ຫາກເວົ້າໃຫ້ຖືກແທ້, ການຕຳນິຕິຊົມ ເປັນບັນຫາທີ່ດີໃຫ້ແກ່ບັ້ນດຳເນີນຊີວິດການເມືອງ ປັບປຸງພາຍໃນພັກ, ລັດ, ອົງການຈັດຕັ້ງມະຫາຊົນ, ພາກສັງຄົມ-ເອກະຊົນ, ປະຊາຊົນ ແລະ ສະຖາບັນຄອບຄົວ ຊຶ່ງເປັນໃຈກາງໃນການສຶກສາອົບຮົມການເມືອງແນວຄິດ, ເປັນການສ້າງຄົນ, ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດ ທີ່ຈະດີເລີດທຸກຢ່າງ,ຈະບໍ່ມີໃຜ ທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດພາດ ແລະສຳຄັນ ຕໍ່ຜູ້ທີ່ກະທຳຜິດ ຈະຈິງໃຈປັບປຸງແກ້ໄຂ ຫຼື ຈະຮັບເອົາການຕຳນິກໍ່ສ້າງນັ້ນ ຫຼື ບໍ? ແຕ່ຕຳນິຢ່າງໃດ ເພື່ອໃຫ້ບຸກຄົນທີ່ກະທຳຜິດຮັບເອົາແບບເຕັມໃຈ, ຄວນມີຮູບການ-ວິທີການ ທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ, ທັງນີ້ ກໍເພື່ອກັ່ນກອງ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນກັ້ນແກ້ງ ຫຼື ໂຄ່ນລົ້ມໂຈມຕີ, ອາຄາດບາດໝາງກັນ, ຄວນເອົາຄວາມຈິງມາເວົ້າກັນ, ເວົ້າຢ່າງມີສິລະປະ ແລະຕ້ອງເບິ່ງຄົນໆນັ້ນ ມັກເວົ້າໃນວົງກວ້າງ ຫຼື ວົງແຄບ, ຖ້າກຳແນວຄິດກັນບໍ່ໄດ້ ຍິ່ງເຮັດໃຫ້ບໍ່ມີຄວາມສາມັກຄີ ກ້າວໄປເຖິງຂາດຄວາມບໍ່ສະຫງົບໃນໜ່ວຍງານ ຫຼື ກົມກອງ.
ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງການຕຳນິ ແນໃສ່ປົດປ່ອຍຄວາມຄິດ-ພຶດຕິກຳ ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງອອກໄປ, ຮັບປະກັນການເຮັດສຳເລັດໜ້າທີ່ວຽກງານ; ດັ່ງພະນັກງານປະຕິວັດຮຸ່ນກ່ອນເຄີຍສັ່ງສອນວ່າ: “ຂີ້ໝິ່ນໝໍ້ຕິດໜ້າແມ່ນບໍ່ຮູ້ ຖ້າໝູ່ບໍ່ບອກ“ ແຕ່ບັນຫານີ້ ພະນັກງານຮຸ້ນໃໝ່ຄວນໃສ່ໃຈ ເຮັດຢ່າງໃດບົວບໍ່ໃຫ້ຊໍ້າ ນໍ້າບໍ່ໃຫ້ຂຸ້ນ ໃຫ້ທຸກຄົນຫັນປ່ຽນໄປສູ່ສິ່ງທີ່ດີ; ສຳລັບວຽກນີ້ ສະໄໝສົງຄາມ ເພິ່ນຖືສຳຄັນຫຼາຍໃນການດຳເນີນຊີວິດການເມືອງ ແມ່ນໄດ້ຈິງໃຈຕຳນິຕົນເອງ ແລະ ໝູ່ສະຫາຍ ຈົນເຮັດໃຫ້ຜູ້ຖືກຕຳໜິດີໃຈຈົນນໍ້າຕາໄຫຼ ແລະຍອມປ່ຽນແປງ ກາຍເປັນອ້າຍນ້ອງກອດຄໍກັນຈັບປືນໄລ່ຕີສັດຕູຈົນມີໄຊ.
ຈັ່ງໃດກໍຕາມ, ບັນຫາການຕຳນິຕິຊົມຍັງມີຄຸນຄ່າ ເປັນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບພະນັກງານ ໂດຍສະເພາະໃນຍຸກກົນໄກເສດຖະກິດຕະຫຼາດ ຍິ່ງເລັ່ງທວງໃຫ້ຖັນແຖວພະນັກງານເພີ່ມທະວີການເມືອງແນວຄີດ ໃຫ້ສູງຂຶ້ນ ໂດຍສະເພາະ ໃນຂະນະນີ້ກໍຢູ່ທ່າມກາງການດຳເນີນກອງປະຊຸມທ້າຍສະໄໝ ແລະສູ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ອົງຄະນະພັກກະຊວງ/ແຂວງ ແລະກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນ ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກ, ການດຳເນີນຊີວິດການເມືອງ ຕ້ອງໄດ້ເຮັດຢ່າງຕັ້ງໜ້າ, ຊອກໃຫ້ໄດ້ຜົນງານທີ່ພົ້ນເດັ່ນ, ຊອກໃຫ້ເຫັນຂໍ້ຄົງຄ້າງ ແລ້ວນຳມາແກ້ໄຂຢ່າງທັນການ, ແຕ່ສິ່ງສຳຄັນຕ້ອງສ້າງຂະບວນການໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ ມີວຽກດີຄົນເດັ່ນ, ກົມກອງເຂັ້ມແຂງ ແລະ ບໍ່ຄວນເຮັດແບບມ້າມແປະພຸງ, ເອົາອົກເອົາໃຈກັນ ເພາະຊິຕຳນິໝູ່ ກໍຢ້ານໝູ່ຊັດກັບຄືນ ຫຼື ວ່າຂີ່ຢ້ານໝູ່ບໍ່ປ່ອນບັດເທຄະແນນໃຫ້.
ສຳລັບບົດລາຍງານຕ້ອງເປັນຈິງ, ຢ່າລາຍງານແບບດອກໄມ້ ເພາະຜ່ານມາແມ່ນມີແຜ່ຫຼາຍ ລູກນ້ອງຕົວະນາຍ-ຂັ້ນລຸ່ມຕົວະຂັ້ນເທິງ, ອັນໃດກໍດີ, ວຽກໃດກໍເຮັດໄດ້, ບາງບ່ອນ ມີຄົນເສຍທາດຂາດຄຸນ, ແຕ່ມັກລູບແຂ່ງເລຍຂາ, ບາງວິສາຫະກິດກຳລັງໃສ່ອົກຊີ ຍ້ອນຫຼຸບທຶນ; ແຕ່ເງິນເດືອນ-ສະຫວັດດີການນາຍ ພັດຢູ່ປາຍຕານ, ບາດຍ້ອງຍໍ ກໍໄດ້ຮັບຫຼຽນໄຊ-ຫຼຽນກາ...ຊາບລາບ, ແຕ່ຜົນງານ ພັດບໍ່ມີອີສັງ.
ພ້ອມກັນນັ້ນ, ສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດເປັນປະຈຳ ກໍຕ້ອງຕັ້ງໜ້າຕຳນິກໍ່ສ້າງຢ່າງເອົາຈິງເອົາຈັງ, ຕຳນິໃຫ້ຖືກບ່ອນຜິດ, ເກົາໃຫ້ຖືກບ່ອນຄັນ, ບໍ່ປົກປ້ອງຜູ້ກະທຳຜິດ ຕ້ອງກ້າຫານປາບພະຍາດເອົາຄົນ ຢ່າຄິດວ່າ ຕຳນິນາຍພາຍຖົງໜີ ຫຼື ຕຳນິນາຍຕາຍທັງຢືນ, ແຕ່ດຽວນີ້ພັດມີຄຳສັບໃໝ່ເກີດຂຶ້ນ: ຕຳນິນາຍ ຕ້ອງແຊ່ແຂງ.
ບາງບັນຫາທີ່ກ່າວມານີ້, ມັກເກີດຂຶ້ນຢູ່ລະບອບສັງຄົມສັກດິນາ ຫຼື ນາຍທຶນພຸ້ນ ແມ່ນແຕ່ເບິ່ງໜ້າກໍມີເລື່ອງ, ຖ້າໄປເວົ້າວ່າເພິ່ນກໍຮັບອັນຕະລາຍໂລດລະ; ແຕ່ພາຍໃຕ້ລະບອບໃໝ່ຂອງພວກເຮົາຄົງຈະບໍ່ມີ, ຫາກມີກໍຈະໜ້ອຍ ເພາະແນວທາງຂອງພັກ, ລັດ ໄດ້ປົກປ້ອງ ແລະຖືສຳຄັນບັນຫາການຕຳນິຕິຊົມ, ຫາກບຸກຄົນໃດບໍ່ຮັບ ຫຼື ບໍ່ປ່ຽນແປງ, ກົງກັນຂ້າມ ຍັງມີຄວາມອາດຄາດບາດໝາງ ຕໍ່ຜູ້ຕໍານິກໍຊໍ່າກັບວ່າວາງລະເບີດເວລາໃສ່ຕົນເອງ ເພາະເປັນການລະເມີດລະບຽບພັກ-ກົດໝາຍບ້ານເມືອງ, ມັກ ຫຼື ບໍ່ ກົມກອງ ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງອາດຈະພິຈາລະນາ ຕໍ່ບຸກຄົນນັ້ນໆ ຕາມຄວາມເໝາະສົມ ເພາະທຸກຄົນຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດ ໝາຍດຽວກັນ.
ການຕຳນິຕິຊົມ ເນື້ອແທ້ແມ່ນການຂູດເກົາເຜົາລ້າງຈຸດອ່ອນ, ຂໍ້ກະທຳຜິດ ທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຕົວບຸກ ຄົນ ແລະອົງກອນໃຫ້ໝົດໄປ, ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນໃນສະພາບການໃໝ່ ຈຶ່ງເລັ່ງທວງໃຫ້ທຸກຄົນ ໃນສັງຄົມຕ້ອງຍອມຮັບເອົາການຕໍານິກໍ່ສ້າງຢ່າງຈິງໃຈ, ໃນການຕຳນິຕິຊົມ ເມື່ອກ່ອນເຄີຍເວົ້າວ່າ: ຂູດເກົາເຜົາລ້າງຈຸດອ່ອນ ຄວບຄູ່ກັບວຽກອື່ນຊຶ່ງໄດ້ໃຊ້ເວລາຮໍ່າຮຽນຫຼາຍມື້ ລວມກັນແລ້ວ ປີໜຶ່ງຈະໄດ້ 2-3 ເດືອນ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພະນັກງານ ມີຄຸນທາດການເມືອງໜັກແໜ້ນ, ດຳລົງຊີວີດປອດໃສ, ມີຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີ ແລະເຊື່ອໝັ້ນຢ່າງຕາຍໃຈຕໍ່ການນຳພາຂອງພັກ, ເປັນແບບຢ່າງໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່, ມີຄວາມຊື່ສັດໂປ່ງໃສ, ມີນໍ້າໃຈປະຢັດ, ມີຄວາມອົດທົນ, ນັບຖືກົດລະບຽບຂອງອົງກອນ-ກົດໝາຍບ້ານເມືອງ ແລະ ໄດ້ກາຍເປັນມູນເຊື້ອ, ເປັນໜຶ່ງໃນຫົວບົດຂອງບັ້ນດຳເນີນຊີວິດການເມືອງໃນແຕ່ລະຄັ້ງ, ຖ້າກົມກອງ, ໜ່ວຍ ແລະບຸກຄົນໃດຫາກຖືເບົາ ຕໍ່ການຕຳນິຕິຊົມກໍຊໍ່າກັບວ່າ: ນຳພາກົມກອງ ຫຼື ຕົນເອງໄປສູ່ຄວາມຫຼ້າຫຼັງຢ່າງແນ່ນອນ.
ຄໍາເຫັນ