ​ປະຕິ​ການ​ຂວາ​ຈັດ​ຈໍາ​ນວນ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ວ່າ  ຄົນ​ແນວ​ລາວ​ຮັກ​ຊາດ ບໍ່​ມີ​ສາສະໜາ, ລວມ​ລູກ​ລວມ​ເມຍເປັນ​ຄົນ​ປ່າ​ຮ້າຍ​ກາດ​ແມ່ຍິງ​ບໍ່​ຄວນເຂົ້າ​ໃກ້  ເພາະ​ພວກ​ນີ້​ເປັນ​ຄົນ​ຫິວ.... ເວົ້າ​ມາ​ຮອດ​ນີ້   ຜູ້​ຄົນ​ທີ່​ມາ​ນັ່ງ​ຟັງ​ພາກັນ​ຍິ້ມ​ຫົວເລື່ອງ​ນີ້​ເຂົາ ເຈົ້າ​ໄດ້​ຍິນ​ພວກ​ນາຍ  ແລະ  ພົນ ທະຫານ​ບາງ​ຄົນໃນຝ່າຍຂວາ ​ເວົ້າ​ແນວ​ນັ້ນ​ແທ້.  ຕໍ່​ຈາກ​ນັ້ນ ທ້າວ  ຄາໍ​ໝັ້ນ​  ໄດ້​ເວົ້າ​ເຖິງເລື່ອງ  ປະເທດ​ຊາດເສຍ​ຄວາມ​ເປັນ​ເອກະລາດ​ໃຫ້​ພວກ​ລ່າ​ເມືອງ​ຂຶ້ນ​ຝຣັ່ງ​ຖືກພວກ​ມັນກົດ​ຂີ່ຂູດ​ ຮີດ​ພາຍ​ໃຕ້​ຊິກ​ໂສ້  ແລະ ຄອບ ຄອງ​ລ່າ​ເມືອງ​ຂຶ້ນ​ອັນປ່າເຖື່ອນ ແລະ  ໄດ້​ເລົ່າ​ເຖິງ​ມູນເຊື້ອ​ອັນພິ ລະ​ອາດ​ຫານ​ຂອງ​ປວງ​ປະຊາ​ຊົນ​ລາວທີ່​ໄດ້​ລຸກ​ຮື້​ຂຶ້ນ​ຕໍ່ສູ້​ຕ້ານ​ຢັນ​ພວກ​ມັນ​ຄືນ  ໃນ​ຂະບວນ​ການຂອງ​ພໍ່​ກະ​ດວດ, ອົງ​ແກ້ວ ອົງ​ກົມ​ມະ​ດາໍ  ແລະ  ເຈົ້າຟ້າ​ປັດ​ໄຈ​ ເປັນຕົ້ນ​ແມ່ນຂະບວນ​ການ​ກູ້​ຊາດ​ຂອງ​ປວງ​ປະຊາຊົນ​ລາວ  ພາຍ​ໃຕ້​ການນຳ​ພາ​ຂອງ ສູນກາງ​ແນວ​ລາວ​ຮັກ​ຊາດໂດຍ​ ແມ່ນ​ທ່ານ​ປະທານ  ສຸພາ​ນຸວົງ ເປັນ​ຜູ້ນຳໜ້າ, ສະຫາຍ  ຄາໍ​​ໝັ້ນ ໄດ້​ເນັ້ນເຖິງ​ການຕໍ່ສູ້​ອັນ ​ເດັດດ່ຽວໜຽວແໜ້ນຂອງກອງ ທັບປົດປ່ອຍ  ແລະ  ປະຊາຊົນ ເຮົາ​ ໃນ​ການຕໍ່ຕ້ານ​ພວກລ່າ ເມືອງຂຶ້ນ​ຝຣັ່ງທີ່​ຍືດ​ເຍື້ອ​ຍາວ​ນານ​ມາ​ໄດ້​ເກົ້າ​ປີ.   ແລ້ວ​ສະ ຫາຍ​ໄດ້​ຍົກຄາໍ​ຖາມ​ຂຶ້ນ​ວ່າ:
ຖ້າ​ບໍ່​ມີ​ການ​ຕໍ່ຕ້ານ​ອັນເດັດ ຂາດຂອງ​ກອງທັບ​ປົດປ່ອຍ ແລະ ປະຊາຊົນ​ເຮົາດັ່ງກ່າວແລ້ວ ​ພວກ​ລ່າ​ເມືອງ​ຂຶ້ນ​ຝຣັ່ງ​ຈະ​ຍອມ ​ເຊັນ​ສັນຍາເຊີ​ແນວຮັບຮອງ​ ຄວາມ​ເປັນ​ເອກະລາດອະທິປະ​ໄຕ  ແລະ  ຜືນ​ແຜ່ນດິນອັນ​ຄົບ​ຖ້ວນ​ຂອງ​ລາວ​ເຮົາ​ບໍ?
-  ພໍ່ເຖົ້າ​ເປາະ  ນັ່ງ​ຄາບ​ກອກ​ຢູ່​ຂ້າງ​ນາງ   ສົມພອນ ໄອ ​ອະຮຶສອງສາມ​ບາດ ເພື່ອໝາດ ​ຄໍ​ແລ້ວ​ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ສຽງດັງໆ ວ່າ:
- ໂອ້ຍ! ຄັນ​ບໍ່​ມີ​ການ​ຕໍ່ສູ້​ຂອງ​ພວກ​ອາຍາ​ລູກ,  ຈ້າງ​ຫົວ​ແຕກພວກ​ຝຣັ່ງຕາ​ລວກ​ນີ້​ກໍ​ບໍ່​ອອກ​ໜີຈາກ​ລາວ​ເຮົາ​ດອກ.
- ແມ່ເຖົ້າ​ຕຸ້ຍ ກົ້ມໜ້າ​ຖົ່ມ​​ໝາກ​ລົງ​ໃສ່​ງ້ຽງ  ເອົາ​ນິ້ວຊີ້​ເຊັດ​ຮີມ​ສົບຈູບ​ປາກ​ສອງ​ສາມ​ເທື່ອ​ແລ້ວ​ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ວ່າ:
-  ພໍ່ເຖົ້າ​ເປາະ ເວົ້າ​ຖືກແຕ່​ ຂ້ອຍ​ສົນໃຈ​ຂໍ້​ໜຶ່ງພວກລູກ​ສັງ ມາ ນ້ອຍ​ແທ້? ພວກ... ແມ່ເຖົ້າ ​ບຸ້ຍ​ສົບ​ໄປ​ທາງ​ຄັງໝາແລ່ນບ່ອນ​ ທີ່​ຕັ້ງ​ຂອງກອງ​ທະຫານ​ຝ່າຍ​ ຂວາ​ແລ້ວ​ເວົ້າ​ວ່າ: ຫຼາຍ​ແທ້​ໃດ! ແມ່​ໄດ້​ຍິນ​ວ່າ​ຫຼອກເສືອ​ອອກ​ຈາກ​ດົງ​ເພື່ອ... ແມ່ເຖົ້າ​ຕຸ້ຍ  ເອົາ​ນິ້ວ​ຊີ້​ເຮັດ​ກະ​​ວ້ອຍ​ບາດ​​ໜຶ່ງ   ຊຶ່ງ​ມີ​ຄວາມ​ໝາຍວ່າ​ລັ່ນໄກ​ປືນຍິງ ​ໃສ່​ເສືອ.
 ຄາໍ​ເວົ້າ​ຂອງ​ແມ່ເຖົ້າຕຸ້ຍ ໄດ້​ເຮັດ​ຫຼາຍ​ຄົນ​ຄິດ, ບັນຍາ ກາດ​ແຫ່ງການ​ໂອ້​ລົມ​ກັນ​ປະກົດ​ ວ່າໜັກ​ໜ່ວງ ​ສາຍຕາ​ທັງ​ໝົດ​ສຸມ​ໃສ່​ສະຫາຍ ຄໍາໝັ້ນ ແລະ  ຄາໍ​ແດງ ໃບ​​ໜ້າ​ອັນ​ສົດໃສ ແລະ ຈົບງາມ​ເໝືອນ​ກາບບົວຍາມ ເຊົ້າຂອງ​ນາງ  ສົມ​ພອນ  ກໍ​ປະ ກົດວ່າ ​ຜ່ອນຄາຍ​ຄວາມ​ເພີດ ເພີນ​ລົງ,  ຂົນຕາ​ຍາວ  ແລະ  ກົ່ງ​  ຂອງ​ນາງ​ພັບ​ເປັນສີໄວໆຜິດປົກ ກະຕິ​ແສງຕາ​ທີ່ເປັນສີ​ເທືອບໆ ຂອງ​ນາງ​ໄດ້​ເຈືອ​ຈານ​ໄປ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ເປັນຫ່ວງ  ແຕ່​ສະ​ຫາຍ ຄຳໝັ້ນ,  ໃນ​ເວລາ​ທີ່​ສະຫາຍ  ຄາໍ​ແດງ  ຕັ້ງໃຈວ່າຈະເວົ້າ​ຂຶ້ນນັ້ນ  ທິດ​ພິບ ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ໜັກ​ ແ​ໜ້ນ​ວ່າ:
ຂ້ອຍ​ເຊີ​ບໍ່​ເຫັນ​ດີ​ນຳອີ​່ນາຍ ຕຸ້ຍ!  ໃຜ​ວ່າ​ນ້ອຍ!  ໃຫ້​ແປະເບິ່ງ​ ຄັນບໍ່​ເຫັນ​ຄວັນ  ເມື່ອ​ກ່ອນ​ນີ້​ຢູ່​ໜອງ​ເປັດຍອດ​ນ້ຳ​ງື່ມ  ນີ້​ລະ​ຂ້ອຍ​ເຫັນ​ກັບຕາ​ມີ​ອ້າຍ​ນ້ອງ​ທະຫານ​ກອງຮ້ອຍ​ໜຶ່ງຂອງ​ພວກ​ນີ້​ປົບ​ຂີ້​ຫິ​ຼວ​ໄປ! ​ ກະ​ເສີນ​ນັບ​ເປັນຮ້ອຍໆແນວ​ນີ້,  ຂ້ອຍ​ວ່າ​ມັນ, ພໍ່ເຖົ້າ​ທິດພິບ:  ເປົ່າພູບາດ  ໜຶ່ງ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຂີ້​ກອກຢາ​ຂອງ​ພໍ່ ເຖົ້າ​ເປາະຟົງ​ອອກ​​ໜົດ​ແຮງຈົນ​ ວ່າ ພໍ່​ເຖົ້າ ເປາະ ຕື່ນຍຸບບາດ ໜຶ່ງ,  ທຸກ​ຄົນ​ພາກັນ​ຍູ້ມເປື້ອຍ​ ບາດ ໜຶ່ງ​ພໍ່ເຖົ້າ ທິດ​​ພິບ! ເວົ້າ​ຕໍ່​ວ່າ:
- ໃຫ້​ເຊື່ອ​ໝັ້ນ, ຄັນ​ບໍ່​ແມ່ນ​ຄວາມ​ເຮົາ​ໃຫ້​ຢຽບ​ຂີ້​ມາ​ທາ​ປາກ ​ເຮົ​ານີ້.
ສະຫາຍ  ຄາໍ​​ໝັ້ນ  ມິດ​ຢູ່​ຄາວໜຶ່ງ   ເມື່ອ​ບໍ່​ເຫັນ​ໃຜ​ເວົ້າ​ຫຍັງ​ເລີຍ ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ຊ້າ ແລະ ແຈ່ມ​ແຈ້ງ​ດີ​ວ່າ:  ພວກ​ລູກ​ແມ່ນ​ລູກ​ຫຼານ​ຂອງ​ພໍ່​ແມ່​ປະຊາຊົນບໍ່​ມີ​ຈຸດປະສົງ ອື່ນໃດ   ນອກຈາກ​ຮັບ​ໃຊ້​ສິດຜົນປະໂຫຍດອັນ​ເປັນ​ທາໍ​ຂອງ​ພໍ່​ແມ່​ປະຊາຊົນ.  ສະ ນັ້ນ ພໍ່​ແມ່​ປະຊາຊົນກໍ​ມີໜ້າ​ທີ່​ເປັນ​ຫູ​ເປັນຕາ​ບອກສອນ​ພວກ ລູກ  ເພື່ອ​ໃຫ້​ພວກ​ລູກ​ຮັບ​ໃຊ້​ພໍ່​ແມ່​ກໍ​ໄດ້​ເບິ່ງແຍງ​ລ້ຽງ​ດູ  ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອພວກ​ລູກ​ໄດ້​ດີ​ທີ່​ສຸດ, ພວກ​ລູກ​ເຊື່ອ​ວ່າ ໃນ​ຂັ້ນ​ຕໍ່​ໄປ​ພໍ່​ແມ່​ກໍເບິ່ງແຍງ​ຊ່ວຍເຫຼືອ​ພວກ​ລູກ​ທະວີຄູນ​ຍິ່ງ​ຂຶ້ນ.
ພໍ່​ເຖົ້າ​ ເປາະ ໄອ​ອະຮຶແລ້ວ​ຖົ່ມນ້ຳ​ລາຍ​ອອກ​ປ່ອງຢ້ຽມ​ປິດ​ບາ​ດໜຶ່ງ ແລ້ວ​ຈຶ່ງ​ເວົ້າ​ວ່າ:
- ລູກ​ເວົ້າ​ຖືກ, ເສືອ​ເພິ່ງ​ດົງ ດົງ​ເພິ່ງ​ເສືອ​ລະ​ບໍ​ລູກ​ເອີຍ!  ພວກ​ມັນຫ້າມ​ບໍ່​ໃຫ້​ພວກ​ພໍ່​ແມ່ໄປ​ຫາ​ພວກ​ລູກແຕ່...ພໍ່ເຖົ້າ​ເປາະ ​ທັງ​ດັງ​ປຶ​ດ​ບາດໜຶ່ງ​  ຈຶ່ງ​ເວົ້າ​ຕໍ່,  ພີ່ ນ້ອງ​ຕາແສງ​ຄັງຕາແສງຄາຍ ພຸ້ນກໍ​ໄຫຼ​ມາ​ຢາມລູກບໍ່​ເຫັນ​ພວກ​ມັນ​ເຮັດ​ຫຍັງ​ໄດ້​ແມ່ນ​ບໍ່​ລູກ?
ທ້າວ ຄຳ​ແດງ  ຕອບ​ດ້ວຍ​ສີ​ໜ້າ​ຍິ້ມແຍ້ມ​ວ່າ:
- ແມ່ນແທ້!
ມາ​ຮອດ​ນີ້ ພໍ່​ແມ່​ຂອງ​ທ້າວ ຄຳແດງ  ຈຶ່ງເ​ລີງ​ໃຈ​ແດ່ຜູ້​ເປັນ​ແມ່​ຈຶ່ງເວົ້າ​ຕໍ່​ນາງ ສົມ​ພອນ ວ່າ:
-  ຢູ່​ໃສ​ໝາກຫຸ່ງ​ວ່າ​ຊິ​ຕຳ​​ສົ້ມ​ໃຫ້​ພວກ​ອ້າຍ​ເຈົ້າ​ກິນ?
ນາງ  ສົມ​ພອນ  ຍິ້ມ​ຫົວ​ເປັນ​ສີ​ອາຍໆ  ແລ້ວ​ຟ້າວ​ລຸກຂຶ້ນ​ຍ່າງອອກ​ໄປ​ຫາ​ເຮືອນຄົວ  ແຕ່​ກ່ອນ​ຈະ​ອອກ​ໄປ​ຫວິດ​ເຮືອນ ນາງ​ສົ່ງ​ສາຍຕາຫວານ​ເຂົ້າ​ມາ​ໃນ​ເຮືອນ​ອີກ​ແຕ່​ບໍ່​ມີ​ໃຜ​ຮູ້​ວ່າ  ແສງຕາ​ນັ້ນ​ແມ່ນນາງ​ມອບໃຫ້​ໃຜ?

ຕອນ​ທີ2:

ແສງ​ແດດ​ຍາ​ມ​ເຊົ້າ​ຂອງ ລະ​ດູ​ໜາວ​ໄດ້​ສອດ​ສ່ອງ​ລອດ ປ່າ​ແປກ​ທີ່ກົ້ວ​ນົວ​ໄປ​ດ້ວຍ​ນ້ຳ ໝອກ, ເຮັດ​ໃຫ້​ທິວ​ທັດ​ອັນ​ສວຍ ງາມ​ແຫ່ງ​ປ່າ​ແປກ ເມືອງ​ພວນ ເພີ່ມ​ຄວາມ​ສະ​ຫງ່າ​ງາມ​ຕາ​ຍິ່ງ ຂຶ້ນ. ຕາມ​ເສັ້​ນ​ທາງ​ທີ່​ເລາ​ະ​ລ້ຽວ ໄປ​ຕາມຫວ່າງດອຍ  ຊຶ່ງ​ມີ​ປ່າ ແປກ​ສູງ​ສັງ​ລັ່​ງ​ເປັນ​ຖັນ​ແຖວ​ຢູ່ ນັ້ນ  ມີ​ພວກ​ແມ່​ຄ້າ​ຫາບ​ກະ​ຊ້າ​ພາ​ກັນ​ໄປ​ຕະ​ຫຼາດ  ພວກ​ເຂົາ​ພາ ກັນ​ໄປ​ເປັນ​ໝູ່​ສີ່​ໝູ​່ຫ້າ  ບາງ​ໝູ່​ກໍ​ມີ​ມ​້າ​ຕ່າງ​ເຄື່ອງ​ໄປ​ນຳ​ພວກ​ເຂົາເຈົ້າ​ລົມ​ກັນ​ໄປ​ຢ່າງ​ມ່ວນ​ຊື່ນ ແລະ  ຊວນ​ຫົວ,  ມີ​ລົດ​ຈ​ິບ​ຄັນ​ໜຶ່ງແລ່ນ​ມາເຂົາ​ເຈ​ົ້າ​ພາ​ກັນ​ຫຼີກ ອອກນອກ​ທາງ​ແມ່​ເຖົ້າ​ຜູ້ໜຶ່ງ  ​ອວ່າຍ​ໜ້າ​ໄປ​ເວົ້າ​ຕໍ່​ລຸງ​ຜູ້​ໜຶ່ງ​ທີ່​ຈູງ​ມ້າ​ມາ​ນຳ​ຫຼັງ​ວ່າ:
- ເຈົ້າ​ຮູ້ບໍ່​ວ່າ​ແມ່ນ​ໃຜ​ຂັບ ລົດ​ໄປ​ເມື່ອກີ້ນີ້?
- ໂອ​້ຍ! ຂ້ອຍບໍ່​ສົນ​ໃຈ ດອກ​ເຂົາ​ມີ​ລົດ​ເຂົາ​ກໍ​ຂີ່ ເຮົາ​ບໍ່​ມີກໍ​ຍ່າງ​ແຕ​່​ຂີ່​ໄວ​ແນວມື້ກີ້ນີ້ ບໍ່ ດົນ​ດອກ​ມົດ​ງ່າມ​ຊິ​ຕອມ​ຕາ.
- ໃຫ້​ເຈົ້າ​ຮູ້​ໄວ້​ສາ, ນັ້ນ​ລະ​ຜີ​ປອບ​ຜູ້​ສາວ, ຮັກ​ສາ​ອີ່​ນ້ອຍ ເຮືອນ​ເຈົ້າ​ໄວ້​ແດ໋.
- ໂອ! ບໍ່​ແມ່ນ ຄອມ​ມັງ​ດັງ ອ່ອນ​ຈັນ ຫວະ?
- ແມ່ນ​ແລ້ວ ຈືຶ່​ໄວ້​ສາ!
- ຊິ​ເວົ້າ​ຫຍັງ​ແຕ່​ອີ່​ນ້ອຍ ເຮືອນ​ຂ້ອຍ, ຊຸມ​ພວກ​ເຈົ້າ​ກໍ​ໃຫ້ ລະ​ວັງ, ແມ່ນ​ຜີ​ປອບ​ໂຕນີ້ລະ​ ກຸມ​ແມ່​ເຖົ້າ​ຕຸ້ຍ ທ່ອງ​ພຶບ ບ້ານ ນາ​ໝູນ.
- ອຸ້​ຍ! ເຈົ້າ​ມັນ​ຫາກ​ຮູ້​ແຕ່ ແນວບໍ່​ເປັນ​ຕາ​ຂົບ​ຕາ​ກິນ​ທໍ່​ນັ້ນ ລະ!
ເວົ້າ​ມາ​ຮອດນີ້ ຊາວແມ່ຄ້າ​ ແທບ​ທຸກ​ຄົນ​ມີ​ສີ​ໜ້າ​ເຄັ່ງຂຶມ​ຄຽດ​ແຄ້ນ​ຕໍ່​ການ​ກະ​ທຳ​ອັນຊົ່ວ​ຊ້າ​ຂອງໝໍ​ອ່ອນ​ຈັນ.
ໝໍ​ອ່ອນ​ຈັນ ໄປ​ຮອດ​ຕະ ຫຼາດ​ເມືອງ​ໂພນ​ສະ​ຫວັນ ກໍ​ພໍ​ດີ ພໍ້ ເກດ​ສະ​ໜາ ເຂົາ​ທັງ​ສອງ​ຕ່າງ ກໍ​ຕິດ​ແວດ​ສະ​ປອຍ ສີ​ຕອງກ້ວຍ ອ່ອນ ຍ່າງ​ໝ່າຍ​ຜູ້​ສາວ​ທີ່​ມາ​ຕະ ຫຼາດ.
- ຈັກ​ໂມງ​ແລ້ວ​ເຖົ້າ?
ໝໍ​ເກດ​ສະ​ໜາ ຖາມ​ຂຶ້ນ ດ້ວຍ​ທ່າ​ທີ​ຖື​ເປັນ​ກັນ​ເອງ.
- ເຈັດ​ໂມງ​ເຄິ່ງ. ໂມງ​ໂອ ເມ​ກາ ຂອງ​ເຖົ້າ​ເດ​ຊັ້ນ?
ໝໍ​ອ່ອນ​ຈັນ ຖາມ​ຄືນ.
- ໂມງ​ເຮົາ​ຫວະ? ອີ່​ຫົງ​ລູກ ເຈັກ​ແປະ ຊຽງ​ຂວາງ ແກະ​ເອົາ ໄປ​ຈ້ອຍ​ແລ້ວ​ລະ!
ໝໍ​ອ່ອນ​ຈັນ ຫົວ “ຮຶ” ບາດ ໜຶ່ງ​ພ້ອມ​ທັງ​ເອົາ​ກຳ​ປັ້ນ​ແດກ ສ້ວງ​ໝໍ​ເກດ​ສະ​ໜາ, ເຂົ​າ​ທັງ ສອງ​ພາ​ກັນ​ຫົວ​ດ້ວຍ​ທ່າ​ທ​ີ​ລື່ນ ເລີງ. ຕໍ່​ມາ​ຄາວ​ໜຶ່ງ​ໝໍ​ອ່ອນ​ຈັນ ເລີຍ​ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ວ່າ:
- ໄປ​ເປັນ​ວິ​ສະ​ກີ​ຈັກ​ຈອກ ກ່ອນ​ເທາະ​ເຖົ້າ!
-  ຮ​ວ້າຍ​ກະ​ດຽວ​ວ່າ​ໂກ​ໂລ ແນນ ຄຳ​ສຸກ ເຊີນ​ໄປ​ປະ​ຊຸມ!
-  ປະ​ຊຸມ​ກໍ 8:00 ໂມງ​ພຸ້ນ ດອກ, ຍັງ​ເຊົ້າ​ປານນີ້ ໝໍ​ຄົງ​ບໍ່ ທັນ​ຕື່ນນອນ​ຄືນນີ້​ໝໍ​ໄປ​ນອນ ນຳ​ອີ່​ໜ້າ​ມົນ​ລາດ​ຮ່ວງ​ຈົນ​ວ່າ ເມຍ​ຂອງ​ໝໍ​ໄປ​ບິດ​ຫູ​ແກ່​ລາກ ມາ​ພຸ້ນ​ຕະ​ວາ!
-  ເຖິງ​ປານນັ້ນ  ພຸ້ນ​ຫວະ ເຖົ້າ​ເຮົາ​ນ​ີ້ບໍ່​ໄດ້​ໃດ​ເຮັດ​ແນວ ນ​ັ້ນ.

 (ອ່ານ​ຕໍ່​ສະ​ບັບ​ໜ້າ)

ສະ​ແດງ​ຄວາມ​ຄິດ​ເຫັນ​ຕໍ່​ບົດ​ຂ່າວ


ລາຍ​ການ​ສະ​ແດງ​ຄວາມ​ຄິດ​ເຫັນ​ຂອງ​ຂ່າວ

ລຳ​ດັບ ​​ຄວາມ​ຄິດ​ເຫັນຕໍ່​ກັບ​ຂ່າວ ​ເວ​ລາ​


ລິຂະສິດ © 2014 www.pasaxon.org.la. ສະຫງວນໄວ້ເຊິງສິດທັງຫມົດ
ໜັງສືພິມປະຊາຊົນ ຖະໜົນກຳແພງເມືອງ ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ໂທລະສັບ: 021336111, ແຟັກ: 021336113,ອີເມວ: pasaxonit@gmail.com, ຕູ້ ປ.ນ 1110