ຈຸດສຸມທີໜຶ່ງ, ສ້າງອາຊີບ ແລະ ແຫຼ່ງລາຍຮັບ, ຈັດສັນພູມລໍາເນົາໃຫ້ປະຊາຊົນມີຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ຍືນຍົງ, ໂດຍຈັດຕັ້ງການຜະລິດ ແລະ ການບໍລິການເລີ່ມຈາກການເຜີຍແຜ່ແນະນໍາ, ຝຶກອົບຮົມໃຫ້ປະຊາຊົນຮູ້ດໍາເນີນການຜະລິດ,ການປູກ-ການລ້ຽງ, ການປຸງແຕ່ງ, ການຕະຫຼາດ, ການຄ້າຂາຍຕາມຂະແໜງການ, ເພື່ອຜະລິດສະບຽງອາຫານ ແລະ ກ້າວໄປເຖິງການຜະລິດເປັນສິນຄ້າ ຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງຕະຫຼາດ, ຂະຫຍາຍການຜະລິດກະສິກຳດ້ວຍການເຮັດກະເສດສຸມ, ກະເສດປະສົມປະສານ ເພື່ອຮັບປະກັນດ້ານສະບຽງອາຫານ ແລະໂພສະນາການ,ຊຸກຍູ້ສົ່ງເສີມການຜະລິດເປັນສິນຄ້າ, ຈັດສັນ, ແບ່ງເຂດການຜະລິດໃຫ້ປະຊາຊົນ ເພື່ອຜະລິດສິນຄ້າສະໜອງໃຫ້ຕົວເມືອງ ແລະ ມີການສົ່ງອອກ;ສ້າງ ແລະ ປັບປຸງ ບັນດາກຸ່ມທີ່ມີແລ້ວໃຫ້ເຂັ້ມແຂງກ້າວຂຶ້ນເປັນສະຫະກອນ, ຊຸກຍູ້ໃຫ້ຈຸນລະວິສາຫະກິດ ແລະ ວິສາຫະກິດຂະໜາດນ້ອຍ ໃຫ້ໄດ້ຮັບການຈັດຕັ້ງຂຶ້ນຢູ່ຊົນນະບົດ;ຍົກລະດັບສີມືແຮງງານ, ຄວາມສາມາດຂອງການຜະລິດ-ການບໍລິການ, ຄວາມຮູ້ດ້ານການປູກ-ການລ້ຽງ, ການນໍາໃຊ້ພູມປັນຍາຂອງທ້ອງຖິ່ນ ໃຫ້ປະຊາຊົນມີທາງເລືອກໃນການປະກອບວິຊາອາຊີບການຜະລິດກະສິກຳ, ການບໍລິການ, ການຄ້າ, ການທ່ອງທ່ຽວ, ການປຸງແຕ່ງ, ຫັດຖະກຳ, ອຸດສະຫະກຳ ອື່ນໆ;ສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງ ໃນການນໍາໃຊ້ຫຼັກສູດສາມັນວິຊາຊີບທີ່ມີຢູ່ ພ້ອມທັງຂະຫຍາຍ ແລະ ພັດທະນາຫຼັກສູດສາມັນວິຊາຊີບໃຫ້ກວມລວມຫຼາຍສາຂາອາຊີບ ເພື່ອໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບ ຄວາມຕ້ອງການຂອງຜູ້ປະກອບການ ແລະ ການພັດທະນາຂອງທ້ອງຖິ່ນ;ສືບຕໍ່ຄົ້ນຄວ້າຈັດສັນພູມລໍາເນົາດ້ວຍການຈັດສັນທີ່ດິນທໍາການຜະລິດໃຫ້ຄອບຄົວທີ່ຍັງບໍ່ມີບ່ອນທຳມາຫາກິນຕິດພັນກັບການຮັບຮູ້ສິດນໍາໃຊ້ທີ່ດິນ;ປະຕິບັດນະໂຍບາຍເພື່ອດຶງດູດການລົງທຶນຂອງພາກທຸລະກິດ ໃຫ້ມີການລົງທຶນໃນລະດັບນ້ອຍຫາໃຫຍ່ ຢູ່ເຂດຊົນນະບົດ ເປັນຕົ້ນ ໂຮງງານປຸງແຕ່ງຜົນຜະລິດກະສິກຳ, ຫັດຖະກຳ, ພັດທະນາແຫຼ່ງທ່ອງທ່ຽວທຳມະຊາດ-ວັດທະນະທຳ ແລະ ອື່ນໆ ແລະຄຸ້ມຄອງການເຄື່ອນຍ້າຍແຮງງານແບບຊະຊາຍ ແລະ ການໄປເຮັດວຽກຢູ່ຕ່າງປະເທດແບບບໍ່ຖືກຕ້ອງໂດຍການສ້າງໂອກາດການຈ້າງງານທີ່ມີຄຸນນະພາບເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນມີລາຍຮັບຄົງທີ່ໝັ້ນຄົງ, ຫຼຸດຜ່ອນການຫຼັ່ງໄຫຼໄປເຮັດວຽກຢູ່ໃນຕົວເມືອງ ແລະ ຕ່າງປະເທດ.
ຈຸດສຸມທີສອງ: ພັດທະນາພື້ນຖານໂຄງລ່າງ, ສິ່ງອໍານວຍຄວາມສະດວກ ຢູ່ເຂດຊົນນະບົດ,ເລັ່ງ ພັດທະນາ, ຍົກລະດັບ ແລະ ບູລະນະຮັກສາເສັ້ນທາງຄົມມະນາຄົມ, ຂົນສົ່ງ ຢູ່ເຂດຊົນນະບົດ ໂດຍສະເພາະເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກ, ເຂດຖານທີ່ໝັ້ນເກົ່າພື້ນຖານການປະຕິວັດໃຫ້ມີຄວາມທົນທານຕໍ່ການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດ, ຮັບປະກັນການເຊື່ອມຈອດຈາກບ້ານຫາບ້ານ, ບ້ານ ຫາຕາແສງຫາເມືອງ ແລະ ອຳນວຍຄວາມສະດວກໃຫ້ແກ່ການຂົນສົ່ງສິນຄ້າ;ເລັ່ງສ້າງ, ປັບປຸງ ແລະ ຂະຫຍາຍຕາໜ່າງລະບົບນໍ້າປະປາຊຸມຊົນ ແລະ ນໍ້າສະອາດ ຕິດພັນກັບວຽກງານສຸຂາພິບານ ແລະ ການບຳບັດນໍ້າເປື້ອນຢູ່ບັນດາບ້ານ ແລະ ເມືອງທຸກຍາກ ໃຫ້ຮັບປະກັນການຊົມໃຊ້ທີ່ປອດໄພ ຕາມມາດຕະຖານການພັດທະນາແບບຍືນຍົງ (SDG6); ສົ່ງເສີມການສ້າງຈິດສໍານຶກ ແລະ ຍົກລະດັບມາດຕະຖານຄວາມປອດໄພໃນການນໍາໃຊ້ ເສັ້ນທາງຢູ່ຕາມເສັ້ນທາງຊົນນະບົດ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນການເກີດອຸປະຕິເຫດ;ເລັ່ງຂະຫຍາຍຕາໜ່າງການບໍລິການ ໂທລະຄົມມະນາຄົມ ແລະ ໄປສະນີໃນເຂດຊົນນະບົດ,ເຂດຫ່າງໄກຊອກຫຼີກ;ເລັ່ງຟື້ນຟູ-ສ້ອມແປງ, ຂະຫຍາຍ ແລະ ພັດທະນາຊົນລະປະທານຂະໜາດນ້ອຍ, ນໍາໃຊ້ພະລັງງານແສງຕາເວັນສູບນໍ້າເພື່ອຮັບໃຊ້ການຜະລິດ; ຂະຫຍາຍ, ປັບປຸງລະບົບຕາຂ່າຍໄຟຟ້າຢູ່ເຂດຊົນນະບົດ ແລະ ພະລັງງານຈາກແສງຕາເວັນ ເພື່ອຮັບປະກັນການສະໜອງໄຟຟ້າໃຫ້ພຽງພໍຕໍ່ການຊົມໃຊ້ພາຍໃນບ້ານຢູ່ເຂດຊົນນະບົດ ແລະ ເຂດຫ່າງໄກຊອກຫຼີກ;ປັບປຸງ, ຍົກລະດັບ ໂຄງລ່າງພື້ນຖານດ້ານສາທາລະນະສຸກ ຂັ້ນຕາແສງ-ບ້ານ ແລະ ເມືອງໃຫ້ສາມາດຕອບສະໜອງການບໍລິການປະຊາຊົນ ທີ່ມີຄຸນນະພາບ, ສະອາດ, ປອດໄພ ແລະ ເປັນມິດຕໍ່ສີ່ງແວດລ້ອມ; ແກ້ໄຂໂຮງຮຽນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມ ທີ່ບໍ່ໄດ້ມາດຕະຖານໃຫ້ໄດ້ໂດຍພື້ນຖານ, ປັບປຸງສະພາບແວດລ້ອມ ແລະ ສິ່ງອໍານວຍຄວາມສະດວກຕ່າງໆ ໃນໂຮງຮຽນສາມັນວິຊາຊີບ, ໂຮງຮຽນກິນນອນຊົນເຜົ່າຢູ່ຂັ້ນເມືອງ ແລະ ບາງຕາແສງທີ່ມີເງື່ອນໄຂ;ປັບປຸງຕະຫຼາດ (ຕະຫຼາດຊຸມຊົນ) ຢູ່ເຂດຊົນນະບົດ ແລະ ເລັ່ງປັບປຸງບັນດາສູນ-ສະຖານີ ບໍລິການເຕັກນິກກະສິກຳເພື່ອຕອບສະໜອງດ້ານເຕັກນິກວິຊາການໃຫ້ແກ່ຊາວກະສິກອນ.
ຈຸດສຸມທີສາມ: ສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງໃຫ້ແກ່ຄະນະກຳມະການປົກຄອງຕາແສງ, ການຈັດຕັ້ງບ້ານ ແລະ ຊາວຊົນນະບົດ,ໂດຍປັບປຸງລະບົບກົງຈັກການຈັດຕັ້ງໃນລະບົບການເມືອງຂອງຕາແສງ ແລະບ້ານໃຫ້ປອດໃສ, ເຂັ້ມແຂງ, ໜັກແໜ້ນ ສາມາດນໍາພາຊີ້ນໍາວຽກງານຢູ່ຂັ້ນຂອງຕົນ ໃຫ້ມີປະສິດທິພາບ ແລະ ປະສິດທິຜົນ;ພີ່ມທະວີຄວາມສັກສິດໃນການຄຸ້ມຄອງລັດ-ຄຸ້ມຄອງສັງຄົມຕາມກົດໝາຍ, ລະບຽບການ ຢູ່ຂັ້ນຕາແສງ, ບ້ານຢ່າງເຂັ້ມງວດ;ສ້າງບຸກຄະລາກອນດ້ານການບໍລິຫານ ແລະ ວິຊາການໃຫ້ເປັນນັກພັດທະນາກອນກັບທີ່ ໃຫ້ແກ່ຕາແສງ ແລະ ເມືອງ;ຝຶກອົບຮົມດ້ານວິຊາການ ການປູກ, ການລ້ຽງ, ປຸງແຕ່ງ ແລະ ການຕະຫຼາດໃຫ້ປະຊາຊົນໃນແຕ່ລະບ້ານ ຜ່ານບັນດາສູນ-ສະຖານີຂອງລັດ, ເອກະຊົນ, ໂຄງການ ແລະ ລະບົບສື່ຕ່າງໆຢ່າງກວ້າງຂວາງ;ເລັ່ງໃສ່ມອບສິດມອບຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການແບ່ງຂັ້ນຄຸ້ມຄອງລະຫວ່າງເມືອງກັບຕາແສງ, ຕາແສງ ກັບ ບ້ານ ເພື່ອໃຫ້ຄະນະກຳມະການປົກຄອງຕາແສງ ໄດ້ເຄື່ອນໄຫວວຽກງານຖືກຕ້ອງຕາມພາລະບົດບາດ ແລະ ປູກຈິດສໍານຶກໃຫ້ປະຊາຊົນຕື່ນຕົວ ແລະ ເປັນເຈົ້າການພັດທະນາເສດຖະກິດຊຸມຊົນຕາມທິດສ້າງເສດຖະກິດເອກະລາດ.
ຈຸດສຸມທີສີ່: ຂົນຂວາຍ ແລະ ຍາດແຍ່ງການລົງທຶນເຂົ້າໃສ່ການພັດທະນາຢູ່ຊົນນະບົດ, ລັດຖະບານຈັດສັນງົບປະມານບ້ວງສະເພາະເຂົ້າໃນວຽກງານການພັດທະນາຊົນນະບົດ ແລະ ແກ້ໄຂຄວາມທຸກຍາກ;ລະດົມທຶນຈາກບຸກຄົນ, ນິຕິບຸກຄົນ ແລະ ພາກສ່ວນໃນສັງຄົມ, ບັນດາກອງທຶນທັງພາຍໃນ ແລະຕ່າງປະເທດລວມທັງກອງທຶນຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ (ທລຍ); ລັດຕ້ອງກຳນົດນະໂຍບາຍສະເພາະ ແລະ ນະໂຍບາຍພິເສດ ເພື່ອຊຸກຍູ້ ສົ່ງເສີມດຶງດູດໃຫ້ພາກສ່ວນທຸລະກິດໄປລົງທຶນຢູ່ຊົນນະບົດ, ຫ່າງໄກສອກຫຼີກ ແລະ ເຂດຖານທີ່ໝັ້ນເກົ່າຂອງພື້ນຖານການປະຕິວັດ; ສົ່ງເສີມ ແລະ ຂະຫຍາຍການບໍລິການສິນເຊື່ອ, ກຸ່ມທ້ອນເງິນ, ກອງທຶນພັດທະນາຂັ້ນບ້ານ, ການເງິນຈຸນລະພາກ ຫຼື ທະນາຄານເພື່ອສ້າງເງື່ອນໄຂໃຫ້ປະຊາຊົນເຂົ້າເຖິງແຫຼ່ງທຶນ;ຄຸ້ມຄອງ, ຈັດສັນ ແລະ ນໍາໃຊ້ແຫຼ່ງທຶນພັດທະນາທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ພັດທະນາສັງຄົມ ທີ່ໄດ້ຮັບຈາກໂຄງການລົງທຶນທັງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ ແລະ ຍາດແຍ່ງການສະໜັບສະໜູນດ້ານວິຊາການ, ທຶນການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກບັນດາເພື່ອນມິດຍຸດທະສາດ, ຄູ່ຮ່ວມພັດທະນາ, ອົງການຈັດຕັ້ງຕ່າງໆທັງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ.
ຈຸດສຸມທີຫ້າ: ສ້າງ ແລະ ປັບປຸງນິຕິກຳ, ກົນໄກ ໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ວຽກງານພັດທະນາຊົນນະບົດ ແລະ ແກ້ໄຂຄວາມທຸກຍາກ ໃຫ້ມີປະສິດທິຜົນ.ໂດຍເລັ່ງສ້າງ ແລະ ປັບປຸງບັນດານິຕິກຳທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບວຽກງານພັດທະນາຊົນນະບົດ ແລະ ແກ້ໄຂຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ຂົງເຂດອື່ນໃຫ້ເປັນລະບົບຄົບຊຸດ, ສອດຄ່ອງ, ຮັດກຸມ ແລະ ເອື້ອຍອຳນວຍໃຫ້ແກ່ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໃຫ້ມີປະສິດທິພາບ;ໂຄສະນາ, ເຜີຍແຜ່ບັນດານິຕິກຳ ແລະ ຂໍ້ມູນ-ຂ່າວສານກ່ຽວກັບວຽກງານພັດທະນາຊົນນະບົດ ແລະ ແກ້ໄຂຄວາມທຸກຍາກໃຫ້ບັນດາຂະແໜງການຂັ້ນສູນກາງ ແລະ ທ້ອງຖິ່ນ ໃຫ້ຮັບຮູ້ ແລະນໍາໄປຜັນຂະຫຍາຍເຂົ້າໃນວຽກງານຂອງຂະແໜງການຕົນເປັນອັນລະອຽດ;ເລັ່ງປັບປຸງກົນໄກການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດວຽກງານພັດທະນາຊົນນະບົດ ແລະ ແກ້ໄຂຄວາມທຸກຍາກ ໃຫ້ມີປະສິດທິພາບ ແລະ ປະສິດທິຜົນ;ເລັ່ງປັບປຸງປະສິດທິພາບການບໍລິຫານ, ການບໍລິການ ພ້ອມທັງຍົກລະດັບຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດຂອງພະນັກງານທີ່ຮັບຜິດຊອບວຽກງານດັ່ງກ່າວ.
ຄໍາເຫັນ