ຂະນະດຽວກັນ, ຖ້າເພີ່ນປ່ອຍໂອກາດ ກໍຈະຂໍອະນຸຍາດເຂົ້າພົບທ່ານປະທານບ້ານ, ປະທານເມືອງ ຫຼື ປະທານແຂວງ ເພື່ອນຳເອົາຈິດໃຈ, ຄວາມຄິດເຫັນ ຂອງພາກປະຊາຊົນ ຫຼື ຂອງຊາວບ້ານ-ຊາວສວນ ທີ່ມີຊີວິດຕິດດິນ ເພື່ອສະທ້ອນທາງດ້ານວິຊາການ, ບັນຫາແຫຼ່ງທຶນ, ການຕະຫຼາດ....ມາລົມສູ່ພວກທ່ານປະທານຟັງ ວ່າຊັ້ນເຢີ.
ເອົາລະບໍ່ເວົ້າຫຼາຍຢາຍຫ່າງຊາວໂຊຊຽວ ຊິເບື່ອນໍ! ຂໍເຂົ້າລາຍການເລີຍເນີພີ່ນ້ອງຊາວກະສິກອນ ກໍຄືປະຊາຊົນເຮົາ ເຮັດແນວໃດກໍຕາມ ຂໍຈົ່ງພ້ອມກັນທຸ້ມເທໃສ່ພາກກະສິກຳ ໃຫ້ເປັນຂະບວນການຟົດຟື້ນແທ້ໆ ເຮັດອີຫຼີ ແລະ ໄດ້ໝາກໄດ້ເງິນແທ້ໆ ເພາະປະເທດເຮົາມີທີ່ຕັ້ງ, ເງື່ອນໄຂ ແລະ ທ່າແຮງ ທີ່ບົ່ມຊ້ອນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍເຂົ້າໃນການພັດທະນາ. ຂໍຢິບເອົາຄຳເຫັນຂອງທ່ານ ສອນໄຊ ສີພັນດອນ ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ທີ່ມີທິດຊີ້ນໍາຕໍ່ກອງປະຊຸມສະຫຼຸບວຽກງານກະສິກໍາ-ປ່າໄມ້ ແລະ ພັດທະນາຊົນນະ ບົດ ເມື່ອ 7 ປີທີ່ແລ້ວ ແຕ່ຍັງຄົງຄຸນຄ່າຢູ່ ຊຶ່ງມີບາງຕອນເພິ່ນວ່າ: “ພັກເຮົາໄດ້ເນັ້ນໃຫ້ຂະແໜງກະສິກຳ, ປ່າໄມ້ ແລະ ຊົນນະບົດໃນການຫັນເປັນທັນສະໄໝ, ຕິດພັນກັບການທ່ອງທ່ຽວ, ການອະນຸຮັກທຳມະຊາດ ແລະ ຊຸກຍູ້ທຸລະກິດ SMEs ໃຫ້ມີປະສິດທິຜົນ”.
ຜ່ານມາການຜະລິດກະສິກໍາ ຂອງຊາວກະສິກອນ ໂດຍລວມແມ່ນ ກະສິກໍາຂະໜາດນ້ອຍ, ກະແຈກກະຈາຍ, ຂຶ້ນກັບທໍາມະຊາດ, ການຜະລິດທີ່ມີຄຸນນະພາບ-ມູນຄ່າເພີ່ມ ບໍ່ສູງເທົ່າທີ່ຄວນ ແລະທ່າແຮງດ້ານດິນກະສິກໍາ ທີ່ສາມາດຂະຫຍາຍການຜະລິດພືດຜັກ ແລະ ອາຫານສົດ, ສະອາດ, ປອດສານພິດ... ທີ່ເປັນມູນເຊື້ອຂອງປະຊາຊົນສ່ວນໃຫຍ່ ພັດບໍ່ທັນໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່ ຫຼື ສົ່ງເສີມ ດ້ວຍນະໂຍບາຍ ແລະ ໂຄງການພັດທະນາ ທີ່ເປັນລະບົບຈະແຈ້ງແທ້ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ບັນດາຜູ້ປະກອບການໃນຂົງເຂດນີ້ບໍ່ທັນມີຫຼາຍ ເຮັດໃຫ້ຂະບວນການຜະລິດສິນຄ້າ ບໍ່ທັນສົມຄູ່ກັບທ່າແຮງທີ່ມີ ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດນໍາເອົາລາຍຮັບ ແລະ ອາຊີບທີ່ໝັ້ນຄົງມາສູ່ຊາວກະສິກອນໄດ້ ເຮັດໃຫ້ການປະກອບອາຊີບ, ການຕັ້ງພູມລຳເນົາ ຂອງຊາວກະສິກອນ ບໍ່ທັນມີຄວາມເປັນລະບຽບ, ກະແຈກກະຈາຍ ຊຶ່ງກວມເອົາອັດຕາສ່ວນຫຼາຍ ຂອງປະຊາກອນຍັງທຸກຍາກ.
ສຳລັບແຜນງານຄໍ້າປະກັນ ຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ານສະບຽງອາຫານ ຕິດພັນກັບການປະຕິບັດຕົວຈິງ, ຕ້ອງຮັບປະກັນໃຫ້ປະຊາຊົນບັນດາເຜົ່າ ຢູ່ເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກ ທີ່ເຮັດວຽກງານກະສິກໍາລ້ວນໆ ສາມາດຮັບປະກັນໃຫ້ມີເຂົ້າກິນ ຫຼື ມີສະບຽງອາຫານພຽງພໍ. ສະນັ້ນ, ຂະແໜງການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຕ້ອງນໍາພາປະຊາຊົນເຮັດກະເສດສຸມຈາກລະດັບງ່າຍດາຍໄປສູ່ລະດັບສູງ ເຮັດໃຫ້ສາມາດກຸ້ມກິນ. ອີກດ້ານໜຶ່ງ ຕ້ອງເປີດກວ້າງຂະໜາດການຜະລິດສະບຽງອາຫານ ຢູ່ເຂດທີ່ມີເງື່ອນໄຂ ເປັນຕົ້ນບັນດາເຂດທົ່ງພຽງ ທີ່ໄດ້ກໍານົດໃນແຜນແລ້ວ ດ້ວຍການລົງທຶນທີ່ມີປະສິດທິຜົນ ທີ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ມີການສະສົມສະບຽງອາຫານ, ຍົກສູງສະມັດຕະພາບຂອງການຜະລິດ ແລະ ມີແຫຼ່ງສະໜອງທີ່ພຽງພໍ. ເຂດການຜະລິດດັ່ງກ່າວ, ຈະສາມາດຊຸກຍູ້ໃຫ້ມີການນໍາໃຊ້ເຕັກນິກ-ກົນຈັກ ການຜະລິດ ທີ່ທັນສະໄໝ ທັງສາມາດເປັນບ່ອນສາທິດ ໃຫ້ກັບຊາວກະສິກອນ ໄດ້ຮຽນຮູ້ ແລະ ໝູນໃຊ້ຕໍ່ໄປ.
ການຜະລິດກະສິກໍາເປັນສິນຄ້າ ຍັງມີສິ່ງທ້າທາຍ, ບັນຫາ ທີ່ພວມປະສົບຄືການພັດທະນາຜະລິດ ຕະພັນກະສິກໍາ ໃຫ້ກາຍເປັນສິນຄ້າຍັງບໍ່ທັນດີ, ມີມາດຖານ ແລະ ຄຸນນະພາບບໍ່ທັນສູງ, ບໍ່ສອດຄ່ອງ ກັບເງື່ອນໄຂຕະຫຼາດຕ້ອງການ ແລະ ບໍ່ພຽງພໍດ້ານປະລິມານ; ຍັງມີຫຼາຍຂອດ ຫຼາຍຂັ້ນ ໃນການອອກອະນຸຍາດດໍາເນີນທຸລະກິດ ກໍຄືການຜະລິດເປັນສິນຄ້າ ຊຶ່ງເປັນສາເຫດ ເຮັດໃຫ້ການຜະລິດກະສິກໍາເປັນສິນຄ້າ ເພື່ອສົ່ງອອກພົບຂໍ້ຫຍຸ້ງຍາກບໍ່ສາມາດແກ່ງແຍ້ງແຂ່ງຂັນໄດ້.
ຜ່ານມາ, ການປະສານສົມທົບ ລະຫວ່າງຂະແໜງການກະສິກໍາ ກັບຂະແໜງອຸດສາຫະກໍາ-ການຄ້າ, ທະນາຄານ, ໄຟຟ້າ ແລະ ຂະແໜງການອື່ນໆ ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ຍັງບໍ່ທັນແໜ້ນແຟ້ນ, ກົນໄກຍັງບໍ່ຈອດກັນ ເຮັດໃຫ້ເກີດມີສະພາບຜະລິດຫຼາຍ ແຕ່ພັດບໍ່ມີບ່ອນຈຳໜ່າຍ ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນເສຍຜົນປະໂຫຍດ, ເສຍກຳລັງໃຈ ເພາະຕະຫຼາດບໍ່ຮັບປະກັນ. ສະນັ້ນ, ໃຫ້ເປັນເຈົ້າການປະສານສົມທົບກັບຂະແໜງການດັ່ງກ່າວ ຄົ້ນຄວ້າຫາທາງອອກຊ່ວຍປະຊາຊົນ, ຊຸກຍູ້ສົ່ງເສີມການຜະລິດກະສິກໍາເປັນສິນຄ້າ ຢ່າງມີຈຸດສຸມ ໂດຍຕິດພັນກັບອຸດສາຫະກໍາປຸງແຕ່ງ, ຫຼຸດຂອດຂັ້ນການອອກອະນຸຍາດ, ມີການຈັດຕັ້ງສະຫະກອນກຸ່ມການຜະລິດ, ກົນໄກເສດຖະກິດຮ່ວມມື ຂອງປະຊາຊົນ ແລະ ຫຼາຍຮູບແບບເສດຖະກິດ, ຊ່ວຍແຫຼ່ງທຶນ, ສິນເຊື່ອ ແລະ ນະໂຍບາຍດ້ານໄຟຟ້າ, ການກໍ່ສ້າງພື້ນຖານໂຄງລ່າງ ແລະ ຊອກຕະຫຼາດໃຫ້ກັບປະຊາຊົນ.
ການພັດທະນາຊົນນະບົດ ຖືເອົາການຜະລິດກະສິກໍາເປັນໝາກຫົວໃຈຂອງການພັດທະນາ, ຕ້ອງຮັບປະກັນຄວາມຍືນຍົງ ທາງດ້ານເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ ແລະ ສະພາບແວດລ້ອມ, ການປັບຕົວເຂົ້າກັບການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດ. ໃນນີ້, ຊາວກະສິກອນ ສາມາດຮັບເອົາວິທະຍາການກະສິກຳທັນສະໄໝແລ້ວຈະເປັນກຳລັງຕົ້ນຕໍໃນການຂັບເຄື່ອນຂະບວນການພັດທະນາກະສິກຳ ແລະ ຊົນນະບົດ. ການຈັດຕັ້ງການຜະລິດ ແລະ ສ້າງສັງຄົມຊົນນະບົດໃຫ້ມີຄວາມເຂັ້ມແຂງ. ວຽກງານພັດທະນາຊົນນະບົດ ແລະລຶບລ້າງຄວາມທຸກຍາກແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງຄະນະພັກ, ອົງການປົກຄອງທຸກຂັ້ນ ທັງແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງທົ່ວສັງຄົມ. ດັ່ງນັ້ນ ມີຄວາມຈຳເປັນ ຕ້ອງປຸກລະດົມກຳລັງແຮງທັງຊາດ, ຂອງປະຊາຊົນ, ຜູ້ປະກອບການ, ນັກລົງທຶນ ແລະ ອົງການຈັດຕັ້ງ, ສະຖາບັນການເງິນພາຍໃນ, ການເງິນສາກົນ ແລະ ປະເທດເພື່ອນມິດ ເຂົ້າຮ່ວມໃນການພັດທະນາຊົນນະບົດ ແລະ ແກ້ໄຂຄວາມທຸກຍາກຢ່າງແຂງແຮງຕື່ມອີກ.
ເຖິງແນວໃດກໍດີ, ພາກກະສິກໍາລ້ວນແຕ່ມີບົດບາດສໍາຄັນຫຼາຍ ເພາະສະບຽງອາຫານ ເປັນອັນຫຼໍ່ລ້ຽງຊີວິດຂອງຄົນໃຫ້ມີສຸຂະພາບດີມີຊີວິດຍືນຍາວ “ໂຄງລ່າງຕັດສິນໂຄງບົນ ແລະ ກອງທັບເດີນດ້ວຍທ້ອງ”. ສະນັ້ນ, ໃນເງື່ອນໄຂໃໝ່ ຕໍ່ໜ້າສະພາບຫຍຸ້ງຍາກທາງດ້ານເສດຖະກິດ, ການເງິນ-ເງິນຕາ, ການຜະລິດສະບຽງອາຫານ ຈຶ່ງຖືເປັນໜ້າທີ່ອັນດັບ 1 ຂອງທຸກຊັ້ນຄົນ ໂດຍຈະຕ້ອງພ້ອມກັນຫັນມາຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແຜນງານຄໍ້າປະກັນຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ານສະບຽງອາຫານດ້ວຍການປະຕິບັດຄໍາຂັວນ ທີ່ວ່າ: “ກຸ້ມຕົນເອງເພິ່ງຕົນເອງ ຫຼື ດ້ວຍວຽກງານ 4 ປູກ- 4 ລ້ຽງ” ໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ. ເມື່ອເປັນຈັ່ງຊັ້ນ ຈຶ່ງຮຽກຮ້ອງມາຍັງທຸກພາກສ່ວນ ຫຼື ບຸກຄົນ ທີ່ມີເງື່ອນໄຂ - ມີສະຖານທີ່ ທີ່ເໝາະສົມ ກໍຢ່ານິ້ງນອນເສີຍ ຕ້ອງມີສະບຽງອາຫານສໍາຮອງໄວ້ ຍິ່ງເປັນການດີ ເພື່ອຄໍ້າປະກັນໃຫ້ຄອບຄົວ ໄດ້ມີເຂົ້າປາ-ອາຫານໄວ້ບໍລິໂພກ ໃນຍາມຈໍາເປັນ, ທັງເປັນການສ້າງວັດທະນະທໍາໃນການອອກແຮງງານ, ຮູ້ປະຢັດ, ອາຫານທີ່ສະອາດ ສາມາດບໍລິໂພກໄດ້ທັນທີ ທັງປ້ອງກັນເຫດ ທີ່ພວກເຮົາອາດບໍ່ຮູ້ວ່າບັນຫານັ້ນໆ ມັນຈະເກີດເມື່ອໃດ?.
ເພີ່ມທະວີວຽກງານກະສິກໍາ ໃຫ້ກາຍເປັນການກະທຳຕົວຈິງ ແນໃສ່ໃຫ້ກຸ້ມການຜະລິດ ເພື່ອບໍລິ ໂພກໃນທົ່ວສັງຄົມ. ໃນນີ້, ຜູ້ໃດຫາກມີເນື້ອທີ່ໜ້ອຍ ກໍເຮັດເປັນສວນຄົວ, ເຮັດອ່າງລ້ຽງປາ ແລະ ສັດ ເຄິ່ງບົກ-ເຄິ່ງນ້ຳ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ ມີເນື້ອທີ່ການຜະລິດກ້ວາງ ກໍນຳໃຊ້ດິນໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດ ຈາກຕົ້ນທຶນການປູກ-ການລ້ຽງນ້ອຍໆ ສູ່ການຜະລິດໃຫຍ່ ທີ່ນໍາໃຊ້ເຕັກໂນໂລຊີ-ວິຊາການທີ່ດີ ດ້ວຍແຫຼ່ງທຶນຂອງຕົນ ແລະ ກ້າວສູ່ການກູ້ຢືມທຶນຮອນ ເພື່ອການຜະລິດດອກເບ້ຍຕ່ຳໄລຍະຍາວ ຈາກທະນາຄານ ພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂແຫຼ່ງທຶນການສົ່ງເສີມຈຸລະວິສາຫະກິດ-ວິສາຫະກິດຂະໜາດນ້ອຍ ແລະ ກາງ (MSMEs) ຮັບປະກັນແຜນງານຄໍ້າປະກັນຄວາມໝັ້ນຄົງ ດ້ານສະບຽງອາຫານ ເພື່ອບໍລິໂພກ ແລະ ໃຫ້ກາຍເປັນສິນຄ້າ ບົນພື້ນຖານການແກ້ບັນຫາການນຳເຂົ້າສິນຄ້າປະເພດສະບຽງອາຫານຈາກຕ່າງປະເທດ ເຮັດໃຫ້ພະນັກງານ, ທະຫານ, ຕຳຫຼວດ ແລະ ປະຊາຊົນຊັ້ນຄົນຕ່າງໆ ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດ ແລະ ຮັ່ງມີສີສຸກ ປະກອບສ່ວນ ເຂົ້າໃນການແກ້ໄຂບັນຫາບອບບາງທາງດ້ານເສດຖະກິດ, ການເງິນ- ເງິນຕາ ໃຫ້ຫຼຸດໜ້ອຍລົງ ແລະ ກ້າວສູ່ສະພາບປົກກະຕິໃນຕໍ່ໜ້າ.
ຄໍາເຫັນ