ກອງພັນທີ 2

ເຜີຍ​ແຜ່​ໂດຍ​: ທ່ານ ສິດ​ທິ​ພອນ ຣາ​ຊະ​ພົນ ເວ​ລາ: 08/05/2020 09:53:24 ຈຳ​ນວນ​​ຢ້ຽມ​ຊົມ 360 ຄັ້ງ

ຕອນ​ທີ 1:

ນາງ ​ສົມ​ພອນ​ ສະຫົວ ແລະ ອາບ​ນ້ໍາ​ແລ້ວໆ.  ນາງນຸ່ງເສື້ອ ​ໝາກກະແລ່ງ​ສີ​ອອນ  ແລະ  ສິ້ນ​ ມຸກ​ສີ​ຄາມ ຕຸ້ມ​ແພ​ຕຸ້ນ​ສີເຫຼືອງ ​ອ່ອນ​ກົ້ມ​ໄລເຄື່ອງ​ຢູ​່ໂດຍ​ລາໍພັງ​ ຄົນ​ດຽວ. ນາງ ​ສົມ​ພອນ  ເກີດ​ໃນ​ຄອບຄົວ​ໜຶ່ງ​ທີ່​ບ້ານລາດ​ບວກ, ນາງ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ອົບຮົມ​ສັ່ງສອນ​ຕາມ​ຮີດຄອງ​ປະເພນີ​ອັນ​ດີ ງາມ​ຂອງ​ຊາວ​ເມືອງ​ພວນ  ທີ່​ເຮືອງ​ນາມ​ມາ​ແຕ່​ປາງ​ບູຮານ​ນະ​ການ​ວ່າ  ເປັນ​ຄົນອ່ອນໂຍນ​ສັດຊື່ ແລະ ຢາໍ​ເກງຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ມີ​ນ້ໍາໃຈເອື້ອເຟື້ອ​ເຜື່ອແຜ່ຕໍ່ເພື່ອນ ​ມະນຸດ​ດ້ວຍ​ກັນ,  ບໍ່​ແຕ່ງເພດ ແບບ​ພວງ​ເຫຼືອ​ເຮືອ, ມັກ​ເກັບ  ຕົວ​ຢູ່​ຢ່າງ​ຫງຽບໆ,  ສຸຂຸມ​ຈຶ່ງ​ຈະ​ສົມ​ເປັນ​ນາງ​ສາວ​ເມືອງພວນ​ທີ່ແທ້​ຈິງ.  ປີ​ນີ້​ນາງ  ສົມ​ພອນ ມີອາຍຸ 18 ປີ​ເຕັມ​ແຕ່​ນາງ​ຍັງ​ບໍ່​ ເຄີຍ​ລົມ​ບ່າວ​ຈັກເທື່ອນາງ​ໄປ​ທາໍ​ບຸນ​ກິນ​ທານ​ໃນ​ວັດກໍ​ມັກນັ່ງ ​ຢູ່​ເບື້ອງ​ຫຼັງ​ຂອງ​ແມ່, ເວລາມີ​ ອ້າຍ​ບ່າວ​ຢອກ​ໄຍນາງມັກຍິ້ມ​ ຫົວ ແລ້ວ​ກົ້ມ​​ໜ້າ​ຍິ້ມຫົວຜູ້ດຽວ ​ແບບລັບໆ.  ນາງ​ຫາກໍ​ເສັງ​ໄດ້​ ຊັ້ນ​ມັດທະຍົມ​ບໍລິບູນທີ່​ໂຮງຮຽນ​ ຄຸນ​ພໍ່​ທີ່ເມືອງຊຽງ​ຂວາງ,  ນາງ​ອາດ​ຈະ​ຂໍ​ເປັນ​ຄູ​ສອນ​ຢູ່​ທີ່​ເມືອງ ແປກນີ້​ເອງ​  ເພາະ​ນາງເປັນ​ລູກ​ສາວ​ດຽວພໍ່​ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ບໍ່​ຢາກ​ໃຫ້​ນາງ​ໄປ​ໄກ​ຈາກ​ຄອບ​ຄົວ.
ໃນ​ເວລາ​ທີ່ນາງ​ ສົມ​ພອນ ພວມ​ກົ້ມ​ໄລ​ເຄື່ອງນຸ່ງ​ຢູ່​ນັ້ນ  ນາງ​ໄດ້ຍິນ​ສຽງ​ເວົ້າ​ມະໂລ​ໂຈ​ເຈຢູ່​ໃກ້ໆຫັ້ນ ​ນາງສະຫງັດຟັງສຽງ​ ດ້ວຍ​ຄວາມ​ສົນໃຈ​ມີ​ສຽງໜຶ່ງ​ ຊຶ່ງ​ເປັນ​ສຽງ​ຂອງ​ແມ່ຍິງ​ແກ່​ຄົນ​​ໜຶ່ງ ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ​ວ່າ:
-  ແມ່ນ​ທະຫານ​ກອງ​ໃດ​ມາ​ເຕັມ​ບ້ານ​ເໜືອ​ຫັ້ນ​ນໍ? ເບິ່ງ ເຄື່ອງ​ນຸ່ງເປັນ​ສີ​ແປກໆ.
ໃນ​ທັນໃດ​ນັ້ນກໍ​ມີ​ສຽງ​ຂອງ ​ແມ​່ຍິງ​ອີກ​ຜູ້​ໜຶ່ງ​ເວົ້າ​ຕອບ​ວ່າ:
- ຈັ່ງ​ວ່າ​ນີ້​ລະ  ຂ້ອຍ​ກໍ​ບໍ່​ຮູ້ ແຕ່​ເຫັນ​ໄທບ້ານ​ເໜືອ​ແຕກ​ຂຶ້ນ ເຮືອນອັດ​ປະຕູ​ມິດ​ຢູ່​ໄດ໋!
ຮວ່າຍ!  ຄັນຊັ້ນ​ມັນ​ບໍ່​ແມ່ນ ​ພວກ​ປຸ້ນ​ສາ​ບໍ?
ໃນ​ທັນໃດ​ນັ້ນ​ມີ​ສຽງ​ໜຶ່ງ ທັງ​ແລ່ນ​ທັງ​ເວົ້າ​ມາ​ໃສ່​ພວກ​​ສົນ​ທະ​ນາ​ກັນ​ຢູ່ນັ້ນ​ວ່າ:
- ພວກ​ເຈົ້າ​ໂສ​ເຫຼ້ກັນຢູ່​ ຫັ້ນ, ພວກ​ເຈົ້າ​ບໍ່​ຢ້ານ​ບໍ່?  ນັ້ນແລ້ວ  ກອງ​ທະຫານ​ຂອງຝ່າຍປະເທດ​ລາວ.
ຕໍ່​ຈາກ​ນັ້ນ ນາງ​ ສົມ​ພອນ ໄດ້​ຍິນ​ສຽງ​ຕີນ​ຄົນ​ແລ່ນ ​ຫົວໃຈ​ຂອງນາງ​ຕົກ​ວາບ​ລົງ​ທັນທີ, ນາງ​ປັ້ນ​ເສື້ອ​ທີ່ນາງ​ໄລ​ຍັງ​ບໍ່​ທັນ​ຄັກ​ຢ່າງ​ຟ້າວ​ຟັ່ງຈັບ​ຍັດ​ໃສ່​ຊາມ ລືມ​ຮອດ​ນຸ່ງ​ເສື້ອ​ແຂນຍາວ. ປະ​ ຮອດ​ຊາມ​ເຄື່ອງນຸ່ງ​ປົບຂຶ້ນຝັ່ງ ​ແລ່ນ​ລິບ​ເຂົ້າ​ໄປ​ປ່າ​ກ້ວຍ ລັດ ​ປ່າ​ໝາກ​ສີດາ  ແລ່ນ​ເມືອ​ເຮືອນ​ຢ່າງບໍ່​ມີ​ທີບ​ຢູ່.  ຟ້າວ​ທະຍານ ຂຶ້ນຂັ້ນໄດເຮືອນ​ເທື່ອ​ລະ​ສອງ ຂັ້ນຊຸກ​ປະຕູ​ໂດດເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ເຮືອນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຕົກໃຈ  ເຮັດ​ໃຫ້​ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ທີ່​ພວມ​ນັ່ງ​ຄ້ຽວ ໝາກ​ຢູ່​ກາງ​ເຮືອນ ຕື່ນ​ຈົນ​ຄາໍ​ໝາກ​ເກືອບ​ຫຼຸດ​ອອກ​ຈາກ​ປາກ.
- ອຸ້ຍ! ອີ່ ສົມ​ພອນ ມຶງ​ເປັນ​ຫຍັງ​ຫຶ?
ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ບໍ່​ພໍ​ໃຈ.  ນາງ​ ສົມ​ພອນ ຫາຍ ໃຈ​ຊິ​ຫູ​ຊິ​ເຫົ່າ ເອົາ​ມື​ມາບັງ​ ປາກ​ເວົ້າ​ດ້ວຍ​ສຽງ​ສັ່ນ​ສຽງ​ເຊັ່ນ​ວ່າ:
- ທະຫານ​ປະເທດ​ລາວ​ເຂົ້າ​ບ້ານ!
 - ທະຫານ​ຫຍັງ​ຫວະ? ທະຫານ​ປະເທດ​ລາວ​ຫວະ? ຢູ່​ໃສ? ແມ່​ນາງ ສົມ​ພອນ ຖາມ ຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ສົນໃຈ ຕາ​ຂອງ​ແມ່ກໍລຸກຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຕື່ນ​ເຕັ້ນ.
- ມາ​ຮອດ​ຫົວ​ບ້ານ​ເຮົາ​ນີ້​ແລ້ວ!
ນາງ​ ສົມ​ພອນ ທັງ​ເວົ້າ​ທັງ​ແລ່ນ​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ສ້ວມຟ້າວ​ອັດ​ປະຕູປ່ອງ​ຢ້ຽມ​ເຕັມ​ແຮງ​ຈົນ​ດັງ​ຕຶກໆ. ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ກໍ​ຕົກໃຈ​ບໍ່​ແມ່ນ​ໜ້ອຍ​ເໝືອນ​ກັນ ແມ​່​ຟ້າວ ເລືອ​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ສ້ວມ​ຂຸ​ເຂົ່າ​ລົງ​ຕໍ່ ໜ້າ​ຮ້ານ​ບູ​ຊາກົ້ມ​ຂາບ​ວິ​ງວອນ ເຖິງ​ສິ່ງ​ສັກ​ສິດ ຈົ່ງ​ດົນ​ບັນ​ດານ ໃຫ້​ພົ້ນ​ຈາກ​ອັນ​ຫານ​ຢ່າ​ໄດ້​ພົບ​ພານ​ອັນ​ຮ້າຍ.
- ກອງພັນ​ທີ​ສອງ​ຂອງ​ແນວ​ລາວ​ຮັກ​ຊາດເປັນ​ແຖວ​ຍາວ​ຢຽດ​ຍ່າງຜ່ານ​ລາດບວກ ຢ່າງສະຫງ່າ​ຜ່າເຜີຍ,  ອ້າຍນ້ອງ ແລະ ພົນທະຫານ​ທຸກຄົນ​ມີ​​ສີ​ໜ້າ​ຍິ້ມແຍ້ມ​ແຈ່ມ​ໃສ  ເວົ້າລົມ​ກັນ​ໄປ​ຢ່າງ​ຊົມຊື່ນ​ເບີກ​ບານ. ນາງ  ​ສົມ​ພອນ  ທີ່​ນັ່ງ​ຄອກມອກ​ ຢູ່​ເທິງ​ຕຽງ​ນອນ  ເມື່ອ​ບໍ່​ເຫັນມີ​ເລື່ອງ​ຫຍັງ​ເກີດ​ຂຶ້ນກໍ​ຄ່ອຍ​ຢ່ອງ ແຢ່ງ​ລົງ​ມາ​ຢືນ​ແພະ​ຢູ່​ແຄມປະ ຕູ​ປ່ອງຢ້ຽມ ຊຸກ​ບານປະຕູ​ອອກ​ພໍ​ເປັນ​ລັບແລ​ສ່ອງ​ເບິ່ງ​ນາຍ ແລະ ພົນທະຫານ​ຂອງຝ່າຍປະ ເທດ​ລາວ ເບິ່ງ​ຜູ້​ໃດ​ກໍ​ອຸ​ນຸອໍເນາະ​ ໜ້າ​ຍິ້ມແຍ້ມແຈ່ມໃສ​ດວງ​ຕາ​ວ່ອງໄວ  ແລະ  ສ້ຽມແຫຼມເປັນຕາ​​ ໜ້າ​ຮັກ​ໜ້າແພງ ເຂົາ​ບໍ່​ໄດ້ລັກ ​ເລັມ​ຂອງ​ໃຜ ແລະ ບໍ່​ໄດ້ກໍ່ຄວາມ ​ເດືອດຮ້ອນ​ໃຫ້​ແກ່​ຊາວບ້ານແຕ່​ ປະການ​ໃດ,  ມັນ​ໂລດແຕກຕ່າງ ​ກັນ​ກັບ​ຄວາມ​ຊວນ​ເຊື່ອ  ຊຶ່ງ​ນາງ​ເຄີຍ​ໄດ້​ຍິນ​ມາ​ວ່າ:   ທະຫານ ຂອງ​ຝ່າຍ​ປະເທດ​ລາວຂົນຍາວ, ແຂ້ວ​ຊວາກ, ຫົວ​ຫຍອງ​ທ້ອງ​ປຸ້ງ​ຂ້າເຈົ້າ​ເອົາຂອງຂົ່ມຂືນ ​ທໍາສໍາ​ເລົາ​ຜູ້​ເຖົ້າ ແລະ ເດັກນ້ອຍ ນາງ​ ຫຼຽວ​ເບິ່ງອ້າຍ​ນ້ອງ ແລະ ພົນ ທະຫານ​ທີ່​ຍ່າງ​ຜ່ານ​ບ້ານ​ດ້ວຍ ຄວາມ​ທຸ່ນ​ທ່ຽງ​ຄາວໜຶ່ງ​ນາງ ສົມ​ພອນ   ຄິດ​ໄດ້​ຄິດ​ດີ​ແນວໃດ, ນາງ​ອອກຈາກ​ສ້ວມ​ທາງ​ຕາ ຊອກ​ຫາ​ທາງປາກ​ຮ້ອງ​ຄ່ອຍໆ ວ່າ:
- ແມ່​ເອີຍ​ແມ່?
- ແມ່ນ​ຫຍັງ​ຫວະ? ແມ່​ຢູ່​ໃນ​ສ້ວມ​ພີ້​ນາ!
ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ຮ້ອງ​ຄ່ອຍໆ ອອກ​ມາ​ແຕ່​ໃນ​ສ້ວມ.  ແມ່​ກໍ​ພວມ​ຕີ​ຝາ  ເຮືອນ​ກົ້ມ​ສ່ອງ​ເບິ່ງ ກອງ​ທະຫານ​ຂອງ​ແນວ​ລາວ​ຮັກ​ຊາດ​ຢູ່​ເໝືອນ​ກັນ.
ນາງ​  ສົມ​ພອນ  ເຕັ້ນ​ຢອດ​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ສ້ວມ​ຂອງ​ແມ່,  ຢາກ​ຊຸກບານ​ປະ​ຕູປ່ອງຢ້ຽມ​ອອກ​ແຕ່​ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ຫ້າມ​ພ້ອມ​ທັງ​ເວົ້າ​ໃສ່​ນາງ​ວ່າ:
- ອີ່​ ສົມພອນ ມຶງ​ເປັນ​ຫຍັງ​ຫຶ ! ຢ່າ​ໄຂ​ໄດ໋!
-  ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ທັງ​ເວົ້າ ທັງ​ເງືອ​ດກາໍ​ປັ້ນ​ໃສ່​ນາງ​ດ້ວຍ​ຄວາມບໍ່​ພໍໃຈ.  ແຕ່​ໃດ​ມານາງ​ສົມ​ພອນ   ບໍ່ເຄີຍ​ຂີນ​ຄວາມ ​ຂອງ​ແມ່​ບອກຈັກເທື່ອ​. ເທື່ອນີ້ ນາງ​ກໍ​ບໍ່​ກ້າ​ຊຸກ​ປະຕູ​ອອກ ແຕ່​ນາງ​ຍັງ​ຢືນ​ຢູ່​ບ່ອນ​ເກົ່າ  ແລະ ຫົວຂຶ້ນ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ຊົມຊື່ນ​ ເພາະ​ໃບ​​ໜ້າ​ໜີ​ເຫດຂອງ​ແມ່ ເຮັດໃຫ້​ນາງ ອົດ​ທົນ.  ບໍ່​ໄດ້,  ແມ່​ຂອງນາງອົດບໍ່​ໄດ້​ອີກ​ແລ້ວ,  ແມ່​ໄດ້​ລຸກ ຂຶ້ນ​ຈັບ​ແຂນ​ຂອງ​ນາງ​ລາກ​ອອກ​ຈາກ​ປະ​ຕູປ່ອງຢ້ຽມ ​ພ້ອມ​ທັງ​ຮ້າຍ​ໃຫ້​ນາງ ວ່າ:
- ນຸ່ງ​ເສື້ອ​ໝາກ​ກະແລ່ງ ແຕະ​ແຊະ​ຢູ່​ແນວ​ນັ້ນ  ມຶງ​ກໍ​ຍັງ​ຢາກ  ໄຂ​ປະຕູ​ຢືນ​ຕໍ່ໜ້າຫຼາຍຄົນ ຊັ້ນ​ບໍ?  ເສື້ອ​ແຂນ​ຍາວ​ມຶງ​ເອົາ​ໄວ້​ຢູ່​ໃສ​ແລ້ວ  ເອົາ​ມາ​ນຸ່ງ​ທະ​ແມ້!
- ນາງ ສົມ​ພອນ ຊວາດ​ຮູ້ເມື່