ຜູ້ທີ່ຍົກປະເດັນອອກມາວ່າ: ການສູບຢາແມ່ນສິດທິສ່ວນບຸກຄົນ ແມ່ນພໍ່ຄ້າຂາຍຢາສູບ. ຍ້ອນເຂົາຢາກຂາຍຢາສູບ ແລະ ຕ້ອງການຂາຍໃຫ້ໄດ້ຫຼາຍທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະຂາຍໄດ້. ພ້ອມທັງຊອກທຸກວິທີທາງເພື່ອຫາລູກຄ້າໃໝ່ ຊຶ່ງກໍແມ່ນຊາວໜຸ່ມ. ເມື່ອມີຜູ້ເປັນພະຍາດເກີດຈາກການສູບຢາຕໍ່ວ່າ ຫຼື ຮ້ອງຟ້ອງ. ພໍ່ຄ້າຢາສູບຈະຕອບວ່າ: ເຮົາກະໄດ້ພິມຄໍາເຕືອນ ຫຼື ຜົນຮ້າຍຂອງຢາສູບແລ້ວ ທ່ານຫາກເລືອກສູບເອງ.
ອົງການອະນາໄມໂລກ ຈຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລັດຖະບານປະເທດຕ່າງໆໃນທົ່ວໂລກ ປຸກລະດົມໃຫ້ຄົນເຊົາສູບຢາ ຫຼື ສູບຢາໜ້ອຍລົງ. ຜົນການສໍາຫຼວດພົບວ່າ: 80% ຂອງຜູ້ສູບຢາ ອອກຢາສູບ ແຕ່ບໍ່ປະສົບຜົນສໍາເລັດ. ເພາະຢາສູບມີອໍານາດເສບຕິດທຽບເທົ່າກັບເຮໂລອິນ.
ໃນລະດັບຊາດ ລັດຖະບານແຕ່ລະປະເທດ ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ ອອກກົດໝາຍ, ອອກຄໍາສັ່ງບໍ່ໃຫ້ສິດຕໍ່ເດັກນ້ອຍເຍົາວະຊົນ ຕິດສິ່ງເສບຕິດ ຫຼື ອະນຸຍາດໃຫ້ສູບຢາ. ສໍາລັບຜູ້ປົກຄອງບໍ່ວ່າເພິ່ນຈະຕິດຢາສູບ ຫຼື ບໍ່ ກໍບໍ່ຄວນໃຫ້ສິດລູກຫຼານຕັດສິນໃຈສູບຢາ ຊຶ່ງຈະເປັນຜົນສະທ້ອນຕໍ່ສຸຂະພາບໄປຕະຫຼອດຊີວິດ.
ໃນກົດບັດສາກົນເພື່ອສິດທິເດັກນ້ອຍຂອງອົງການສະຫະປະຊາຊາດໄດ້ກໍານົດໄວ້ວ່າ: ເປັນສິດທິຂອງເດັກນ້ອຍທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງປົກປ້ອງຈາກລັດຖະບານ ບໍ່ໃຫ້ດື່ມເຫຼົ້າ, ສູບຢາ ແລະ ສິ່ງເສບຕິດອື່ນໆ.
ສປປ ລາວ ໃນນາມເປັນພາຄີຂອງອົງການອະນາໄມໂລກຫຼາຍສິບປີຜ່ານມາ, ໄດ້ອອກກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຄວບຄຸມຢາສູບໃນປີ 2021, ໃນນີ້ໄດ້ມີຂໍ້ຫ້າມສູບຢາໃນສະຖານທີ່ສາທາລະນະ, ໂຮງຮຽນ,ໂຮງໝໍ... ກວດກາບໍ່ໃຫ້ມີການໂຄສະນາ, ສົ່ງເສີມການຂາຍຢາສູບ ແລະ ບໍ່ໃຫ້ບໍລິສັດຢາສູບອຸປະຖໍາງານກິດຈະກໍາຕ່າງໆຕາມກົດໝາຍ.
ໃຫ້ການສຶກສາອົບຮົມ ແລະ ເຜີຍແຜ່ຄວາມຮູ້ໃຫ້ກັບທົ່ວສັງຄົມໃຫ້ຮັບຮູ້ເຖິງພິດໄພ ຄວາມອັນຕະລາຍຂອງຢາສູບ ຜ່ານມສື່ສັງຄົມ.
(ຄັດດຈາດປຶ້ມຖາມ-ຕອບ ຜູ້ສູບຢາ - ບໍ່ສູບຢາຄວນຮູ້)
ຄໍາເຫັນ