 |
ໂອກາດນີ້, ທ່ານ ອາລຸນໄຊ ສູນນະລາດ ໄດ້ມີຄໍາເຫັນວ່າ: ການຄົ້ນພົບພະພຸດທະຮູບອັນສັກສິດໃນຄັ້ງນີ້ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການພົບເຫັນວັດຖຸບູຮານ, ແຕ່ແມ່ນການເປີດປະຕູປະຫວັດສາດໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນເຖິງ'ຊັບໃນດິນ ສິນໃນນ້ຳ. ການຄົ້ນພົບພະພຸດທະຮູບຄັ້ງນີ້, ມັນຄືຫຼັກຖານອັນໜັກແໜ້ນທີ່ບົ່ງບອກວ່າ ຜືນແຜ່ນດິນແຫ່ງນີ້ເຄີຍເປັນອານາຈັກທີ່ມີຄວາມອຸດົມສົມບູນ ແລະ ມີຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງທາງດ້ານຈິດໃຈຢ່າງສູງສົ່ງ. ທຸກລວດລາຍຂອງພະພຸດທະຮູບ ຄືຕົວແທນແຫ່ງສັດທາທີ່ຫຼໍ່ຫຼອມໃຫ້ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາມີຄວາມຮັກແພງສາມັກຄີ ແລະ ສ້າງສາບ້ານເມືອງໃຫ້ຮຸ່ງເຮືອງມາພາຍໃຕ້ຮົ່ມເງົາຂອງພະພຸດທະສາສະໜາ. ນອກຈາກນີ້, ການນໍາຂອງແຂວງຍັງໄດ້ເນັ້ນໜັກໃຫ້ອຳນາດການປົກຄອງເມືອງ ຈົ່ງໄດ້ຮີບຮ້ອນສ້າງແຜນເພື່ອຫາວິທີເກັບມ້ຽນພະພຸດທະຮູບຢ່າງຖືກວິທີ, ປອດໄພ, ເກັບກຳປະຫວັດຜູ້ທີ່ຄົ້ນພົບພະພຸດທະຮູບ ແລ້ວນຳມາຂຽນຈາລຶກໄວ້ເພື່ອໃຫ້ແຂກຄົນທີ່ເຂົ້າມາສັກກາລະບູຊາໄດ້ຮັບຮູ້ ພ້ອມທັງປະຕິບັດນະໂຍບາຍຕໍ່ຄອບຄົວທີ່ພົບເຫັນພະພຸດທະຮູບໃນຄັ້ງນີ້ຢ່າງເໝາະສົມ.
 |
ໃນວັນດຽວກັນນີ້, ທ່ານ ສົມພະໄທ ເກດມາລາ ຄະນະພະແນກວັດທະນະທຳ ແລະ ການທ່ອງທ່ຽວແຂວງຈຳປາສັກ ພ້ອມວິຊາການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກໍໄດ້ລົງມາເກັບກຳຂໍ້ມູນຂອງພະທີ່ຖືກຄົ້ນພົບໃນຄັ້ງນີ້; ຕາມການກວດກາ ແລະ ສັນນິຖານຂອງວິຊາການເບື້ອງຕົ້ນວ່າ: ພະພຸດທະຮູບຈຳນວນ 105 ອົງທີ່ຖືກຄົ້ນພົບຄັ້ງນີ້ ເປັນພະເກສອນດອກໄມ້, ປາງຊະນະມານ ຊຶ່ງສ້າງຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງສັດຕະວັດທີ 17-18 ຫຼື ປະມານ 400 ກວ່າປີເພື່ອນຳໄປແກ້ບະ ແລ້ວກໍໄດ້ບັນຈຸໃສ່ໄຫດິນຝັ່ງໄວ້. ໃນສະໄໝກ່ອນ, ເມື່ອຄົນມີຄວາມທຸກຮ້ອນ ຫຼື ຢາກໄດ້ສິ່ງໃດໜຶ່ງແລ້ວໄປ "ບະ" (ບົນບານ) ໄວ້, ເມື່ອສົມປາດຖະໜາແລ້ວເຂົາເຈົ້າຈະສ້າງພະພຸດທະຮູບຂຶ້ນມາ. ສາເຫດທີ່ຝັງ ໃນການຝັງພະພຸດທະຮູບລົງໃຕ້ຖານສິມ (ໂບດ), ໃຕ້ທາດ ຫຼື ໃນບໍລິເວນວັດ ຖືວ່າເປັນການ "ຝາກໄວ້ກັບແມ່ພະທໍລະນີ" ເພື່ອໃຫ້ເປັນສົມບັດຂອງສາສະໜາຕະຫຼອດກາລະນານ, ເຂົາເຈົ້າເຊື່ອວ່າການຝັງໄວ້ໃຕ້ດິນຈະຊ່ວຍໃຫ້ພະພຸດທະຮູບປອດໄພຈາກສັດຕູ ຫຼື ການລັກຂະໂມຍໃນຍາມສົງຄາມ.
(ຂ່າວ-ພາບ: ພຸດທະສິນ ວົງວິໄລທອງ)
ຄໍາເຫັນ