ປີ 1969 ສູນກາງແນວລາວຮັກຊາດ ຂະຫຍາຍທະນາຄານລົງສູ່ທ້ອງຖິ່ນ

ໂດຍ: ພະແນກຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ແລະ ປະຊາສຳພັນ ທຫລ

 ມາຮອດຕົ້ນປີ 1969 ສູນກາງແນວລາວຮັກຊາດ ຈຶ່ງໄດ້ຂະຫຍາຍທະນາຄານລົງສູ່ທ້ອງຖິ່ນ ຢູ່ແຂວງຕ່າງໆຂອງເຂດປົດປ່ອຍຢ່າງເປັນລະບົບ ຄື: ແຂວງຫົວພັນ, ຊຽງຂວາງ, ຫຼວງພະບາງ, ຜົ້ງສາລີ, ອຸດົມໄຊ, ຫຼວງນໍ້າທາ, ບໍລິຄໍາໄຊ ຫຼື ສະຫະ 90, ຄໍາມ່ວນ ແລະ ສະຫວັນນະເຂດ ເພື່ອເປີດກວ້າງການນໍາໃຊ້ເງິນກີບປົດປ່ອຍ. ແຕ່ການຂະຫຍາຍທະນາ ຄານລົງສູ່ທ້ອງຖິ່ນເຂດປົດປ່ອຍ ໃນເວລານັ້ນມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍ ເນື່ອງຈາກຢູ່ໃນພາ ວະສົງຄາມ, ເສດຖະກິດເຂດປົດປ່ອຍອ່ອນນ້ອຍຖືກສັດຕູທຳລາຍບໍ່ຂາດສາຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ການຂະຫຍາຍທະນາຄານແມ່ນຕ້ອງໄດ້ຢູ່ປ່າ ຢູ່ຖ້ຳເລິກດົງໜາ ເພື່ອຄວາມປອດໄພດ້ານຊີວິດ ແລະ ຊັບສິນ, ການປະກອບພະນັກງານເບື້ອງຕົ້ນ ສະເພາະທະນາຄານສູນກາງແມ່ນມີປະມານ 10 ກວ່າຄົນ ແລະ ມີຫ້ອງການຮ່ວມຢູ່ໃນຖໍ້າດຽວກັນກັບພາກສ່ວນການ        ເງິນ, ແຜນການ, ການຄ້າ, ຄົມມະນາຄົມຂົນສົ່ງ; ໃນນີ້, ພະນັກງານວິຊາການຮັບໃຊ້ວຽກງານທະນາຄານຢູ່ແຕ່ລະແຂວງມີ 3-4 ຄົນເທົ່ານັ້ນ ທີ່ຮຽນຈົບລະດັບຊັ້ນຕົ້ນມາຈາກ ສສ ຫວຽດນາມ.
   ສຳລັບວັດຖຸເຕັກນິກຮັບໃຊ້ການເຄື່ອນໄຫວວຽກງານທະນາຄານໃນເຂດປົດປ່ອຍແມ່ນປະຖົມປະຖານທີ່ສຸດ, ການມ້ຽນມັດເງິນຄໍາ ກໍມີແຕ່ຫີບເຫຼັກທຳມະດາ, ລະບົບຄັງສາງເງິນແມ່ນເຮັດເອົາເອງ, ບໍ່ມີພາຫະນະຂົນສົ່ງສະເພາະ ເພື່ອຮັບໃຊ້ການຂົນຍ້າຍເງິນ ອາໄສພາຫະນະລວມຂອງກຸ່ມເສດຖະກິດ ຫຼື ກອງລຳລຽງຂອງສູນກາງ, ຂອງແຂວງ ຫຼື ລົດຮັບໃຊ້ການທະຫານ, ການຕິດຕໍ່ພົວພັນລະຫວ່າງທະນາຄານ ສູນກາງ ແລະ ແຂວງ ແມ່ນພົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ເປັນຕົ້ນການສັ່ງຈ່າຍເງິນ, ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຜ່ານລະບົບສື່ສານກົດລັບ ເພື່ອເປັນໃຈກາງໃນການຕິດຕໍ່ພົວພັນກັນ.
ໃນການເຄື່ອນໄຫວວຽກງານທະນາຄານໃນໄລຍະນັ້ນໄດ້ປະຕິບັດບົດບາດຂອງຕົນໄດ້ເປັນຢ່າງດີ ສະແດງອອກຄືພະນັກງານ, ທະຫານ ແລະ ປະຊາຊົນໃນເຂດປົດປ່ອຍໄດ້ນໍາໃຊ້ເງິນກີບຂອງຕົນ ເພື່ອຊຳລະສະສາງໃນການຊື້-ຂາຍສິນຄ້າ, ການຮັບ-ຈ່າຍເງິນຂອງອົງການບໍລິຫານ, ເງິນກີບປົດປ່ອຍໄດ້ຮັບຄວາມເຊື່ອໝັ້ນ ແລະ ມີບົດບາດກວ້າງຂວາງ ສະແດງເຖິງລັກສະນະເອກະລາດທາງດ້ານເງິນຕາຂອງແນວລາວຮັກຊາດ, ເພື່ອປະຕິບັດຕາມມະຕິຂອງພັກ ກໍຄືສູນກາງແນວລາວຮັກຊາດ ໃນການຕໍ່ສູ້ແນວຮົບດ້ານເງິນຕາກັບສັດຕູ ເພື່ອຮັກສາຄວາມເປັນເອກະລາດຂອງເງິນກີບປົດປ່ອຍໃຫ້ມີຄວາມສະຫງົບ ແລະ                     ໝັ້ນທ່ຽງ, ລະຫວ່າງ ທ້າຍປີ 1969 ຫາ ກາງປີ 1970, ສູນກາງແນວລາວຮັກຊາດ ຈຶ່ງໄດ້ມີນະໂຍບາຍລຶບລ້າງເງິນກີບວຽງຈັນ ແລະ ເງິນກີບຄັງໄຂ ອອກຈາກເຂດປົດປ່ອຍ ຢ່າງສົມບູນ ໂດຍໄດ້ມີນະໂຍບາຍຕໍ່ຜູ້ທີ່ຖືຄອງເງິນກີບວຽງຈັນ ສາມາດປ່ຽນເອົາເງິນກີບປົດປ່ອຍໄດ້ທີ: 20 ກີບວຽງຈັນຕໍ່ 1 ກີບປົດປ່ອຍ, ຈາກນັ້ນ, ເງິນກີບປົດປ່ອຍກໍນັບມື້ນັບໄດ້ຮັບຄວາມເຊື່ອໝັ້ນ ຈາກປະຊາຊົນໃນເຂດປົດປ່ອຍຢ່າງກວ້າງຂວາງ. ຈາກຄວາມເຊື່ອໝັ້ນຕໍ່ເງິນກີບປົດປ່ອຍຄືດັ່ງກ່າວ ບວກກັບຄວາມເດັດດ່ຽວໃນການຕໍ່ສູ້ຍາດເອົາເອກະລາດທາງດ້ານເງິນຕາໃນຂອບເຂດທົ່ວປະເທດ, ພວກເຮົາຈຶ່ງສາມາດກວດລ້າງເງິນກີບວຽງຈັນ ແຕ່ຂັ້ນສູນກາງ ຮອດຂັ້ນທ້ອງຖິ່ນໃນເຂດປົດປ່ອຍໃຫ້ໝົດໄປ.
  ພາຍຫຼັງໄດ້ມີການເຊັນສັນຍາວ່າດ້ວຍການຟື້ນຟູສັນຕິພາບ ແລະ ປະຕິບັດຄວາມຖືກຕ້ອງປອງດອງຊາດຢູ່ລາວ ໃນວັນທີ 21 ກຸມພາ 1973, ລັດຖະບານປະສົມຄັ້ງທີສາມ ແລະ ຄະນະມົນຕີປະສົມການເມືອງແຫ່ງຊາດ ໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ ໂດຍຖືເອົານະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ແລະ ແຂວງຫຼວງພະບາງ ເປັນນະຄອນເປັນກາງ. ໃນເວລານີ້ລະບົບເງິນຕາລະຫວ່າງ 2 ເຂດ ແມ່ນເຄື່ອນໄຫວຕາມປົກກະຕິຢູ່ເຂດໃຜລາວ; ຢູ່ຝ່າຍ ຣາຊະອານາຈັກເຂດວຽງຈັນ ຄວບຄຸມ ແລະ 2 ຕົວເມືອງເປັນກາງ ກໍແມ່ນໃຊ້ເງິນກີບວຽງຈັນ, ຢູ່ເຂດຄວບຄຸມຂອງກຳລັງຮັກຊາດ ກໍສືບຕໍ່ນໍາໃຊ້ເງິນກີບປົດປ່ອຍ.
  ໃນເງື່ອນໄຂ ແລະ ສະພາບການດັ່ງກ່າວ ຊຸມປີ 1973-1974, ສູນກາງພັກ ກໍຄືສູນກາງແນວລາວ ຮັກຊາດ ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຄະນະເສດຖະກິດເຄື່ອນທີ່ຂອງສູນກາງ ຊຶ່ງນໍາໂດຍ ທ່ານ ຊົມຊື່ນ ໄຂຄຳພິທູນ ອະດີດກຳມະການສູນກາງພັກ ພ້ອມດ້ວຍພະນັກງານການນໍາຂະ                   ແໜງການຄ້າ, ການເງິນ, ທະນາຄານ ແລະ ພາກສ່ວນອື່ນໆ ລົງໄປເຄື່ອນໄຫວວຽກງານຢູ່ບັນດາແຂວງພາກໃຕ້ ແລະ ກໍໄດ້ມີການຈັດຕັ້ງສາຂາທະນາຄານສູນກາງເຄື່ອນທີ່ຂຶ້ນ ຊຶ່ງມີທີ່ຕັ້ງຢູ່ບ້ານກະເພີ ເມືອງປາກຊ່ອງ ສະຫະດົງບໍລິເວນ (ແຂວງຈຳປາສັກ) ໂດຍມີພະນັກງານ 2 ຄົນ ແລະ ຕໍ່ມາຈຶ່ງໄດ້ດຳເນີນການຂະຫຍາຍທະນາຄານຢູ່ບັນດາແຂວງພາກໃຕ້ ເຊັ່ນ: ແຂວງຈຳປາສັກ, ແຂວງສາລະວັນ, ຕາເວັນອອກ (ແຂວງເຊກອງ ປັດຈຸບັນ) ແລະ ແຂວງອັດຕະປື.
  ຈາກການຂະຫຍາຍການຈັດຕັ້ງຂອງທະນາຄານສູນກາງ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການເຄື່ອນໄຫວວຽກງານຄ່ອຍໆມີບາດກ້າວໃໝ່ ເປັນຕົ້ນແມ່ນວຽກງານສິນເຊື່ອໄດ້ມີການຂະຫຍາຍຕົວບໍ່ວ່າຢູ່ສູນກາງກໍຄືຢູ່ເຂດແຂວງຕ່າງໆ. ໃນນີ້, ການປ່ອຍສິນເຊື່ອແມ່ນເພື່ອຊຸກຍູ້ການຜະລິດດ້ານກະສິກຳ ປູກຝັງລ້ຽງສັດ ຂອງປະຊາຊົນເປັນຕົ້ນຕໍ; ນອກນັ້ນ, ແມ່ນການໃຫ້ກູ້ຢືມເພື່ອການຄ້າ  ແລະ ໃຫ້ສິນເຊື່ອແກ່ການຜະລິດຫັດຖະກຳ ແລະ ອຸດສະຫະກຳ, ວຽກງານລະດົມແຫຼ່ງທຶນ ໂດຍສະເພາະແມ່ນເງິນຝາກປະຢັດຂອງປະຊາຊົນ ກໍເລີ່ມຂະຫຍາຍຕົວ ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຂດປົດປ່ອຍມີການຫັນປ່ຽນ ແລະ ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນເທື່ອລະກ້າວ.