 |
ສຳລັບຫຼາຍຄອບຄົວທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເຂດໂຄງການໄຟຟ້ານ້ຳເທີນ 2, ປາຈາກອ່າງເກັບນ້ຳຂອງແຫຼ່ງນ້ຳທ້ອງຖິ່ນເປັນແຫຼ່ງອາຫານ ແລະ ແຫຼ່ງສ້າງລາຍຮັບ, ແຕ່ກ່ອນແມ່ນຫາປາມາແລ້ວ ກໍຂາຍປາສົດ. ປັດຈຸບັນນີ້, ປະຊາຊົນໄດ້ຫັນມາຄິດຄົ້ນວິທີແປຮູບ, ຕໍ່ຍອດຜົນຜະລິດໃຫ້ມີມູນຄ່າສູງຂຶ້ນ, ເປີດຊ່ອງທາງໃຫ້ຊຸມຊົນສາມາດສ້າງມູນຄ່າຈາກສິ່ງທີ່ຕົນເອງມີ ເຊັ່ນ: ທ່ານ ນາງ ຊ້ອຍ ພົມນະຈັກ ແມ່ນໜຶ່ງໃນແມ່ຍິງທີ່ພັດທະນາເປັນອາຊີບ ເສັ້ນທາງຂອງລາວ ບໍ່ໄດ້ເລີ່ມຈາກທຶນກ້ອນໃຫຍ່ ຫຼື ທຸລະກິດຂະໜາດໃຫຍ່, ແຕ່ເລີ່ມຈາກອາຊີບ ແລະ ພູມປັນຍາທີ່ຄອບຄົວມີຢູ່ແລ້ວ ກ່ອນຈະຄ່ອຍໆພັດທະນາໃຫ້ກາຍເປັນສິນຄ້າ ທ່ານນາງ ຊ້ອຍ ພົມນະຈັກ ເລົ່າວ່າ: ໃນອະດີດຄອບຄົວຂອງຕົນບໍ່ມີລາຍໄດ້ທີ່ແນ່ນອນ ແລະ ຕ້ອງດຳລົງຊີວິດຢ່າງລຳບາກ ແຕ່ເມື່ອໄດ້ຫັນມາພັດ ທະນາອາຊີບ ແລະ ຕໍ່ຍອດຜະລິດຕະພັນປາແຫ້ງ, ສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນພຽງອາຫານປະຈຳຄອບຄົວ ກໍໄດ້ກາຍເປັນອາຊີບທີ່ສາມາດສ້າງລາຍຮັບມາຮອດປັດຈຸບັນ, ທຸລະກິດຂອງຄອບຄົວສາມາດສ້າງລາຍຮັບປະມານ 200-300 ລ້ານກີບຕໍ່ປີ, ເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວມີເຮືອນຢູ່ຖາວອນ, ມີລົດໃຊ້ ແລະ ມີຄຸນນະພາບຊີວິດດີຂຶ້ນກວ່າເກົ່າ.
 |
ເລື່ອງລາວຂອງທ່ານ ນາງ ຊ້ອຍ ພົມນະຈັກ ຈຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ: ການພັດທະນາອາຊີບທີ່ເໝາະສົມກັບທຶນທ້ອງຖິ່ນ ສາມາດປ່ຽນຊັບພະຍາກອນທີ່ມີຢູ່ໃຫ້ກາຍເປັນໂອກາດ ພູມປັນຍາການເຮັດປາແຫ້ງທີ່ສືບທອດຈາກຄົນຮຸ່ນກ່ອນ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຢຸດຢູ່ພຽງການຮັກສາລົດຊາດ ແລະ ເອກະລັກອາຫານຂອງຊຸມຊົນ, ແຕ່ຍັງສາມາດກາຍ ເປັນທຶນທາງເສດຖະກິດ ທີ່ຊ່ວຍພາຄອບຄົວໃຫ້ກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ; ຄວາມສຳເລັດດັ່ງກ່າວເກີດຂຶ້ນຄຽງຄູ່ກັບການສົ່ງເສີມຈາກໂຄງການໄຟຟ້ານ້ຳເທີນ 2 ທີ່ຮ່ວມມືກັບພາກລັດ ແລະ ຊຸມຊົນ ໃນການພັດທະນາອາຊີບຂອງປະ ຊາຊົນ, ແນວທາງສຳຄັນປະກອບມີການຝຶກອົບຮົມ, ການສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງດ້ານອາຊີບ, ການປຸງແຕ່ງຜົນຜະລິດ ແລະ ການສ້າງອາຊີບໃຫ້ຊຸມຊົນ ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ປະຊາຊົນສາມາດເພິ່ງພາຕົນເອງ, ສ້າງລາຍຮັບ ແລະ ວາງຮາກຖານຊີວິດທີ່ຍືນຍົງ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ການພັດທະນາອາຊີບປະມົງຍັງຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບການບໍລິຫານຊັບພະຍາກອນໂດຍຊຸມຊົນ, ການສ້າງຕັ້ງສະມາຄົມປະມົງ ແລະ ການກຳນົດລະບຽບຮ່ວມກັນ ທັງໃນການນຳໃຊ້ເຄື່ອງມືຫາປາ, ການຊື້-ຂາຍປາ, ການກຳນົດເຂດອະນຸລັກ ແລະ ເຂດຫາປາ ເປັນກົນໄກທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ຊຸມຊົນມີສ່ວນຮ່ວມຮັກສາແຫຼ່ງຊັບພະຍາກອນປາ ໃນອ່າງເກັບນ້ຳເຂື່ອນນ້ຳເທີນ 2; ການຮັກສາຊັບພະຍາກອນ ແລະ ການສ້າງລາຍຮັບຊຸມຊົນຮູ້ຈັກນຳຊັບພະຍາກອນມາໃຊ້ຢ່າງມີແຜນ, ຕໍ່ຍອດຜົນຜະລິດໃຫ້ມີມູນຄ່າ ແລະ ຮ່ວມກັນຮັກສາແຫຼ່ງທຳມະຊາດ, ຜົນປະໂຫຍດທີ່ສາມາດສົ່ງຕໍ່ໄປເຖິງຄົນຮຸ່ນຫຼັງ.
 |
ເລື່ອງລາວຂອງທ່ານ ນາງ ຊ້ອຍ ພົມນະຈັກ ເປັນບົດຮຽນສຳຄັນວ່າ: ຄວາມຍືນຍົງບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງການຮັກສາທຳມະຊາດພຽງຢ່າງດຽວ, ແຕ່ແມ່ນການຮູ້ຈັກໃຊ້ທຶນທີ່ມີຢູ່ຢ່າງຮອບຄອບ, ສ້າງມູນຄ່າຢ່າງສ້າງສັນ ແລະ ຮ່ວມກັນຮັກສາແຫຼ່ງທຶນນັ້ນໄວ້ ເພື່ອໃຫ້ຊຸມຊົນມີອາຊີບ, ມີລາຍຮັບ ແລະ ມີອະນາຄົດທີ່ໝັ້ນຄົງ. ພາບ-ຂ່າວ: ສ.ພະຈັນ
ຄໍາເຫັນ