ການສຶກສາດັ່ງກ່າວມີເດັກນ້ອຍເຂົ້າຮ່ວມ 638 ຄົນ ຈາກສາມກຸ່ມຊົນເຜົ່າຫຼັກໃນສິງກະໂປ. ໂດຍຂໍ້ມູນການນອນທີ່ລາຍງານໂດຍຜູ້ປົກຄອງ, ການອ່ານຄ່າຈາກເຄື່ອງຕິດຕາມກິດຈະກຳທີ່ສວມໃສ່ ແລະ ການສະແກນພາບດ້ວຍຄື້ນແມ່ເຫຼັກສະທ້ອນໄຟຟ້າ (MRI) ໄດ້ຖືກນໍາມາໃຊ້ເພື່ອປະເມີນໄຂມັນໜ້າທ້ອງ.
ຜົນການຄົ້ນພົບຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ: ເດັກນ້ອຍຜູ້ຊາຍທີ່ນອນຫຼັບຕາມເວລາທີ່ແນະນໍາມີໄຂມັນຫຼຸດລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນທຸກພື້ນທີ່ທີ່ວັດແທກ ຊຶ່ງລວມທັງໄຂມັນໃຕ້ຜິວໜັງ ແລະ ໄຂມັນອ້ອມຮອບອະໄວຍະວະພາຍໃນ. ທັງຍັງມີລະດັບຂອງການບົ່ງບອກການອັກເສບໃນເລືອດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການອັກເສບ, ທັງມີລະດັບບົ່ງບອກການອັກເສບໃນເລືອດທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບການອັກເສບຊໍາເຮື້ອ ແລະ ຄວາມສ່ຽງຕໍ່ພະຍາດຫົວໃຈຫຼຸດລົງ. ໃນຂະນະທີ່ກຸ່ມເດັກນ້ອຍຜູ້ຍິງພົບຄວາມກ່ຽວຂ້ອງທີ່ຄ້າຍຄືກັນແຕ່ບໍ່ຊັດເຈນ ຊຶ່ງອາດຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງທາງຊີວະວິທະຍາ ຫຼື ພຶດຕິກໍາໃນການນອນຫຼັບມີຜົນກະທົບຕໍ່ການສະສົມໄຂມັນ.
ນອກຈາກນັ້ນ, ໄຂມັນໜ້າທ້ອງ, ໂດຍສະເພາະໄຂມັນທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບອະໄວຍະວະພາຍໃນ, ມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບພະຍາດກ່ຽວກັບການເຜົາຜານເຊັ່ນ: ພະຍາດເບົາຫວານປະເພດ 2 ແລະ ພະຍາດຫົວໃຈ ແລະ ຫຼອດເລືອດ.
ນັກຄົ້ນຄວ້າຍັງພົບວ່າ: ເດັກນ້ອຍໃນໄວຮຽນຫຼາຍຄົນພະຍາຍາມຊົດເຊີຍການນອນທີ່ບໍ່ພຽງພໍໃນມື້ທຳມະດາດ້ວຍການນອນດົນຂຶ້ນໃນທ້າຍອາທິດ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ການນອນຫຼັບພຽງພໍສະເພາະໃນທ້າຍອາທິດ ບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງຂອງໂຣກຕຸ້ຍ ຫຼື ລະດັບໄຂມັນໜ້າທ້ອງ.
ທ່ານ ຊີຫຼົງ ໄຊ ຜູ້ຂຽນອາວຸໂສຂອງການສຶກສາກ່າວວ່າ: ການຄົ້ນພົບເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍສຳລັບຜູ້ປົກຄອງ, ໂຮງຮຽນ ແລະ ຜູ້ກຳນົດນະໂຍບາຍ, ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່ານິໄສການນອນຫຼັບທີ່ສະໝໍ່າສະເໝີຕະຫຼອດອາທິດແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ການປົກປ້ອງສຸຂະພາບການເຜົາຜານຂອງເດັກ, ບໍ່ພຽງແຕ່ໃຫ້ເດັກນ້ອຍນອນຕື່ນສວາຍສະເພາະໃນທ້າຍອາທິດເທົ່ານັ້ນ.
ຄໍາເຫັນ