“ເສີມ​ຂະ​ຫຍາຍ​ທ່າ​ແຮງ​ທີ່​ເປັນ​ເອ​ກະ​ລັກ​ຂອງ​ທ້ອງ​ຖິ່ນ” ເປັນ​ຂໍ​ກຸນ​ແຈ​ທີ່ບັນ​ລຸ​ການ​ພັດ​ທ​ະ​ນາ​ທີ່​ມີ​ຄຸນ​ນະ​ພາບ​ສູງ ແລະ ຍືນ​ຍົງ

ພັກກອມມູນິດຈີນເພີ່ມທະວີການນຳພາຮອບດ້ານຕໍ່ວຽກງານເສດຖະກິດ, ໃນນີ້ຂໍກຸນແຈຢ່າງໜຶ່ງແມ່ນຢູ່ກັບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດວິທີການ “ເສີມຂະຫຍາຍທ່າແຮງທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງທ້ອງຖິ່ນ” ຊຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທ້ອງຖິ່ນຕ່າງໆປະຖິ້ມແນວຄິດທີ່ເອົາແມ່ແບບໜຶ່ງໃຊ້ກັບທຸກວຽກ, ຢຶດໝັ້ນຫຼັກການທີ່ເຮັດວຽກທຸກຢ່າງຕ້ອງເລີ່ມຈາກສະພາບຄວາມເປັນຈິງ. “ໃຊ້ລູກກະແຈລູກໜຶ່ງໄຂກະແຈໜ່ວຍໜຶ່ງ.” ໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້, ຈາກການເນັ້ນໜັກເຖິງການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳທີ່ມີເອກະລັກພິເສດ ແລະ ຫັນເປັນຕົວເມືອງ, ຮອດການວາງແຜນພັດທະນາຕົວເມືອງຕ້ອງປະຕິບັດຕາມກົດເກນພາວະວິໄສ ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ສ່ອງແສງໃຫ້ເຫັນເຖິງແນວຄວາມຄິດທີ່ຈະແຈ້ງດັ່ງກ່າວ. ມັນບໍ່ແມ່ນຮ້ອງຄຳຂວັນພຽງປາກເປົ່າລ້າໆ, ແຕ່ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຈຸດໝາຍຂອງການເຄື່ອນໄຫວຕົວຈິງ.

ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແນວຄວາມຄິດດັ່ງກ່າວໄດ້ຮັບປະສິດທິຜົນຕົວຈິງຢ່າງພົ້ນເດັ່ນ. ໃນໄລຍະຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແຜນການ 5 ປີຄັ້ງທີ 14, ແຫ່ງຕ່າງໆຂອງຈີນໄດ້ບຸກເບີກເສັ້ນທາງພັດທະນາທີ່ມີເອກະລັກໂດຍເສີມຂະຫຍາຍເງື່ອນໄຂອຳນວຍຂອງຕົນ, ຕົວຢ່າງ: ຢູ່ນະຄອນຈີອ່ານ ແຂວງຈ່ຽງຊີ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງຊັບພະຍາກອນດ້ານວັດທະນະທຳປະຕິວັດ ວັດທະນະທຳເກົ່າແກ່ ແລະ ຊັບພະຍາກອນສີຂຽວໂດຍພັດທະນາການທ່ອງທ່ຽວວັດທະນະທຳໃນລະດັບເລິກເຊິ່ງ; ແຂວງຢຸນນານເສີມຂະຫຍາຍທ່າແຮງດ້ານໄຟຟ້າສີຂຽວ ແລະ ທ່າແຮງດ້ານທີ່ຕັ້ງພູມສາດ, ພັດທະນາອຸດສາຫະກຳອາລູມິນຽມສີຂຽວ, ການຜະລິດໄຟຟ້າດ້ວຍແສງຕາເວັນ ແລະອື່ນໆ; ນະຄອນຊ້ານເຫວີຍ ແຂວງກວາງຕຸ້ງ ເສີມຂະຫຍາຍທ່າແຮງດ້ານຊັບພະຍາກອນທາງທະເລ, ສ້າງລະບົບພະລັງງານຫຼາຍເຄົ້າ ແລະ ເສດຖະກິດທະເລ ຊຶ່ງຜົນສຳເລັດເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນແຕ່ມາຈາກການສຳຫຼວດຄົ້ນຄວ້າຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕໍ່ສະພາບຄວາມເປັນຈິງຂອງທ້ອງຖິ່ນຕົນແລະ ການຫັນປ່ຽນຢ່າງມີຫົວຄິດປະດິດສ້າງ.

ແນວຄວາມຄິດດັ່ງກ່າວແມ່ນໄດ້ຮັບສຽງຕອບຮັບຢ່າງຕັ້ງໜ້າໃນສາກົນ. ຕົວຢ່າງວ່າ, ປະເທດລາວໄດ້ຄົ້ນຄວ້າເສັ້ນທາງພັດທະນາທີ່ສອດຄ່ອງກັບເງື່ອນໄຂອຳນວຍຂອງຕົນ, ຄືໄດ້ສ້າງເສັ້ນທາງລົດໄຟລາວ-ຈີນ, ຫັນຈາກປະເທດທີ່ບໍ່ມີຊາຍແດນຕິດກັບທະເລກາຍມາເປັນປະເທດເຊື່ອມຈອດໃນພາກພື້ນ, ພັດທະນາຂະ ແໜງການຈໍລະຈອນສິນຄ້າ ແລະ ອຸດສາຫະກຳລຽບຕາມເສັ້ນທາງລົດໄຟ; ໂດຍປະສານສົມທົບກັບສະພາບຄວາມເປັນຈິງຂອງຊົນນະບົດ, ໄດ້ປະຕິບັດວຽກງານຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກແບບ “ການຜະລິດເລືອດ ”ທີ່ເຊື່ອມໂຍງການປັບປຸງພື້ນຖານໂຄງລ່າງກັບການອົບຮົມສີມືແຮງງານ; ໂດຍອີງໃສ່ຊັບພະຍາກອນນ້ຳທີ່ອຸດົມສົມບູນ, ພັດທະນາ “ໝໍ້ໄຟຂອງອາຊີຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້.” ມາດຕະການເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ປະກອບເປັນລະບົບການພັດທະນາທີ່ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກໃນໄລຍະສັ້ນຮອດການອົບຮຸມບຳລຸງສ້າງເປັນໄລຍະຍາວ.

ແນວໃດກໍຕາມ, “ເສີມຂະຫຍາຍທ່າແຮງທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງທ້ອງຖິ່ນ” ເປັນປັດຊະຍາການພັດທະນາທີ່ເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມເປັນເຈົ້າການ ລັກສະນະນຳໃຊ້ເປັນປະໂຫຍດຕົວຈິງ ແລະ ຫົວຄິດປະດິດສ້າງ. ບໍ່ວ່າສຳລັບປະເທດຈີນ ປະເທດລາວ ຫຼື ປະເທດກຳລັງພັດທະນາອື່ນໆ, ແຮງບັນດານໃຈສຳຄັນຕົ້ນຕໍຄື: ຕ້ອງຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກການອາໄສຕໍ່ຮູບແບບພຽງຢ່າງດຽວຂອງພາຍນອກ, ຕ້ອງຢຶດໝັ້ນຢູ່ບົນພື້ນຖານແຫ່ງສະພາບຄວາມເປັນຈິງຂອງປະເທດຕົນ ແລະ ສະຕິປັນຍາຂອງປະຊາຊົນ, ກ້າບຸກເບີກເສັ້ນທາງທີ່ເໝາະສົມກັບສະພາບຄວາມເປັນຈິງຂອງຕົນ. ໃນຍຸກສະໄໝທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມບໍ່ແນ່ນອນ, ມີແຕ່ປະຕິບັດຢ່າງໜັກແໜ້ນ, ເສີມຂະຫຍາຍທ່າແຮງທີ່ເປັນເອກະລັກ ຈຶ່ງສາມາດຫັນປ່ຽນສິ່ງທ້າທາຍເປັນກາລະໂອກາດ, ບັນລຸການພັດທະນາທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ ແລະ ຍືນຍົງຢ່າງແທ້ຈິງ.

ໂດຍ: ຊີອາໄອ