ຍ້ອນລະເບີດບໍ່ທັນແຕກ ໜໍ່ ວາລີ ຈຶ່ງສູນເສຍຂາ

ທ່ານ ໜໍ່ ວາລີ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຫວນຄືນກັບໄປໃນປີ 1992 ໃນໄວໜຸ່ມອາຍຸ 20 ປີ. ມື້ນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າ ພ້ອມດ້ວຍອ້າຍນ້ອງລວມ 5 ຄົນ ໄດ້ເດີນທາງອອກຈາກບ້ານປະມານ 7 ກິໂລແມັດ. ຜ່ານເສັ້ນທາງ ທີ່ເປັນພູເຂົາ ສະຫຼັບສັບຊ້ອນ ໂດຍໃຊ້ເວລາເກືອບສອງຊົ່ວໂມງ ໄປຫາເຄື່ອງປ່າຂອງດົງ ເຊັ່ນ: ໜໍ່ໄມ້ ແລະ ຜັກປ່າ ເພື່ອມາລ້ຽງຄອບຄົວ, ພໍໄປຮອດຈຸດໝາຍ, ພວກເຮົາກໍແຍກຍ້າຍກັນໄປຫາເຄື່ອງປ່າ ແຕ່ແລ້ວ, ໃນຕອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງຍ່າງ, ລະເບີດທີ່ຝັງຢູ່ພື້ນດິນກໍດັງກ້ອງຂຶ້ນຢ່າງຮຸນແຮງ, ສຽງດັງໃນຫູດັບວູບລົງ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໝົດສະຕິ ຮ່າງກາຍເຕັມໄປດ້ວຍບາດແຜ ແລະ ເລືອດ, ສະເກັດລະເບີດຝັງທົ່ວຕົນໂຕ, ຂາເບື້ອງໜຶ່ງ ຕ້ອງສູນເສຍໄປຕະຫຼອດການ.

ສຽງຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ສຽງຮ້ອງຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຂອງອ້າຍ ແລະ ນ້ອງ ດັງສະໜັ່ນໄປທົ່ວປ່າ, ສອງຄົນຟ້າວແລ່ນກັບບ້ານເພື່ອໄປແຈ້ງຂ່າວໃຫ້ພໍ່ແມ່ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງຮັບຊາບ. ຈາກນັ້ນທຸກຄົນຕ່າງກໍ່ຟ້າວມາຫາຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ປ່າແຫ່ງນັ້ນ ເພື່ອຊ່ວຍກັນຕັດໄມ້ມາເຮັດເປັນອູ່ມັດເປແລ້ວຍົກຂຶ້ນ ແລະ ຫາມຂ້າພະເຈົ້າກັບບ້ານ ທ່າມກາງຄວາມເຈັບປວດທໍລະມານເກືອບ 3 ຊົ່ວໂມງ.

ເຫດການໃນຄັ້ງນັ້ນ ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າກາຍເປັນຄົນພິການ ທີ່ບໍ່ສາມາດຊ່ວຍເຫຼືອຕົນເອງ ຫຼື ແບ່ງເບົາພາລະຂອງຄອບຄົວໄດ້ເລີຍ. ຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ຄວາມເສຍໃຈ ໄດ້ສົ່ງຜົນໃຫ້ຮ່າງກາຍຈ່ອຍຜອມ, ນໍ້າໜັກຫຼຸດລົງຫຼາຍ ແລະ ຜົມຫຼົ່ນຈົນເກືອບໝົດ, ການດໍາເນີນຊີວິດປະຈໍາວັນ ແມ່ນມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍ. ຊໍ້າຮ້າຍໄປກວ່ານັ້ນ ເມື່ອຍາມອອກໄປນອກບ້ານ, ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຕ້ອງປະເຊີນກັບສາຍຕາ ແລະ ຄໍາດູໝິ່ນຕ່າງໆນາໆ, ຖ້າບໍ່ມີຄວາມຮັກ ແລະ ອາຫານການກິນຈາກຄອບຄົວ ຂ້າພະເຈົ້າ ກໍຄົງຈະບໍ່ມີຊີວິດຢູ່ມາເຖິງປັດຈຸບັນນີ້ ແລະ ຍ້ອນໃນໃຈບອກວ່າ "ຢ່າຍອມຈໍານົນ" ຫຼັງຈາກຜ່ານພົ້ນສອງປີກວ່າ. ຂ້າພະເຈົ້າ ຈຶ່ງຢາກອອກໄປເບິ່ງໂລກພາຍນອກ, ອອກໄປເບິ່ງສັດລ້ຽງ. ໃນຕອນນັ້ນ, ການສະໜອງ ແຂນ, ຂາທຽມ ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເຂົ້າເຖິງເຂດຊົນນະບົດ ຫ່າງໄກສອກຫຼີກ ຍ້ອນແນວນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າ ຈຶ່ງນໍາທ່ອນໄມ້ມາຕັດ, ເຈາະຮູ, ແລ້ວລອງຜິດລອງຖືກປະດິດເປັນ "ຂາທຽມໄມ້ເຮັດດ້ວຍມື” ດ້ວຍຕົນເອງ. ເຖິງຈະເຈັບປວດຊໍ້າໆ ໃນຊ່ວງທໍາອິດທີ່ລອງໃສ່, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍທົນສູ້ ຈົນສາ ມາດຢືນ ແລະ ກ້າວຍ່າງໄດ້ອີກຄັ້ງ. ຈົນເຖິງປີ 2015 ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສ້າງຄອບຄົວ ໄດ້ຮັບລ້ຽງລູກບຸນທໍາຊຶ່ງເປັນລູກຂອງອ້າຍທີ່ເສຍຊີວິດ ແລະ ມີລູກຊາຍຂອງຕົນເອງອີກ 2 ຄົນ ລວມຈໍານວນສະມາຊິກໃນຄອບຄົວເປັນ 4 ຄົນ, ດ້ວຍອາຊີບຈາກການເຮັດໄຮ່ປູກເຂົ້າ, ເຮັດສວນມັນຕົ້ນ 2-3 ເຮັກຕາ ແລະ ການຫາເຄື່ອງປ່າເພື່ອຂາຍ ຈຶ່ງສາມາດທ້ອນເງິນ, ສ້າງເຮືອນວິນລາໄດ້ 1 ຫຼັງ. ເຖິງວ່າຊີວິດປັດຈຸບັນແມ່ນຈະຂັດສົນ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍພູມໃຈທີ່ໄດ້ສູ້ດ້ວຍສອງມືຂອງຕົນເອງ, ຈາກບາດແຜ ແລະ ຂາທີ່ສູນເສຍໄປຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຈຶ່ງເປັນສິ່ງຢໍ້າເຕືອນສະເໝີ ວ່າ ລະເບີດບໍ່ທັນແຕກ ທີ່ຕົກຄ້າງແຕ່ປາງສົງຄາມ ຄືໄພຂົ່ມຂູ່ຕໍ່ຊີວິດ, ຄວາມຝັນ ແລະ ເສດຖະກິດຂອງປະຊາ ຊົນລາວ. ເຖິງວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນຂຶ້ນມາໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງ, ແຕ່ຍັງມີຜູ້ທີ່ຖືກເຄາະຮ້າຍຈາກ ລບຕ ອີກຈໍານວນຫຼາຍ ທີ່ຕ້ອງການຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອໃນດ້ານຕ່າງໆ.

ທ່ານ ໜໍ່ ວາລີ ກ່າວວ່າ: ໃນນາມຜູ້ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກ ລບຕ ຄົນໜຶ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍສົ່ງສຽງຮຽກຮ້ອງຕໍ່ຜູ້ນໍາ ແລະ ຜູ້ແທນຈາກທົ່ວໂລກໃນທີ່ປະຊຸມ CCM ແຫ່ງນີ້: "ກະລຸນາໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອ ສປປ ລາວ ຢ່າງເປັນປົກກະຕິ ແລະ ຕໍ່ເນື່ອງ ໃນການດໍາເນີນ ການສໍາຫຼວດ ແລະ ເກັບກູ້ລະເບີດບໍ່ທັນແຕກທີ່ຕົກຄ້າງ" ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ມີໃຜຕ້ອງສູນເສຍຂາ, ເສຍຄວາມຝັນ ແລະ ການດໍາລົງຊີວິດແບບຍາກລຳບາກຄືກັບຂ້າພະເຈົ້າ.