ທ່ານ ນາງ ວຽນວິໄລ ດີລະພັນ ໄດ້ໃຫ້ຮູ້ວ່າ: ໃນເດືອນພະຈິກປີ 1884 ຢູ່ເມືອງຫຼວງຊິກາໂກ ຊຶ່ງເປັນຈຸດໃຈກາງອຸດສາຫະກຳຂອງປະເທດອາເມຣິກາ, ຊົນຊັ້ນກຳມະກອນໄດ້ມີການຕໍ່ສູ້ກັບ ພວກນາຍທຶນຢ່າງຮຸນແຮງ ເພື່ອທວງໃຫ້ເພີ່ມເງິນເດືອນ, ຫຼຸດຜ່ອນຊົ່ວໂມງເຮັດວຽກ, ຮຽກຮ້ອງ, ປຸກລະດົມໃຫ້ກຳມະກອນ ແລະ ຊາວຜູ້ ອອກແຮງງານທຸກທົ່ວໜ້າກຽມພ້ອມ ຕໍ່ສູ້ເພື່ອທວງເອົາສິດຂອງຕົນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ກໍມີການຈັດຕັ້ງການໂຮມຊຸມ ນຸມຢູ່ຫຼາຍແຫ່ງ, ມີຂະບວນການໂຄສະນາ, ປຸກລະດົມຂົນຂວາຍໃຫ້ຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ ແລະ ຊາວຜູ້ອອກແຮງງານເຊື່ອມຊຶມ ຕໍ່ມະຕິກອງປະຊຸມຂອງສະຫະພັນແຮງງານນັບມື້ກວ້າງຂວາງ, ວັນທີ 1 ພຶດສະພາ 1886 ຢູ່ຕົວເມືອງຊິກາໂກ ປະເທດອາເມຣິກາ ເປັນຄັ້ງທໍາອິດທີ່ຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ ແລະ ຊາວຜູ້ອອກແຮງງານໄດ້ມີການຕໍ່ສູ້ ໂດຍຖືເອົາເນື້ອໃນຂອງຖະແຫຼງການ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພວກນາຍທຶນຕ້ອງປະຕິບັດຕາມການສະເໜີຂອງກຳມະກອນວ່າ: ແຕ່ນີ້ຕໍ່ໄປບໍ່ໃຫ້ກຳມະກອນຜູ້ໃດເຮັດວຽກເກີນ 8 ຊົ່ວໂມງຕໍ່ມື້ເຊັ່ນ: 8 ຊົ່ວໂມງຕ້ອງພັກຜ່ອນ, 8 ຊົ່ວໂມງ ເຮັດວຽກ ແລະ 8 ຊົ່ວໂມງຕ້ອງໄດ້ຮໍ່າຮຽນ. ໃນມື້ນັ້ນ, ໄດ້ມີກຳມະກອນນັດຢຸດງານເຖິງ 5,000 ແຫ່ງໃນຕົວເມືອງໃຫຍ່ຂອງປະເທດອາເມຣິກາເຊັ່ນ: ຊິກາໂກ, ວໍຊິງຕັນ, ນີວຢອກ, ບາຕີມໍ ແລະ ເມືອງອື່ນໆ, ມີຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມເຖິງ 3 ແສນ 4 ໝື່ນຄົນ ໄດ້ຮຽກຮ້ອງ ແລະ ບັງຄັບໃຫ້ນາຍທຶນຕ້ອງຮັບຮອງເອົາສິດໃນການ ເຮັດວຽກຂອງກຳມະກອນໃນມື້ໜຶ່ງ 8 ຊົ່ວໂມງ, ວັນທີ 14 ກໍລະກົດ 1889 ກອງປະຊຸມພັກກອມມູນິດສາກົນ ຄັ້ງທີ II ໄດ້ໄຂຂຶ້ນຢູ່ນະຄອນຫຼວງປາຣີ (ປະເທດຝຣັ່ງ) ມີຜູ້ແທນເຂົ້າຮ່ວມກອງປະຊຸມທັງໝົດ 393 ຄົນ ທີ່ມາຈາກ 22 ປະເທດເອີຣົບ, ອາເມຣິກາ ແລະ ອາກຊັງຕິນ ທີ່ປະຊຸມໄດ້ຜ່ານໂຄງການດໍາເນີນ ງານສໍາຄັນຄື: ຊົນຊັ້ນກຳມະກອນສາມັກຄີຕໍ່ສູ້ແມ່ນທວງເອົາສິດ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດຂອງຕົນຢູ່ບັນດາປະເທດ ທຶນນິຍົມ ແລະ ລັດເຊຍໂດຍໂຄ່ນລົ້ມລະບອບນາຍທຶນ ເພື່ອປະຕິບັດຄໍາຂວັນມື້ໜຶ່ງເຮັດວຽກ 8 ຊົ່ວໂມງ ແລະ ກຳນົດເອົາວັນທີ 1 ພຶດສະພາ 1886 ເປັນວັນກໍາມະກອນສາກົນ ນັບແຕ່ນັ້ນມາວັນທີ 1 ພຶດສະພາຂອງທຸກໆປີ ຈຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນວັນບຸນໃຫຍ່ຂອງຊົນຊັ້ນກໍາມະກອນໃນທົ່ວໂລກ.
(ແຫຼ່ງຂ່າວ: ຫຼວງພະບາງ)
ຄໍາເຫັນ