ບຸນຄຸນຂອງຄູຈະບໍ່ມີວັນລືມຕະຫຼອດການ

ຊຸມປີ 1960, ທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ໄດ້ໃຊ້ຊີວິດໃນໄວຮຽນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມຕົ້ນຢູ່ໂຮງຮຽນປ່າຢີ່ ນະຄອນຫຼວງປັກກິ່ງ.

ພາຍຫຼັງຮຽນຈົບຈາກໂຮງຮຽນປ່າຢີ່ແລ້ວ, ທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ໄດ້ລົງພື້ນຖານດຳລົງຊີວິດ ແລະ ເຮັດວຽກກະສິກຳຢູ່ບ້ານຫຼຽງເຈ່ຍເຫີ ບ້ານຊົນນະບົດທາງພາກ ເໜືອແຂວງສ້ານຊີ່, ຈາກນັ້ນຫຼາຍປີເພິ່ນໄດ້ຖືກສັບຊ້ອນໄປເຮັດວຽກຢູ່ຫຼາຍທ້ອງຖິ່ນ. ຕະຫຼອດໄລຍະທີ່ເຮັດວຽກ ແລະ ດຳລົງຊີວິດຢູ່ຕ່າງແຂວງ, ພໍມີໂອກາດໄປປະຊຸມ ຫຼື ແກ້ໄຂວຽກງານຂອງລັດຢູ່ນະຄອນຫຼວງປັກກິ່ງ, ທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ບິແບ່ງເວລາໄປຢາມຄູ-ອາຈານທີ່ມີບຸນຄຸນຕໍ່ຕົນເອງໃນເມື່ອກ່ອນ.

ທ່ານນາງ ເສີນຊິວຢິງ ຜູ້ເປັນຄູສອນພາສາຈີນຊັ້ນມັດທະຍົມຕົ້ນຂອງທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ໄດ້ຫວນຄືນຫຼັງວ່າ: ທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ມັກຈະເອົາປຶ້ມມາຕ້ອນນາງເລື້ອຍໆ,ໃນນີ້ມີບົດວິທະຍານິພົນປະລິນຍາເອກ ຫຼື ບົດນິພົນຂອງເພິ່ນ, ຍັງມີປຶ້ມຄູ່ມືແຂວງຫຼື ນະຄອນທີ່ເພິ່ນຫາກໍໄປດຳລົງຕຳແໜ່ງເປັນການນຳໃໝ່ໆ. ບໍ່ພຽງແຕ່ເທົ່ານັ້ນ, ໃນລະດູໜາວເພິ່ນຍັງຝາກດອກຫວ້ານຊົນຂອງແຂວງຟູຈ້ຽນຫຼາຍໂຖມາໃຫ້ຕົນເອງ.

ທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ເຄີຍຂຽນຈົດໝາຍເຖິງທ່ານນາງ ເສິນຊິວຢິງ ໂດຍເນື້ອໃນຈົດໝາຍໄດ້ຍົກເອົາຄຳເວົ້າຂອງທ່ານປະທານ ເໝົາເຈີຕຸ່ງ ເຄີຍເວົ້າກັບທ່ານ ສວີເທີ້ລີ້ ນັກປະຕິວັດອາວຸໂສ ແລະ ນັກການສຶກສາວ່າ: “ແຕ່ກ່ອນທ່ານເປັນຄູ-ອາຈານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ດຽວນີ້ຍັງຄົງເປັນຄູ-ອາຈານຂອງຂ້າພະເຈົ້າຄືເກົ່າ, ໃນອະນາຄົດກໍຍັງຈະເປັນຄູ-ອາຈານຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຊັ່ນດຽວກັນ”. ຈົດໝາຍຂອງທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ຍັງລະບຸຕື່ມວ່າ: “ບຸນຄຸນຂອງຄູຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ມີວັນລືມຕະຫຼອດການ.”

ທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ໄດ້ປະຕິບັດຕົວຈິງຢ່າງສະເໝີຕົ້ນສະເໝີປາຍຕໍ່ຄວາມຮູ້ບຸນຄຸນຄູ, ສິ່ງນີ້ກໍເປັນສາຍໃຍຜູກພັນຄວາມເຄົາລົບນັບຖືຄູ-ອາຈານທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂອງເພິ່ນຕະຫຼອດການ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ: “ຄູ-ອາຈານທີ່ເຄີຍສອນຂ້າພະເຈົ້າມີຫຼາຍທ່ານ, ຂ້າພະເຈົ້າຈື່ໜ້າຕາຂອງພວກເພິ່ນຈົນມາເຖິງປັດຈຸບັນ, ພວກເພິ່ນໃຫ້ຄວາມຮູ້ ແລະ ສອນໃຈຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ເປັນຄົນຜູ້ດີ ຊຶ່ງເປັນປະໂຫຍດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ”

ອາຈານ ເສີນຈົ້ງຫານ ຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຮອງຄູປະຈຳຫ້ອງຂອງທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ຕອນຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນປ່າຢີ່. ຢູ່ໃນສາຍຕາຂອງລາວ, ທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ເປັນຜູ້ທີ່ຮູ້ບຸນຄຸນເປັນຜູ້ທີ່ມີນ້ຳໃຈຫຼາຍ.”

ທ່ານ ເສີນຈົ້ງຫານ ຫວນຄືນຫຼັງວ່າ: “ເພິ່ນມາຢາມເຮືອນຂ້າພະເຈົ້າເທື່ອທຳອິດແມ່ນຕອນທີ່ເພິ່ນລົງພື້ນຖານຢູ່ບ້ານຫຼຽງເຈ່ຍເຫີ, ຕອນນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າພັກຢູ່ເຮືອນພື້ນດຽວ. ພວກເຮົາໄດ້ລົມກັນເຖິງເລື່ອງລາວໃນອະດີດ, ລົມເລື່ອງໃນບ້ານຫຼຽງເຈ່ຍເຫີ ແລະ ເລື່ອງການອ່ານປຶ້ມເປັນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ.” ທ່ານ ເສີນຈົ້ງຫານ ໃຫ້ຮູ້ຕື່ມວ່າ: “ພາຍຫຼັງມາ, ຂ້າພະເຈົ້າໄປຢາມເພິ່ນຢູ່ນະຄອນຟູໂຈ່ວ. ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ຖືໂຕແມ່ນແຕ່ໜ້ອຍດຽວ, ຍັງເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າວ່າອາຈານເສີນຢ່າງບໍ່ຂາດປາກ. ຄູປະຈຳຫ້ອງໃນໄວຮຽນຂອງເພິ່ນອີກຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າຊີຣົງຊ່ຽນ, ເວລາລາວເຈັບເປັນຫຼັງບຳນານ, ທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ຍັງໄດ້ຍາດເວລາໄປຢາມລາວອີກ.”

ຕາມທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ເຫັນວ່າ: “ຄົນໆໜຶ່ງຫາກພົບພໍ້ຄູ-ອາຈານທີ່ດີຈະເປັນໂຊກດີໃນຊີວິດ, ໂຮງຮຽນແຫ່ງໜຶ່ງຫາກມີຄູ-ອາຈານທີ່ດີຈະເປັນກຽດສະຫງ່າຂອງໂຮງຮຽນນັ້ນ, ຊົນຊາດໜຶ່ງຫາກມີຄູ-ອາຈານທີ່ດີປະກົດອອກຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງຈະເປັນຄວາມຫວັງຂອງຊາດ.”

ເວລາຂຽນຈົດໝາຍເຖິງຄູ-ອາຈານ, ທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ສະແດງເຖິງຄວາມມຸ່ງຫວັງອັນດີງາມ ແລະ ຄວາມຮັກແພງທີ່ຝາກເຖິງຄູ-ອາຈານຢ່າງຈິງໃຈ. ເນື້ອໃນຈົດໝາຍເຖິງສາສະດາຈານອາວຸໂສຂອງສະຖາບັນວິຈິດສິນສູນກາງຈີນ, ເພິ່ນໄດ້ສະແດງຄວາມຮູ້ສຶກຊາບຊຶ້ງໃຈຕໍ່ສາສະດາຈານທັງຫຼາຍເຖິງຈະມີອາຍຸສຸງ 80-90 ປີແຕ່ບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງອຸດົມການແຕ່ຫົວທີ, “ຍັງຄົງຫ່ວງໃຍເຖິງການບຳລຸງສ້າງຜູ້ສືບທອດພາລະກິດຂອງປະເທດຊາດ”. ເພິ່ນສົ່ງຈົດໝາຍເຖິງນັກສຶກສາ “ໂຄງການສ້າງຄູດີເດັ່ນ”ຂອງມະຫາວິທະຍາໄລສ້າງຄູປັກກິ່ງເພື່ອສົ່ງເສີມໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຈົ່ງພະຍາຍາມຮ່ຳຮຽນເພື່ອກາຍເປັນຄູທີ່ດີ “4 ມີ” (ຄື: ມີອຸດົມການ, ມີຄຸນສົມບັດ, ມີຄວາມຮູ້ທີ່ໜັກແໜ້ນ ແລະ ມີຄວາມເມດຕາ) ທີ່ພັກ ແລະ ປະຊາຊົນພໍໃຈ… ທັງນີ້ກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ໄດ້ຢຶດໝັ້ນຫຼັກການເຄົາລົບຄູ-ອາຈານ ແລະ ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນຕໍ່ການສຶກສາກໍຄືປາຖະໜາຢາກໃຫ້ປະເທດຊາດມີຄູ-ອາຈານທີ່ດີ.

ວັນທີ 9 ກັນຍາ 2016, ທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ປະທານປະເທດຈີນໄດ້ເດີນທາງໄປຢ້ຽມຢາມຖາມຂ່າວຄູ-ອາຈານ ແລະ ນັກຮຽນຂອງໂຮງຮຽນປ່າຢີ່ທີ່ເປັນໂຮງຮຽນເກົ່າຂອງຕົນ. ໃນເວລາຈັບມື ແລະ ໂອ້ລົມກັບບັນດາຄູ-ອາຈານ, ເພິ່ນເວົ້າດ້ວຍຄວາມຊາບຊຶ້ງໃຈວ່າ: “ຕອນໄວຮຽນ, ຄູ-ອາຈານມີຄຳຮຽກຮ້ອງຢ່າງເຂັ້ມງວດຕໍ່ພວກເຮົາ, ຕອນນີ້ຄິດຄືນຫຼັງແລ້ວມັນເປັນປະໂຫຍດຕະຫຼອດຊີວິດ.”

ຄູ-ອາຈານອາວຸໂສຄົນໜຶ່ງເວົ້າກັບທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ວ່າ: “ທ່ານໄດ້ນຳເອົາຄວາມຜາສຸກມາສູ່ປະຊາຊົນ”.

ທ່ານ ສີຈິ້ນຜິງ ຕອບວ່າ: “ເປັນຍ້ອນອາຈານໄດ້ບຳລຸງກໍ່ສ້າງພວກເຮົາ.”

ບົດໂດຍ: ວິທະຍຸ, ໂທລະພາບສູນກາງຈີນ (CMG)