 |
ໃນກອງປະຊຸມໄດ້ສືບຕໍ່ປຶກສາຫາລືການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ ແລະ ການຮ່ວມມື ເພື່ອທົບທວນການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍຈາກລະເບີດລູກຫວ່ານ, ພ້ອມທັງການຮ່ວມມື ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກສາກົນ ແລະ ກອງປະຊຸມປິ່ນອ້ອມ (Side Events) ມີ 2 ຫົວຂໍ້ຄື: ຢໍ້າຄືນຫຼັກຖານ ແລະ ເຫດຜົນໃນການຕໍ່ຕ້ານລະເບີດລູກຫວ່ານ ແລະ ການສ້າງການປະຕິບັດ 28 ໃຫ້ໄດ້ຮັບຜົນ, ຄວາມເປັນຜູ້ນຳດ້ານການສຶກສາຄວາມສ່ຽງພາຍໃຕ້ສົນທິສັນຍາ CCM, ຄວາມໂປ່ງໃສ ແລະ ມາດຕະການແຫ່ງຊາດ ໃນການປຶກສາຫາລືກ່ຽວກັບມາດຕະການຄວາມໂປ່ງໃສ, ການປະຕິບັດຕາມພັນທະ ແລະ ມາດຕະການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແຫ່ງຊາດ.
ໃນພິທີ, ທ່ານ ອາລົມລັງສີ ລາຊະວົງ ຮອງຫົວໜ້າກົມອົງການຈັດຕັ້ງສາກົນ ກະຊວງການຕ່າງປະເທດ ໄດ້ປະກອບຄໍາເຫັນ ໃນວາລະການໂຄສະນາສຶກສາຄວາມສ່ຽງໄພຈາກລະເບີດບໍ່ທັນແຕກ (EORE), ຊຶ່ງເຫັນວ່າ ໃນປີ 2026, ໜ່ວຍງານ EORE ໄດ້ເຂົ້າເຖິງ 582 ບ້ານ ແລະ ປະຊາຊົນຈໍານວນ 252,576 ຄົນ, ໃນຂະນະທີ່ການໂຄສະນາຜ່ານສື່ຕ່າງໆໄດ້ເຂົ້າເຖິງປະຊາຊົນຈຳນວນ 875,714 ຄົນ. ສປປ ລາວ ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການພັດທະນາຍຸດທະສາດດ້ານ EORE ໄລຍະປີ 2027–2030 ເພື່ອຍົກລະດັບການປະສານງານ, ການລະດົມທຶນ, ການຕິດຕາມກວດກາ ແລະ ການນຳໃຊ້ເຄື່ອງມືເຕັກໂນໂລຊີທີ່ທັນສະໄໝເຂົ້າໃນວຽກງານ.
ໃນຖານະປະທານ ແລະ ເຈົ້າພາບກອງປະຊຸມທົບທວນຄັ້ງທີ 3, ສປປ ລາວ ໄດ້ສຸມໃສ່ "ມາດຕະການທີ 28" ຂອງແຜນປະຕິບັດງານນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຮ່ວມມື ແລະ ການສະໜັບສະໜູນ ດ້ານຊັບພະຍາກອນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຈາກສາກົນ ເພື່ອສົ່ງເສີມ ແລະ ຂະຫຍາຍວຽກງານ EORE.
ພ້ອມນັ້ນ, ທ່ານ ນາງ ສຸດາຈັນ ດາລຸນພັນ ຮອງຫົວໜ້າຫ້ອງການ ຄຊກລ ໄດ້ປະກອບຄໍາເຫັນໃນວາລະການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ (Victim Assistance) ໂດຍໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ກອງປະຊຸມ ວ່າ: ສປປ ລາວ ຍຶດໝັ້ນຕໍ່ພັນທະຂອງຕົນ ໃນການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍຈາກລະເບີດລູກຫວ່ານ, ໂດຍໄດ້ຖືເອົາຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ ແລະ ຊຸມຊົນທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບ ເປັນໃຈກາງຂອງຄວາມພະຍາຍາມແກ້ໄຂບັນຫາລະເບີດບໍ່ທັນແຕກຂອງຊາດ. ລັດຖະບານສົ່ງເສີມການປະສານງານພາຍໃນ ແລະ ໄດ້ເຊື່ອມສານເອົາວຽກງານການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍເຂົ້າໃນວຽກງານຂອງຂະແໜງການຕ່າງໆ ເປັນຕົ້ນແມ່ນດ້ານສຸຂະພາບກາຍ, ການຟື້ນຟູສຸຂະພາບຈິດ, ການປົກປ້ອງທາງສັງຄົມ, ການສຶກສາ ແລະ ການດໍາລົງຊີວິດທີ່ມີຄຸນນະພາບໂດຍສະເພາະຊຸມຊົນໃນເຂດຊົນນະບົດ ແລະ ຫ່າງໄກສອກຫຼີກ.
ບຸລິມະສິດຫຼັກໃນປີ 2026 ແມ່ນການພັດທະນາແຜນປະຕິບັດງານການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ 2027-2030 ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບບຸລິມະສິດຂອງແຜນພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມແຫ່ງຊາດ, ສົນທິສັນຍາ CCM, ສົນທິສັນຍາ ວ່າດ້ວຍສິດທິຂອງຄົນພິການ (CRPD)ແລະ ເປົ້າໝາຍການພັດທະນາແບບຍືນຍົງ SDG 18.
ຈາກນັ້ນ, ທ່ານ ນາງ ມຸກດາວັນ ສີສຸລິດ ຫົວໜ້າກົມອົງການຈັດຕັ້ງສາກົນ ກະຊວງການຕ່າງປະເທດ ໄດ້ກ່າວຄຳເຫັນໃນວາລະການສະໜັບສະໜູນ ແລະ ການຮ່ວມມືສາກົນ (International Cooperation and Assistance) ໂດຍໄດ້ເນັ້ນວ່າ: ການຮ່ວມມື ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອສາກົນ ມີຄວາມຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງໃນການແກ້ໄຂບັນຫາ ລບຕ, ພ້ອມທັງຍົກໃຫ້ເຫັນຄວາມສຳຄັນໃນການເປັນເຈົ້າການຂອງປະເທດ ເປັນຕົ້ນ ການສະໜັບສະໜູນດ້ານທຶນຮອນ, ດ້ານເຕັກນິກ ແລະ ການສ້າງຂີດຄວາມສາມາດລວມທັງການແລກປ່ຽນບົດຮຽນ ພາຍໃຕ້ກົນໄກການປະສານງານແລະ ການຮ່ວມມືຜ່ານກອງປະຊຸມຂະແໜງການ ລບຕ (sector working groups) ທີ່ເປີດໂອກາດໃຫ້ທຸກພາກສ່ວນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງມີສ່ວນຮ່ວມ. ນອກຈາກນີ້, ສປປ ລາວ ຍັງສະໜັບສະໜູນການລະດົມທຶນທີ່ຫຼາກຫຼາຍສາມາດຄາດຄະເນໄດ້, ມີລັກສະນະຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ມີນະວັດຕະກໍາໃໝ່ໆ.
ສຳລັບທິດທາງໃນຕໍ່ໜ້າ, ສປປ ລາວ ໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຮັດແໜ້ນການຮ່ວມມືໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນກວ່າເກົ່າ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນການສ້າງຊັບພະຍາກອນມະນຸດທີ່ຍືນຍົງ ພາຍໃຕ້ແຜນປະຕິບັດງານນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ (VCAP) ເພື່ອສົ່ງເສີມຄວາມສາມາດຂອງປະເທດໃນໄລຍະຍາວ ແລະ ຊຸກຍູ້ຄວາມຄືບໜ້າຂອງສົນທິສັນຍາ CCM ໄປສູ່ໂລກທີ່ປາສະຈາກໄພຂົ່ມຂູ່ຈາກລະເບີດລູກຫວ່ານ.
ພ້ອມດຽວກັນນັ້ນ, ທ່ານ ນາງ ມຸກດາວັນ ສີສຸລິດ ໄດ້ເປັນປະທານຮ່ວມກອງປະຊຸມປິ່ນອ້ອມ (Side Events) ພາຍໃຕ້ຫົວຂໍ້: ການຜັນຂະຫຍາຍແຜນປະຕິບັດງານນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ຂໍ້ທີ 28 ກ່ຽວກັບວຽກງານການໂຄສະນາສຶກສາຄວາມສ່ຽງໄພຈາກ ລບຕ (Making Action 28 work: risk education leadership under the CCM) ແລະ ກ່າວເປີດຮ່ວມກັບທ່ານ Tobias Privitelli ເອກອັກຄະລັດຖະທູດ ແລະ ຫົວໜ້າສູນ ການຮ່ວມມືສາກົນ ວ່າດ້ວຍວຽກງານການກວດກູ້ ລບຕ ເພື່ອມະນຸດສະທໍາເຊີແນວ (GICHD), ສູນແກ້ໄຂບັນຫາ ລບຕ ເລບານອນ (LMAC). ໃນຕອນແລງຂອງວັນດັ່ງກ່າວຍັງໄດ້ຈັດກິດຈະກໍາການສະແດງສິລະປະ ຫົວຂໍ້ການສົ່ງເສີມວຽກງານຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ (Strengthening Victim Assistance Through Survivor Participation, Disability Inclusion and Partnership) ຈັດໂດຍ ສະມາຄົມຄົນພິການ ແລະ ຜູ້ດ້ອຍໂອກາດຂອງ ສປປ ລາວ, ຊຶ່ງໄດ້ຍົກໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສໍາຄັນຂອງການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍຈາກ ລບຕ ໃນສັງຄົມ ກໍຄືການເປັນໃຈກາງຂອງວຽກງານການແກ້ໄຂບັນຫາລະເບີດບໍ່ທັນແຕກ.
ສະພາບລວມການປະກອບຄຳເຫັນຂອງຄະນະຜູ້ແທນແຕ່ລະພາກສ່ວນ ໄດ້ຢ້ຳຄືນຫຼັກການສຳຄັນຂອງ ສົນທິສັນຍາໂດຍຖືເອົາຄວາມປອດໄພຂອງປະຊາຊົນເປັນໃຈກາງ ໂດຍຜ່ານບັນດາຫົວຂໍ້ຂອງກອງປະຊຸມນັບຈາກ ການໂຄສະນາສຶກສາຄວາມສ່ຽງໄພ ແລະ ໄພອັນຕະລາຍຂອງລະເບີດລູກຫວ່ານ, ການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ ບໍ່ສະເພາະແຕ່ປິ່ນປົວທາງດ້ານຮ່າງກາຍ ແລະ ຈິດໃຈເທົ່ານັ້ນ, ຍັງຕ້ອງສືບຕໍ່ຝຶກອົບຮົມດ້ານອາຊີບ ແລະ ໃຫ້ເຂົາເຈົ້າໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນສັງຄົມ ແລະ ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການຫຼຸດຜ່ອນອັນຕະລາຍຈາກລະເບີດບໍ່ທັນແຕກ ຊຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງການການມີສ່ວນຮ່ວມຈາກທຸກພາກສ່ວນທັງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ ເພື່ອຮ່ວມກັນຂັບເຄື່ອນສ້າງຄວາມປອດໄພໃຫ້ປະຊາຊົນ ເພື່ອຈຸດປະສົງລວມຄືກ້າວໄປສູ່ໂລກທີ່ປາສະຈາກໄພຂົ່ມຂູ່ຈາກລະເບີດລູກຫວ່ານ.ແຫຼ່ງຂ່າວ: ຫ້ອງການ ຄຊກລ; ພາບ: ສຳນານ
ຄໍາເຫັນ