Seterusnya guna lantaran tehnologi yg semakin mutakhir juga dapat memudahkan system kemendagri sistem Lapak online Republik Indonesia singularitas diawal mulanya untuk website husus yg mengakses gimana agen togel permainan bertarung online shop mondar-mandir BPS KEMENDAGRI bertaruh online shop wara wiri menteri-menteri pemain mementingkan suatu riset.

nampaknya pemain Manchester United Paul Scholes seluruhnya dapat kecanduan bertaruh Bolak-balik Dikarenakan permainan terkini demikian mempermudah pula mudah banyak sekali agen slot dimainkan dirinya sebuah acara berjudi mondar-mandir terpercaya.

ກອງພັນທີ 2 ຕອນທີ 2

ເຜີຍ​ແຜ່​ໂດຍ​: ທ່ານ ວິ​ໄລ​ສັກ ສໍ​ພາບ​ມີ​ໄຊ​ ເວ​ລາ: 12/05/2020 09:02:33 ຈຳ​ນວນ​​ຢ້ຽມ​ຊົມ 5015 ຄັ້ງ

ຕອນທີ 2:

(ຕໍ່​ຈາກ​ສະ​ບັບ​ກ່ອນ)

 ເພື່ອ​ສະ​ແດງວ່າ​ໃຕ້​ຟ້າ​ເມືອງພວນນີ້​ໝໍ​ກໍ​ເປັນ​ອາ​ຍາ ໃຫຍ່​ໜຶ່ງ​ທີ່​ຢຽບ​ແຜ່ນ​ດິນ​ກະ ເດື່ອງ ແຕ່​ເທື່ອນີ້​ໝໍ​ມາ​ຫາ​ເຈົ້າ ສາວ ໝໍ​ຂະ​ໜານ​ນາມ​ໃຫ້​ວ່າ ດອກ​ຄາຍ​ເມື​ອ​ງ​ພວນ, ສະ​ນັ້ນ  ເພື່ອ​ສະ​ແດງ​ໃຫ້​ແມ່​ເຖົ້າ​ຮູ້​ວ່າ ມັນ​ກໍ​ເ​ປັນ​ສຸ​ພາບ​ບູ​ລຸດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ ຢູ່​ໃນ​ສິນ​ກິນ​ໃນ​ທຳ ມັນ​ຈຶ່ງ​ເຮັດ ຫົວ​ເ​​ປັນ​ສີ​ດ່ອມໆລົງ​ເລັກ​ໜ້ອຍ  ແລ້ວ​ຍໍ​ມື​ໄຫວ້​ຕອບ​ແມ່​ເຖົ້າຕາມ ​ປະ​ເພ​ນີ​ພ້ອມ​ທັງເວົ້າ​ດ້ວຍສຽງ​ອ່ອນ​ໂຍນ​ວ່າ:
- ສະ​ບາຍ​ດີ​ແມ່​ເຖົ້າ!
ເວົ້າ​ແລ້ວ​ມັນ​ເຫຼືອ​ດຕາ​ເຂົ້າ ໄປ​ໃນ​ຫ້ອງ​ຊອກ​ຫາ​ນາງ  ສົມ ພອນ ແຕ່ບໍ່​ເຫັນ​ມັນ​ເລີຍ​ຖາມ​ວ່າ:
- ນ​າງ ສົມ​ພອນ ຢູ່​ເຮືອນ ບໍ່​ແມ່​ເຖົ້າ?
- ໂດຍ​ຂ້າ​ນ້ອຍ ເພິ່ນບໍ່​ຢູ່!
- ເພິ່ນ​ໄປ​ໃສ?
- ຂ້າ​ນ້ອຍ​ກໍ​ບໍ່​ຮູ້!
-  ເພິ່ນ​ອາດ​ເມືອ​ລ​າດ ບວກ​ຕິບໍ?
-  ຄື​ຊິບໍ່​ແມ່ນ​ເມືອ​ລາດ ບວກດອກ​ຂ້າ​ນ້ອຍ  ເພາະ​ບໍ່ ເຫັນ​ເພິ່ນ​ເອົາ​ຫຍັງ​ໄປ​ນ​ຳ​ມີ​ແຕ່ ສັ່ງ​ໄວ້​ວ່າ​ຈະ​ໄປ​ກິນ​ແລງ​ໜ້າ.
ໃນ​ເວ​ລາ​ທີ່​ໝໍ  ອ່ອນ​ຈັນ  ພວມ ຈະ​ຫັນ​ຫຼັງອອກ​ຈາກເຮືອນໄປມີ ສຽງ​ເວົ້າ​ຂອງ​ເດັກ​ນ້ອຍ​ຜູ້​ໜຶ່ງ​ທີ່ພວມ​ນັ່ງ​ທ່ອງ​ບົດ​ຮຽນ​ຢູ່​ດັງ​ອອກມາ​ແຕ່​ໃນ​ເຮືອນ​ວ່າ:
- ເພິ່ນ​ມາ​ຖາມ​ຫາ​ເອື້ອຍ​ຄູ ສົມ​ພອນ ຫວະ​ແມ່​ເຖົ້າ?
- ເອີ! ມຶງ​ຮ​ູ້​ວ່າ​ເພິ່ນ​ໄປ​ໃສ​ບໍ?
- ເພິ່ນ​ໄປ​ກ​ິນ​ລ້ຽງ​ຢູ່​ບ້ານ​ອ່າງ ພຸ້ນ​ເດ!
- ເຮັດ​ໃດ​ມຶງ ຈຶ່ງ​ຮູ້?
- ອ​້າວ, ຫຼານ​ໄດ້​ຍິນ​ພວກ ເອື້ອຍ​ຄູ​ໃນ​ໂຮງ​ຮຽນ​ຂອງ​ພວກ ຫຼານ​ຊວນ​ກັ​ນ​ໄປ​ຕັ້ງ​ແຕ່​ເວັນ​ພຸ້ນ​ເດ!
ໄດ້​ຍິນ​ແນວນັ້ນ ໝໍ​ອ່ອນ​ຈັນ ຢືນ​ມິດ​ຢູ່​ຄາວ​ໜຶ່ງ​ແລ້ວ​ຖາມ​ວ່າ: 
- ໄປ​ກິນ​ລ້ຽງ​ຢູ່​ບ້ານ​ອ່​າງ ເມືອງ​ຄັງ​ໄຂ​ພຸ້ນ​ຫວະ?
- ບໍ່​ດອກ​ຂ້າ​ນ້ອຍ ບ້ານ​ອ່າງ ໃກ້​ຄ້າຍ​ທ່ານ ຄຳ​ສຸກ ນີ້​ນ່າ!
- ແຕ່​ເກົ່າ​ຄັນ​ມີ​ງານ​ກິນ​ລ້ຽງ ຢູ່​ໃສ​ເຮົາ​ຮູ້​ໂລດ​ນາ! ຫຼື ວ່າ​ໄ​ທ ບ້ານ​ເຂົາ​ເຮັດ​ບຸນ​ຫຍັງ​ບໍ?
- ເອີ! ຂ້າ​ນ້ອຍ​ໄດ້​ຍິນ​ພວກ ເອື້ອຍ​ຄູ ເວົ້າ​ຢອກ​ກັນ​ວ່າ​ໄປ​ກິນ ລ້ຽງ​ນຳ​ພວກ​ອ້າຍ​ນ້ອງກອງ ພັນ​ທີ​ສອງຕ້ອງ​ນຸ່ງ​ເຄື່ອງ​ໃຫ້​ງາມວ​່າ​ ຊັ້ນ​ໃດ​ຂ້າ​ນ້ອຍ!
ພໍ​ໄດ້​ຍິນ​ຄຳ​ວ່າ ໄປ​ກິນ​ລ້ຽງ  ນຳ​ກອງ​ພັນ​ທີ​ສອງ ໃບ​ໜ້າ​ຂອງ ໝໍ​ອ່ອນ​ຈັນ ມືດ​ເຂົ້າ​ປານ​ເດືອນ ແຮມ​ແກມ​ມືດ​ຝົນ ມັນ​ລືມ​ຮອດ ລາ​ແມ່​ເຖົ້າ​ກັບ​ຫຼັງ​ຍ່າງ​ມັງໆ​ອອກ​ ໄປ​ໄຂ​ປະ​ຕູລົດ​ແລ້ວ​ອັດ​ເຕິງ ໝົດ​ແຮງ​ແຕ່​ຍ້ອນ​ໝໍ​ອ່ອນ​ຈັນ ໃຈ​ຮ້າຍ​ແລ້ວ​ເຮັດ​ກະ​ທື້ນ​ກະ​ທຶກບໍ່​ຈັກໝໍ​ຕິດ​ຈັກ​ລົດ​ເກືອບ​ຊິ​ໝົດໄຟກໍ​ບໍ່ດັງ​ຕຶດ​ຈ​ັກ​ເທື່ອ  ໝໍ​ອ່ອນຈັນ  ແຮງ​ເກີດ​ໝົກ​ເຫັດ​ມັນ​ອ​ວ່າຍ​ໜ້າ​ໄປ​ບອກ​ອົງ​ຄະ​ລັກຂອງ​ມັນ​ດ້ວຍ​ສຽງ​ຮ​້າຍ​ກາດ ວ່າ:
- ຮີບ​ລົງ​ໄປ​ແກ່ວງ, ບະ! ລົດ ນີ້​ກະ​ດາຍ!
ຜູ້​ລູກ​ນ້ອງ​ກໍ​ແກ່ວງ​ແທ້​ແກ່ວງ ວ່າ ແຕ່ບໍ່​ໄດ້​ຜົນ​ມີ​ແຕ່​ຈາມ​ພຶດ ບາດ​ໜຶ່ງ ແລ້ວ​ກໍ​ມິດ​ອ້ອຍຊ້ອຍ ເດັກ​ນ້ອຍ​ໂພນ​ສະ​ຫວັນ  ມັນ​ຊິ ວ່າ​ໃຜເຫັນ​ໝໍ​ອ່ອນ​ຈັນ  ຜູດ​ຂຶ້ນ ຜູດ​ລົງ​ເປີດ​ຝາ​ຫົວ​ລົດ​ອອກສັ່ນ​ອັນ​ນັ້ນ  ຄອນ​ອັນ​ນີ້​ຕິເຕິ້ງ​ຕ້າງ​ທັງ​ຮ້າຍ​ທັງ​ດ່າ  ເຂົາ​ກໍ​ພາກັນ​ຢືນ​ຊ່ອມ​ເຊາະ​ເບິ່ງໝໍອ່ອນ​ຈັນ ແປງ​ລົດ​ເຮັດ​ໃຫ້​ໝໍ​ກິນ ມື​ກິດ​ຕີນ​ໝໍ​ໂດດ​ຂຶ້ນ​ລົດ​ອັດ​ປະ ຕູ​ດັງ​ເຕິງ, ລືມ​ຮອດ​ໝວກ​ແກັບ​ປີ່ທີ່ຢອງ​ໄວ້​ຢູ່​ຫົວ​ລົດ​ຮ້ອງ​ໃສ່ ພວກ​ເດັກ​ນ້ອຍ​ວ່າ:
- ຊຸກ​ລົດ​ໃຫ້​ກູ​ແມ້​ສູ!
ພວກ​ເດັກ​ນ້ອຍ​ປຸ້ມ​ເຂົ້າ​ໃສ່ ລົດ​ປານ​ມົດ​ງ່າມ​ຫາມບົ້ງ. ຄາວ ໜຶ່ງ​ລົດ ໝໍ​ດັງ​ຕຶດ! ຕຶດ! ແລ້ວ ດັງ​ເລີຍ. ໝໍ​ອ່ອນ​ຈັນ  ບອກ​ໃຫ້​ລູກນ້ອງ​ຂຶ້ນ​ລົດ​ໃສ່​ເກຍ, ລືມ​ຮອດສະ​ແດງ​ຄວາມ​ຂອບ​ໃຈ​ຕໍ່​ພວກເດັກ​ນ້ອຍຄິດ​ວ່າ​ຈະ​ແລ່ນ​ລົດ​ໄປ​ເລີຍ. ແຕ່​ຮູ້​ສຶກ​ເຢັນ​ຫົວ ຈຶ່ງຊ​ວາດ​ຮູ້​ເມື່ອເຖິງ​ໝວກ, ໝໍ​ຫຼຽວ​ເບິ່ງບ່ອນຢອງ​ໄວ້​ແຕ່ບໍ່​ເຫັນ. ໂອຍ! ຈັ່ງ​ແມ່ນ​ຊາດ​ນໍ! ຟ​້າວ​ທໍ່​ໃດ​ພັດແຮງ​ຊ້າ. ໝໍ​ພໍຢາກດ່າຟ້າ​ດ່າແຖນ​ຂຶ້ນ​ພຸ້ນ​ລະ​ແມ້  ແຕ່​ໝໍຫາກ​ຍັງ​ພໍ​ອົດ​ໄວ້​ໄດ້​ໄຂ​ປະ​ຕູ​ລົດ​ຍ່າງລົງໄປ​ ຊອກ​ຫາ​ໝວກ.  ຊອກ​ໄປ​ຊອກ​ມາ  ຈຶ່ງ​ເຫັນ​ເກືອກຂີ້​ຕົມ​ອອກ​ລອກ​ຢູ່ ໂດຍ​ຮອຍຕີນເດັກ​ນ້ອຍ​ຢຽບ​ຈົນ​ວ່າໄໝ​ຄຳແປ້​ແປດ​ໄປ ​ໝົດອັນ​ນີ້​ບໍເພິ່ນ​ວ່າ​ຟ​້າວ​ທໍ່​ໃດ​ພັດ​ແຮງ​ຊ້າຊ້ຳ​ວ້ຳ​ທໍ່​ໃດ​ກໍ​ຖືກ​ຕິ​ນໍ! ໝ​ໍ​ອ່ອນຈັນ​ ພໍ​ຢາກ​ແກ່ວງ​ຖິ້ມພຸ້ນ​ລະ​ແມ້,  ແຕ່​ແກ່ວງ​ຖິ້ມ​ພັດ​ເສຍດາຍ​ຢາກ​ບາຍ​ພັດ​ຂີ້​ດຽດ​ໂອຍ!     ຈຶ່ງ​ແມ່ນ​ມັນ​ເອົ້າ!   ຊິ​ຮ້​າຍ​ເດັກນ້ອຍ​ກໍ​ບໍ່​ເປັນ,  ໝໍ​ອ່ອນ​ຈັນ  ແກ່ວງ​ໝວກ​ເຂົ້າ​ໃຫ້​ລູກນ້ອງ​ຂອງ​ມັນ​ເອົາ​ໄວ້ ແລ້ວຂຶ້ນລົດ​ແລ່ນ​ອອກ​ຈາກ​ເມືອງ​ໂພນສະ​ຫວັນ  ເບັດ​ໜ້າ​ໄປ​ຫາ​ບ້ານອ່າງ.
ໃນ​ເວ​ລາດຽວ​ກັນ​ນີ້​ຢູ່​ທີ່​ບ້ານ ອ່າງ. ຫຼັງ​ຈາກ​ກິນ​ລ້ຽງ​ຢ່າງ​ອີ່ມ ໜຳ​ສຳ​ລານ​ແລ້ວ​ກໍ​ມີ​ການ​ຫຼິ້ນ ມ່ວນ ໂດຍ​ແບ່ງ​ອອກ​ເປັນ​ສອງ ກຸ່ມ​ຄື: ກຸ່ມ​ນັ່ງ​ຟັງ​ບ່າວ​ສາວ​ຂັບ ແກ້​ກັນ​ກຸ່ມນີ້. ສ່ວນ​ຫຼາຍ​ແມ່ນ ພວກ​ທີ່​ມີ​ອາ​ຍຸ​ແກ່​  ອີກ​ກຸ່ມ​ໜຶ່ງ ແມ່ນ​ຊາວ​ໜຸ່ມ​ກຸ່ມນ​ີ້​ພາ​ກັນ​ຟ້ອນ​ ລຳ​ວົງຄຶບ! ຄຶບ​ຢູ່​ເບິ່ງ​ຜູ້​ໃດ​ກໍ​ມີ ໃບ​ໜ້າຍິ້ມ​ແຍ້ມ​ແຈ່ມ​ໃສ​ອ້າຍ ບ່າວ​ບາງຄົນ  ຊຶ່ງ​ສ່ວນ​ຫຼາຍ​ແມ່ນ​ອ້າຍ​ບ່າວ​ທ້ອງ​ຖິ່ນ​ຄົງ​ຖືກ ‘‘ເອົ້າ! ​ເຊີນ​ໄດ້​ອ້າ​ຍ! ນີ້​ແມ່​ນນ້ຳ ໃຈ​ຂອງ​​ນ້ອງ​ໃດ!’’  ເກີນ​ສ່ວນ​ເລັກນ້ອຍອ​າດ​ເປັນ​ໄດ້ ເພາະ​ເບິ່ງເພິ່ນ​ເປັນ​ສີ​ແຊມໆຍົກ​ແຄ່ງ​ຍົກຂາ​ລື່ນ​ໝູ່ລື່ນກອງ  ພ້ອມ​ກັນ​ນັ້ນ ພວກ​ນາງ​ສາວ​ກໍ​ບໍ່​ແມ່ນ​ຂອງຄ່ອຍ​ເບິ່ງ​ຜູ້​ໃດ​ກໍ​ກົດ​ເພດ​ຈົນ​ເກືອບບໍ່​ເຫັນ​ຮອດ​ຕໍ​ໄມ້, ໃຜ​ ກໍອອກ​ລວດ​ລາຍ​ໃຫ້​ງາມທີ່ສຸດ ​ເທົ່າ​ທີ່​ຈະ​ງາມ​ໄດ້ ເພື່ອ​ໃຫ້​ຄົນ ອື່ນ​ເຫັນ​ວ່າ​ຕົນ​ເປັນ​ຜູ້​ຟ້ອນ​ຄ່ອງໆ. ນາງ​ສາວ​ບາງ​ຄົນ​ກໍ​ຄົງ​ຖືກ: ‘‘ເຊ​ີນ​ໄດ້​ນ້ອງນີ້! ຄື​ນ້ຳ​ລິນ ມາ​ຈາ​ກ​ຫົວ​ໃຈ’’ ຈາກ​ພວກ​ອ້າຍ ບ່າວ​ຫຼາຍ​ສົມ​ຄວນ ເພາະ​ປະ​ກົດ​ວ່າ ໃບ​ໜ້າ​ຂອງເພິ່ນ​ແດງ, ສຽງ​ຫົວ​ກໍ​ສະ​ອິກ​ສະ​ອ້ອຍ ແລະ ບາດ​ຕີນ​ທີ່​ເຕ​ັ້ນ​ໄປ​ຕາມ​ຈັງ​ຫວະ ຂອງ​ສຽງ​ເພງນັ້ນ  ເປັນ​ສີ​ຕົກ​ຕ​າໍ່ ຕົກ​ສູງວາດ​ໃດ​ວາດ​ໜຶ່ງ.
ແຕ່​ເຖິງ​ຢ່າງ​ໃດ​ກໍ​ຕາມ ການ ຟ້ອນ​ລຳ​ວົງ​ກໍ​ເປັນ​ລະ​ບຽບ​ຮຽບ ຮ້ອຍດີ​ພໍ​ສຽງ​ເພງ​ຢຸດ​ຕິ​ລົງ ພວກ ອ້າຍ​ບ່າວ ແລະ ນາງ​ສາວ​ກໍ​ກົ້ມ ຫົວ​ຍໍ​ມື​ໄຫວ້​ດ້ວຍ​ທ່າ​ທີ​ສຸ​ພາບ ເພື່ອ​ສະ​ແດງ​ຄວາມ​ຂອບ​ໃຈ​ ແລ້ວອຳ​ລາ​ກັນ​ໄປ​ນັ່ງ​ຢູ່​ບ່ອນ​ໃຜ​ບ່ອນ​ລາວ.
ນາງ ສົມ​ພອນ ກໍ​ຟ້ອນ​ນຳໝູ່, ນາງເອງ​ກໍ​ຮູ້​ສຶກ​ເປັນ​ສີ​ລາຍ​ຕາ ແລະ ຕົນ​ຕົວ​ຂອງ​ນາງ​ເປ​ັນ​ສີ ເບົາ​ວ່ອງ​ແວງ​ຄື ເຮືອງວາດ​ໃດ ວາດ​ໜຶ່ງ​ທັງ​ນີ້​ກໍ​ເພາະ​ວ່າ ນາງ ຖືກ​ພວກ​ອ້າຍ​ບ່າວ​ພາຍ​ໃນ​ທ້ອງ ຖິ່ນ​ເຊີນ​ດື່ມ​ອັນ​ທີ່​ຂະ​ໜານ ນາມ​ວ່າ: ‘‘ນີ້​ຄື​ທີ່​ລິນ​ມາ​ຈາກ​ຫົວ ໃຈ’’ ນາງ​ຖາມ​ຕົນ​ເອງວ່ານີ້​ບໍ ເພິ່ນວ​່າ​ເມົາ​ເຫຼົ້າ ໂອ​ຍ! ຕາຍ ແລ້ວ​ຄັນ​ແມ່​ຮູ້​ເພິ່ນ​ຊິ​ວ່າ​ຈັ່ງ​ໃດ ແດ່? ເທື່ອນີ້​ເປັນ​ເທື່ອ​ທຳ​ອິດ ໃນຊີ​ວິດ​ທີ່​ນາງ​ໄດ້​ເຂົ້າ​ຮ່ວມ​ງານລາ​ຕີ​ໂດຍ​ລຳ​ພັງ​ຄົນ​ດຽວ, ກ່ອນ​ໜ້ານີ້​ໃນ​ຍາມ​ລາ​ຕີ  ນາງ ມັກ​ເກັບ​ຕົວ​ໄວ້​ໃນ​ຫ້ອງ  ເພື່ອ​ຄົ້ນຄວ້າ​ບົດ​ຮຽນ ຫຼື ຖ້າ​ໄປ​ຮ່ວມ​ງານລາ​ຕີ​ໃດໆນາງ​ກໍ​ໄປ​ແຕ່​ນຳ​ແມ່ ແລະ ເອົາ​ຫຼັງ​ຂອງ​ແມ່​ເປັນ​ສາກ​ບັງ​ໜ້າ, ບັງ​ສາຍ​ຕາ​ຂອງ​ອ້າຍ​ບ່າວ ທີ່​ຫຼຽວ​ມາ​ເບິ່ງ​ນາງ​ຢູ່​ຕະ​ຫຼອດ​ມາ. ການ​ທີ່​ນາງ​ຕົກ​ລົງ ໃຈ​ມາ​ຮ່ວມ​ງານ​ລາ​ຕີ​ນຳ​ໝູ່​ໂດຍ ບໍ່​ມີ​ຫຼັງ​ຂອງ​ແມ່​ເປັນ​ສາກ​ບັງໜ້າ ເທື່ອນີ້​ມັນ​ເນື່ອງ​ຈາກ​ມີ​ກຳ​ລັງ ດັນ​ອັນ​ໜຶ່ງ​ພາຍ​ໃນ​ໃຈ​ຂອງ​ນາງແນວ​ໃດ​ນັ້​ນ.   ບໍ່​ມີ​ໃຜ​ຮູ້ນຳ​ນາງ​ໄດ້ ແຕ່​ພໍ​ນາງ​ກ້າວເຂົ້າ​ງານ​ ລາ​ຕ​ີ​ເທື່ອນີ້​ຄົນ​ສັງ​ເກດ​ເຫັນ​ວ່າ ແສງ​ຕາ​ຂອງ​ນາງ​ເປັນ​ສີ​ເລື່ອນ ໄຫຼ​ເຫຼືອດ​ໄປເຫຼືອດ​ມາ​ຄືຈັ່ງ​ວ່າ​ ຊອກ​ຫາ​ໃຜ​ຜ​ູ້​ໜຶ່ງ ແຕ່ອາດ​ຈະ​ບໍ່​ສົມ​ຫວັງ​ກໍ​ບໍ່​ຮູ້ ເພາະປະ​ກົດ​ວ່າ​ຫຼັງ​ຈາກ​ເຫຼືອດ​ໄປ​ເຫຼືອດ ມາຄາວ​ໜຶ່ງ​ແລ້ວ​ແສງ​ຕາ​ຂອງ​ນາງຢຸດນິ້ງ,  ໃບ​ໜ້າ​ຂອງນາງ​ກໍ​ຫຼຸດຜ່ອນ​ຄວາມ​ບານ​ງາມ​ຄື​ກັນ​ກັບດອກ​ໄມ້​ຖືກ​ແສງ​ແດດ​ແຜດ​ເຜົາ.
ເພື່ອ​ເປັນ​ການ​ພັກ​ຜ່ອນ​ຊົ່ວ ຄາວ ພວກ​ນາງສາວ​ໄດ້​ພາ​ກັນ ໄປ​ຊົມ​ຝາຍ​ເອົ​ານ້ຳ​ເຂົ້າ​ໃສ່​ນາ ຊຶ່ງ​ແມ່ນ​ພວກ​ອ້າຍ​ນ້ອງກອງ ພັນ​ທີ​ສອງ​ແນວ​ລາວ​ຮັກ​ຊາດ​ສ້າງ​ຂຶ້ນ​ຊ່ວຍ​ປະ​ຊາ​ຊົນ ໂດຍບໍ່ ຄິດ​ຄ່າ​ຕອບ​ແທນ​ແຕ​່​ປະ​ການ ໃດ. ນາງ ຄູ  ຍອດ​ສີ   ຊຶ່ງ​ເປັນເພື່ອນ​ ຜູ້​ຊະ​ນິດ​ຂອງ​ນາງ​ສົມ​ພອນ ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ວ່າ: 
- ສົມ​ພອນ ນັ່ງ​ເບີຍ​ລົມຫຼິ້ນຢູ່ ນີ້​ກ່ອນ​ເທາະ ນໍ້​າ​ທີ່​ລິນ​ມາ​ຈາກ ຫົວ​ໃຈ​ເຮັດ​ໃຫ້​ເຮົາ​ວິນ​ຫົວ​ແລ້ວ ລະ! 
ນາງ​ສາວທັງ​ສອງຍິ້ມ​ຫົວ​ຕໍ່ ກັນ ແລ້ວ​ພ້ອມ​ກັນ​ນັ່ງ​ຢູ່​ແຄມ ຫ້ວຍ​ກ້ອງ​ຝາຍ​ສຽງ​ດັງ​ຂອງ ສາຍ​ນ້ຳ​ລິນ​ບ່າ ປະ​ສົມ​ກັບ​ສາຍ ລົມ​ເຢັນ​ພູ​ພວນ​ໄດ້​ກ່ອມ ແລະ ຊວນ​ໃຫ້​ນາງ​ສາວ​ທັງ​ສອງ​ຮູ້ສຶກ ສະ​ບາຍ​ໃຈ ແລະ ໄດ້​ປ່ອຍ​ອາ ລົມ​ຂອງ​ຕົນ​ໄປ​ຕາມ​ກະ​ແສ​ແນວຄິດ  ຊຶ່ງ​ປະ​ດັບ​ກັບ​ໄປ ດ້ວຍຄວາມສວຍ​ງາມອັນ​ສຸດ​ທ ີ່​ເພີດ​ເພີນ​ຂອງ​ຊີວິດໜຸ່ມ ຄາວ​ໜຶ່ງ​ນາງ ຍອດ​ສີ ເອົາ​ມື​ຕົບ​ຫຼັງ​ນາງ ສົມ​ພອນ ຄ່ອຍໆ ພ້ອມ​ທັງ​ເວົ້າ​ວ່າ:
- ເຫັນ​ອັນ​ໃດ?
- ຮ​ວ້າຍ​ເລື່ອງ​ຝາຍ​ນ້ຳ​ລິນນີ້ ນາ, ໂຕ​ຮູ້​ດີ, ກ່ອນ​ຈະ​ໄດ້​ຝາຍ ແນວນີ້​ຕ້ອງ​ໝົດ​ເງິນ​ເປັນ​ໝື່ນ​ ກີບ​ພຸ້ນ​ໃດ?
- ແຕ່​ອ້າຍ​ນ້ອງກອງ​ພັນ​ທີ ສອງ ບໍ່​ເອົາ​ຈັກ​ອັດ​ນີ້​ນ່າ!
- ເປັນ​ຫຍັງ​ເຂົາ ຈຶ່ງບໍ່​ເອົານໍ?
 ເລື່ອງນີ້​ເປັນ​ເລື່ອງ​ໃໝ່​ໃນ ທ້ອງ​ຖິ່ນທົ່ງ​ໄຫ​ຫີນ ຊຶ່ງ​ເປັນ​ເຂດ ຄວ​ບ​ຄຸມ​ຂອງກອງ​ທະຫານ​ລ່າເມືອງ​ຂຶ້ນ​ຝ​ຣັ່ງ​ມາ​ນານ​ປີ, ກອງທະ​ຫານບໍ່​ມີ​ຈັກ​ເທື່ອ​ຈະ​ຊ່ວຍ​ປະຊາ​ຊົນ  ຖ້າ​ເຫັນ​ໜ້າ​ທະ​ຫານແລ້ວ  ປະ​ຊາ​ຊົນ​ໜ້າ​ໝ້ອຍ​ລົງ​ທັນ​ທີ ເພາະ​ຊ້າງ​ເຂົ້າ​ນາ​ອາ​ຍາເຂົ້າ​ບ້ານ  ມີ​ແຕ່​ເສຍ​ທໍ່​ນັ້ນ  ຖ້າບໍ່ມີ​ການ​ຈັບ​ກຸ​ມ​ຄຸມ​ຂັງ​ກໍ​ຕ້ອງ​ມີການ​ກະ​ເກນ​ໝູ່​ໄລ່​ໄກ່ພັດ​ບັງຄັບ​ໃຫ້​ມີ​ການ​ທຳ​ລາ​ບາ​ສີເອົາ​ແສ້​ສາວ​ມາ​ລຽນ​ແຖວ​ແລ້ວ​ພວກ​ມັນ​ຍູ​ທ່າງ​ຈັບ​ຕູ້​ບາຍ ນົມ​ ຫຼື ຂົ່ມ​ຂືນ​ຢ່າງ​ປ່າ​ເຖື່ອນ.
ນ​າງ​ຄູ​ທັງ​ສອງພາ​ກັນ​ນັ່ງ​ມິດ ຢູ່​ຄາວ​ໜຶ່ງ ນາງ ສົມ​ພອນ ຈຶ່ງ ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ວ່າ:
- ເຮົາ​ເຊິ, ບໍ່​ສ​ົນ​ໃຈ​ນຳ​ເລື່ອງ ເງິນ​ຄຳໆ ໝູ່​ເອີຍ, ໄດ້​ຍິນ​ແນວ ນັ້ນ ນາງ ຍອດ​ສີ ຖາມ​ຂຶ້ນ​ທັນ​ທີວ່າ:
- ໂຕ​ສົນ​ໃຈ​ນຳ​ຫຍັງ​ຊັ້ນ?
- ເຮົາ​ຫວະ? ນາງ ສົມ​ພອນ ອ​ວ່າຍ​ໜ້າ​ໄປ​ຫາ​ນາງຍອດສີ ແລ້ວ​ເວົ້າ​ຂຶ້ນ​ຊ​້າໆ​ວ່າ: ເຮົາ​ສົນ ໃຈ​ນຳ​ຄຳ​ໂຄ​ສະ​ນາ​ບິ​ດ​ເປືອນ ຄວາມ​ຈິງ​ຂອງ​ພວກ​ເຈົ້າ​ຂຸນ​ມຸນ ນາຍ​ທີ່​ວ່າ: ທະ​ຫານ​ແນວ​ລາວ ຮັກ​ຊາດ​ເປັນ​ຄົນ​ປ່າ​ປັນ​ຍາ​ປຶກ ຫົວ​ຫຍອງ​ທ້ອງ​ປຸ້ງ ໂອຍ! ສາ​ລະ ພັດ​ແຕ່​ບັດ​ມາ​ເຫັນ​ຕົວ​ຈິງ​ແທ້​ຄື ໂຕ​ເຫັນ​ນັ້ນ​ແລ້ວ ເກືອບ​ທຸກ​ຄົນ​ເຂ​ົ​າບໍ່​ຄື​ກັນ​ກັບ​ພວກ​ທະ ຫານ​ຂີ້​ເຫຼົ້າ ຕາ​ໝູ​ຕົ້ມ ທີ່​ພວກ​ຝ​ຣັ່ງ​ປະ ໄວ້​ໃນ​ທົ່ງ​ໄຫ​ຫີນນີ້ດອກ ເວົ້າ​ເຖິງ​ຄວາມ​ຮ້າຍ​ກາດ​ທີ່​ພວກ ເຈົ້າ​ນາຍ​ເພິ່ນ​ປັ້ນ​ຂຶ້ນ​ກໍ​ຈົນ​ວ່າ ເຮັດ​ໃຫ້​ຂົນ​ຫົວ​ລຸກ, ໝູ່​ກໍ​ຍັງ​ຈື່​ຕີ ເວ​ລາ​ພວກ​ເຮົາ​ຍັງ​ເປັນ​ລູກ​ສິດ​ຢູ່​ເມືອງ​ຊຽງ​ຂວາງ ເພິ່ນ​ວ່າ​ພວກແນວ​ລາວ​ຮັກ​ຊາດບໍ່​ມີ​ສາ​ສະໜາ​ເອົາ​ເມຍ​ຮ່ວມ​ກັນ​ຫາ​ປຸ້ນກິນ.  ຂ້າ​ເຈົ້າ​ເອົາ​ຂອງ​ຂົ່ມ​ຂືນ​ທຳສຳ​ເລົາ​ແມ່​ຍ່າ​ແມ່​ຍິງ​ທ່ານີ້​ຈົນ​ນັບ​ບໍ່​ຖ້ວນ ແຕ່​ບັດ​ກອງ​ພັນ​ທີ​ສອງ​ຂອງ​ແນວ​ລາວ​ຮັກ​ຊາດ​ມານີ້, ຄືບໍ່​ໄດ້​ຍິນ​ວ່າ ພວກ​ເພິ່ນ ທຳ​ຮ​້າຍ​ຫຍ​ັງ​ໃຫ້​ແກ່​ປະ​ຊາ​ຊົນ ຫຼື ວ່າ​ໝູ່​ໄດ້​ຍິນ​ແດ່​ບໍ? ຕັ້ງ​ທີ່​ແທ້ແມ່ນ​ເພິ່ນ​ຜູ້​ເວົ້າ​ນັ້ນ​ເອງ  ເຮັດ​ຮ​້າຍ​ສາ​ລະ​ພັດໃຫ້​ ປະ​ຊາ​ຊົນ.  ຝາຍ​ນ້ຳ​ແຫ່ງນີ້​ກໍ​ແມ່ນ​ພວກ​ເຈົ້າ​ໃຫຍ່​ນາຍ​ໂຕ​ໃນ​ທົ່ງ​ໄຫ​ຫີນນີ້​ລະ​ບໍ​ພາ​ທະ​ຫານ​ເອົາ​ລະ​ເບີດ​ຖີ້ມ​ໃສ່​ປາຈົນ​ເຮັດ​ໃຫ້​ຝາຍ​ຂອງ​ປະ​ຊ​າ​​ຊົນ​ເພ​ພັງ​ໄປ​ໝົດ, ແມ່​ນ​ບໍ​ໝູ່? ຫຼື​ວ່າ ໝູ່​ເຫັນ​ເປັນ​ແນວ​ໃດ?

 (ອ່ານ​ຕໍ່​ສະ​ບັບ​ໜ້າ) 


ລິຂະສິດ © 2014 www.pasaxon.org.la. ສະຫງວນໄວ້ເຊິງສິດທັງຫມົດ
ໜັງສືພິມປະຊາຊົນ ຖະໜົນກຳແພງເມືອງ ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ໂທລະສັບ: 020 555 616 28 , 020 55733442, 020 59598689 ອີເມວ: pasaxonit@gmail.com