ເມື່ອຫວນຄືນເຖິງພາລະກິດ ແລະ ຜົນງານຕະຫຼອດຊີວິດການເຄື່ອນໄຫວວຽກງານຂອງເພິ່ນ, ພວກເຮົາຍິ່ງສຳນຶກເຖິງຄຸນູປະການອັນໃຫຍ່ຫຼວງທີ່ເພິ່ນໄດ້ອຸທິດໃຫ້ແກ່ພາລະກິດຂອງພັກ, ລັດ, ປະເທດຊາດ ແລະ ປະຊາຊົນ. ບໍ່ວ່າໃນໜ້າທີ່ໃດທີ່ເພິ່ນໄດ້ຮັບມອບໝາຍ, ເພິ່ນໄດ້ສະແດງອອກເຖິງຄວາມໜັກແໜ້ນທາງການເມືອງ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ຄວາມເສຍສະຫຼະ ແລະ ຈິດໃຈຮັບໃຊ້ປະເທດຊາດ-ຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນຢ່າງສຸດຄວາມສາມາດ.
ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ ໃນຖານະຜູ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ໃນຂະແໜງປ່າໄມ້, ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຍັງຄົງຈົດຈຳ ແລະ ມີຄວາມໝາຍຢ່າງຍິ່ງ ແມ່ນຄວາມຫ່ວງໃຍຂອງເພິ່ນ ຕໍ່ການຄຸ້ມຄອງ, ນຳໃຊ້ ແລະ ອະນຸລັກຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດຂອງຊາດ. ເພິ່ນເຄີຍໃຫ້ຂໍ້ສັງເກດຕໍ່ສະພາບການນຳໃຊ້ພື້ນທີ່ປ່າໄມ້ສຳລັບກິດຈະການພັດທະນາ ລວມທັງການສຳຫຼວດ ແລະ ຂຸດຄົ້ນແຮ່ທາດ, ໂດຍເນັ້ນໃຫ້ລັດຖະບານ ແລະ ບັນດາຂະແໜງການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ພິຈາລະນາຢ່າງຮອບຄອບ, ຮັດກຸມ ແລະ ຖືເອົາຜົນປະໂຫຍດລວມຂອງຊາດເປັນສຳຄັນ.
ໂດຍສະເພາະ, ເພິ່ນເຄີຍໃຫ້ຄຳເຫັນໃນແນວທາງທີ່ສຳຄັນວ່າ ການອະນຸຍາດສຳຫຼວດ ແລະ ຂຸດຄົ້ນແຮ່ທາດ ຄວນມີການກັ່ນຕອງໃຫ້ຮັດກຸມຫຼາຍຂຶ້ນ, ໂດຍສະເພາະໃນພື້ນທີ່ປ່າໄມ້, ເພື່ອຫຼີກລ່ຽງການນຳໃຊ້ຊັບພະຍາກອນເກີນຄວາມຈຳເປັນ ຫຼື ສ້າງຜົນກະທົບທີ່ຍາກຈະຟື້ນຟູໃນພາຍຫຼັງ. ເພິ່ນຍັງເຄີຍເນັ້ນເຖິງຫຼັກຄິດທີ່ວ່າ ຊັບພະຍາກອນຂອງຊາດຄວນຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງປະຢັດ, ມີແຜນການ ແລະ ຕ້ອງຄຳນຶງເຖິງຄົນຮຸ່ນຫຼັງ — “ປະໄວ້ໃຫ້ລູກຫຼານ”.
ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ, ຄຳເຫັນດັ່ງກ່າວມີຄວາມໝາຍສຳຄັນຫຼາຍ ເພາະສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງວິໄສທັດການພັດທະນາທີ່ເບິ່ງກວ້າງ ແລະ ເບິ່ງໄກ; ບໍ່ພຽງແຕ່ຄຳນຶງເຖິງຄວາມຈຳເປັນຂອງການພັດທະນາໃນປັດຈຸບັນ, ແຕ່ຍັງຄຳນຶງເຖິງສິດ, ໂອກາດ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດຂອງຄົນຮຸ່ນຕໍ່ໄປ. ນີ້ແມ່ນຫຼັກຄິດທີ່ສອດຄ່ອງກັບທິດທາງການພັດທະນາສີຂຽວ, ການຄຸ້ມຄອງຊັບພະຍາກອນຢ່າງຍືນຍົງ ແລະ ການຮັກສາຄວາມສົມດຸນລະຫວ່າງການພັດທະນາເສດຖະກິດ ກັບການປົກປັກຮັກສາທຳມະຊາດ.
ສຳລັບຂະແໜງປ່າໄມ້, ພວກເຮົາຖືວ່າ ປ່າໄມ້ແມ່ນ “ຄຳຂຽວ” ອັນລ້ຳຄ່າຂອງຊາດ, ເປັນທັງຖານຊັບພະຍາກອນ, ຖານຊີວິດຂອງປະຊາຊົນ, ແຫຼ່ງຕົ້ນນ້ຳ, ຖິ່ນອາໄສຂອງສັດປ່າ, ຄັງຊີວະນາໆພັນ ແລະ ເປັນທຶນທາງທຳມະຊາດອັນສຳຄັນສຳລັບການພັດທະນາປະເທດໃນໄລຍະຍາວ. ດັ່ງນັ້ນ, ການພິຈາລະນານຳໃຊ້ພື້ນທີ່ປ່າໄມ້ສຳລັບການພັດທະນາໃດໜຶ່ງ ຄວນດຳເນີນໄປບົນພື້ນຖານຂອງກົດໝາຍ, ຫຼັກວິຊາການ, ການປະເມີນຜົນກະທົບຢ່າງຮອບດ້ານ ແລະ ການຊັ່ງຊາລະຫວ່າງຜົນປະໂຫຍດໃນປັດຈຸບັນ ກັບຜົນປະໂຫຍດຍາວນານຂອງຊາດ.
ຄຳວ່າ “ປະໄວ້ໃຫ້ລູກຫຼານ” ຂອງເພິ່ນ ຈຶ່ງເປັນຄຳສັ້ນໆ ແຕ່ມີຄວາມໝາຍເລິກເຊິ່ງ. ຄຳເວົ້ານີ້ ເຕືອນໃຫ້ພວກເຮົາຄິດເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຄົນຮຸ່ນປັດຈຸບັນ ຕໍ່ຄົນຮຸ່ນອະນາຄົດ; ຄິດເຖິງການນຳໃຊ້ຊັບພະຍາກອນໃຫ້ເກີດຄຸນຄ່າສູງສຸດ ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ສູນເສຍຖານຊັບພະຍາກອນທີ່ຈຳເປັນຕໍ່ອະນາຄົດຂອງຊາດ. ນີ້ແມ່ນບົດຮຽນທີ່ມີຄຸນຄ່າ ແລະ ຄວນສືບຕໍ່ນຳມາເປັນຂໍ້ຄິດໃນການວາງນະໂຍບາຍ ແລະ ການບໍລິຫານຊັບພະຍາກອນຂອງປະເທດ.
ຕໍ່ການສູນເສຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງໃນຄັ້ງນີ້, ໃນນາມພະນັກງານຂະແໜງປ່າໄມ້ ແລະ ໃນນາມສ່ວນຕົວ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖືເອົາຄຳສອນ, ຄຳເຕືອນ ແລະ ແນວຄິດອັນມີຄຸນຄ່າຂອງເພິ່ນ ເປັນແຮງຈູງໃຈໃນການສືບຕໍ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ການເມືອງ ແລະ ວິຊາສະເພາະຂອງຕົນ ໃຫ້ສຳເລັດຕາມເປົ້າໝາຍທີ່ພັກ ແລະ ລັດວາງໄວ້. ໂດຍສະເພາະ, ຈະຕັ້ງໜ້າສືບຕໍ່ປົກປັກຮັກສາ, ຟື້ນຟູ ແລະ ນຳໃຊ້ຊັບພະຍາກອນປ່າໄມ້ໃຫ້ຍືນຍົງ; ສົ່ງເສີມການອະນຸລັກສັດປ່າ ແລະ ຊີວະນາໆພັນ; ພ້ອມທັງປະສານສົມທົບກັບບັນດາຂະແໜງການ ໃນການພິຈາລະນາໂຄງການພັດທະນາຕ່າງໆ ໃຫ້ຮັດກຸມ, ຖືກຕ້ອງຕາມກົດ ໝາຍ, ສອດຄ່ອງກັບຫຼັກວິຊາການ ແລະ ຄຳນຶງເຖິງຜົນປະໂຫຍດລວມຂອງປະເທດຊາດ.
ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອໝັ້ນວ່າ ການສືບຕໍ່ປົກປັກຮັກສາ “ຄຳຂຽວ” ຂອງຊາດ ໃຫ້ຄົງຢູ່, ຄຽງຄູ່ກັບການນຳໃຊ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ, ປະຢັດ ແລະ ຍືນຍົງ ແມ່ນອີກໜຶ່ງວິທີທີ່ຂະແໜງປ່າໄມ້ສາມາດສືບສານແນວຄິດອັນມີຄຸນຄ່າຂອງເພິ່ນ ແລະ ປະກອບສ່ວນສ້າງປະເທດລາວໃຫ້ມີການພັດທະນາສີຂຽວ, ຍືນຍົງ, ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ຄົງໄວ້ເຊິ່ງຊັບສົມບັດອັນລ້ຳຄ່າຂອງຊາດສຳລັບລູກຫຼານລາວໃນອະນາຄົດ.
ໃນໂອກາດອັນເສົ້າສະຫຼົດນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍສະແດງຄວາມອາໄລອາວອນຢ່າງສຸດຊຶ້ງ ແລະ ຂໍສົ່ງຄວາມເຫັນໃຈຢ່າງຈິງໃຈໄປຍັງຄອບຄົວ ແລະ ຍາດຕິພີ່ນ້ອງຂອງເພິ່ນ. ຜົນງານ, ຄຸນງາມຄວາມດີ, ຈິດໃຈອຸທິດຕົນ ແລະ ແນວຄິດທີ່ຄຳນຶງເຖິງຜົນປະໂຫຍດຂອງຊາດ ແລະ ຄົນຮຸ່ນຫຼັງ ຂອງ ທ່ານ ໄຊສົມພອນ ພົມວິຫານ ຈະຍັງຄົງເປັນແບບຢ່າງ, ເປັນຄຳເຕືອນໃຈ ແລະ ເປັນມໍລະດົກທາງແນວຄິດອັນຊົງຄຸນຄ່າສຳລັບພວກເຮົາ ແລະ ຄົນຮຸ່ນຕໍ່ໄປຕະຫຼອດໄປ.
ຄໍາເຫັນ