ພາລະກິດໃນການຮັກສາເດັກນ້ອຍໃຫ້ຢູ່ໃນລະບົບການສຶກສາໄດ້ຊ້າລົງໃນເກືອບທຸກພາກພື້ນທົ່ວໂລກ ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 2015. ທ່າອ່ຽງນີ້ແມ່ນເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນໃນພາກພື້ນອາຟຣິກາໃຕ້ຊາຮາຣາ ຊຶ່ງສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຍ້ອນຈຳນວນປະຊາກອນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ, ວິກິດການ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດດ້ານງົບປະມານ. ໂດຍສະເພາະ, ຂໍ້ຂັດແຍ້ງທີ່ກາຍເປັນອຸປະສັກອັນໃຫຍ່ຫຼວງຕໍ່ຄວາມກ້າວໜ້າດ້ານການສຶກສາ, ເນື່ອງຈາກວ່າປັດຈຸບັນມີເດັກນ້ອຍຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງໃນຫົກຄົນອາໄສໃນເຂດທີ່ຂັດແຍ້ງ ຊຶ່ງສົ່ງຜົນເຮັດໃຫ້ເດັກນ້ອຍຫຼຸດອອກຈາກລະບົບການສຶກສາເພີ່ມຂຶ້ນອີກຫຼາຍລ້ານຄົນ, ນອກເໜືອໄປຈາກໂຕເລກທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້.
ສະຖານະການດັ່ງກ່າວໜ້າເປັນຫ່ວງ ໂດຍສະເພາະໃນຕາເວັນອອກກາງ ຊຶ່ງຄວາມເຄັ່ງຕຶງໃນພາກພື້ນທີ່ຍືດເຍື້ອໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ໂຮງຮຽນຫຼາຍແຫ່ງຕ້ອງປິດການຮຽນ-ການສອນ, ເຮັດໃຫ້ເດັກນ້ອຍຫຼາຍລ້ານຄົນຂາດໂອກາດທາງການສຶກສາ.
ອັດຕາສ່ວນຂອງບັນດາປະເທດທີ່ນໍາໃຊ້ກົນໄກງົບປະມານເພື່ອສະໜັບສະໜູນກຸ່ມຄົນທີ່ດ້ອຍໂອກາດໃນການສຶກສາຂັ້ນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມ ເພີ່ມຂຶ້ນຫຼາຍກວ່າ 4 ເທົ່າ ໃນ 25 ປີທີ່ຜ່ານມາ. ຕົວຢ່າງ: 76% ຂອງປະເທດຕ່າງໆທີ່ໄດ້ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍເພື່ອຈັດສັນຊັບພະຍາກອນໃຫ້ແກ່ໂຮງຮຽນທີ່ດ້ອຍໂອກາດ; ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມີພຽງແຕ່ 8% ເທົ່ານັ້ນທີ່ນຳໃຊ້ກົນໄກເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ເພື່ອແຈກຢາຍຊັບພະຍາກອນດ້ານການສຶກສາໃຫ້ແກ່ກຸ່ມທີ່ດ້ອຍໂອກາດ,
ບົດລາຍງານເນັ້ນໜັກວ່າ: ບໍ່ມີນະໂຍບາຍໃດພຽງນະໂຍບາຍດຽວທີ່ສາມາດແກ້ໄຂບັນຫາການຖືກກີດກັນທາງການສຶກສາໄດ້ຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ພ້ອມທັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການອອກແບບນະໂຍບາຍທີ່ເໝາະສົມກັບສະພາບການ ແລະ ສິ່ງທ້າທາຍຂອງແຕ່ລະຂົງເຂດ. ໂດຍສຳລັບໃນບາງປະເທດ, ມີຫຼາຍມາດຕະການເຊັ່ນ: ການເຮັດໃຫ້ການສຶກສາເປັນພາກບັງຄັບແທນການໃຫ້ຮຽນໂດຍເສຍເງິນ, ການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍແຮງງານເດັກ, ການຂະຫຍາຍການເຂົ້າເຖິງໄຟຟ້າ ແລະ ການສະໜອງໂຄງການອາຫານທ່ຽງໃນໂຮງຮຽນ, ລ້ວນແຕ່ໄດ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການເພີ່ມໄລຍະເວລາທີ່ເດັກນ້ອຍໄດ້ຢູ່ໃນລະບົບການສຶກສາ.
ຄໍາເຫັນ